ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......
เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กัน ทำให้หญิงสาวตัวเล็กที่เดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องนอน ถึงกับสะดุ้งใ ต้องหยุดยืนหันหน้าไปมองยังทางเข้าห้องนอน ค่ำคืนนี้ชีคอะซีรไม่ได้มาร่วมทานอาหารเย็นด้วย มัญชุสาคิดปลอบใจตัวเอง ชีคอะซีรคงจะไม่มาแล้ว แต่เขาก็มา
“ไม่ต้อง... เดี๋ยวเราเข้าไปเอง”
“.........”
มัญชุสาได้ยินภาษาท้องถิ่นดังแว่วมาเข้าหู เสียงนั้นทำไมเธอจะจำไม่ได้ ต้องเป็ชีคอะซีรนั้นแหละจะเป็ใครที่ไหนได้อีก ที่พูดคุยกับซีอัสซา
O_O
ในเวลาต่อมามัญชุสาก็เห็นร่างแกร่ง เดินเข้ามาภายในห้องนอน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก เบิกกว้าง เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่กลางห้อง
ดวงตาคมกริบมองจับจ้องมาที่ร่างบาง ขายาวๆ เยื้องย่างอย่างมั่นคงตรงไปหา ด้วยท่าทีใจเย็น ชีคอะซีรเดินมาหยุดยืนห่างจากมัญชุสาไม่ถึงคืบ ทำให้เธอเกิดอาการประหม่า วาบหวามภายในเรือนกายสาว
“ตัดสินใจได้หรือยัง จะเอายังไง? จะเป็สนมของเราแต่โดยดี หรืออยากจะไปตลาดมืด?”
ชีคอะซีรกวาดตามองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะละเลื่อนสายตามาหยุดนิ่งอยู่ที่ปากบางจิ้มลิ้ม ที่ตอนนี้เผลอเม้มปากเข้าหากันจนเป็เส้นตรง ซึ่งปากบางจิ้มลิ้มนี้ เขารับรู้ได้ถึงความหวาน และก็เป็ปากนี้อีกเช่นกัน ที่ทำให้เขาติดอกติดใจจนเก็บเอาไปนอนคิดถึง จึงคิดว่าเพียงแค่จูบคงไม่พอ เขา้ามากกว่านั้น
“ทางเลือกไหนก็มีแต่เสียกับเสียทั้งนั้นเลยอ่ะ”
“พูดภาษาที่เราเข้าใจ”
มัญชุสาเผลอพูดกับตัวเองเป็ภาษาไทยออกไป จึงทำให้คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันเป็ปม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเข้มดุ เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด มันหมายความว่าอะไร มัญชุสาจึงนิ่งเงียบมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มอยู่ชั่วครู่
“ตกลง ท่านอยากจะทำอะไรก็ทำเลยเถอะ ฉันยอมแล้ว”
มัญชุสาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว อย่างยอมตามที่ชีคอะซีร้า
ในเมื่อเขาอยากจะให้เธอเป็นางสนมของเขา เธอก็ยอมแล้วตามนั้น โดยไม่มีข้อคัดค้านหรือข้อโต้แย้งใดๆ อีกแล้ว เป็นางสนมของเขา ดีกว่าถูกขายในตลาดมืด ซึ่งถ้าถูกขายในตลาดมืด ก็ไม่รู้ว่าจะไปเจอกับอะไรบ้าง
“เธอพูดไม่เคลียร์ ที่ยอมแล้วคือยอมอะไร? ยอมเป็สนมของเราหรือยอมให้นำตัวไปตลาดมืด?”
ชีคอะซีรจี้เอาคำตอบที่ชัดเจนอีกครั้ง เพราะไอ้คำว่ายอมแล้วของมัญชุสา เขายังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอยอมอย่างไหน แล้วชีคอะซีรก็ได้เห็นดวงตากลมโตคู่สวยส่งค้อนมาให้ พร้อมทั้งใบหน้าสวยหวานเห่อแดงระเรื่อซับสี
“ก็!... ยอมเป็สนมของท่านไงละคะ”
มัญชุสาแสร้งมองเมินสายตาไปทางอื่น เธอรู้สึกว่าดวงตาคมกริบที่จ้องมา ช่างแรงกล้า ท้าทาย จนเธอไม่อาจที่จะมองสบประสานสายตาต่อไปได้ เพราะตอนนี้ วินาทีนี้ ความประหม่า ความหวาดหวั่น พลุกพล่านจนทำให้เธอแทบไม่เป็ตัวของตัวเอง
อ๊ะ!!!!!!......
O_O
มัญชุสาใ เมื่ออยู่ๆ ร่างบางของเธอถูกมือใหญ่ยื่นมากอดเกี่ยวเข้าไปปะทะกับร่างแกร่ง ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกตากว้าง ก็พลันมองสบประสานสายตากับดวงตาคมกริบอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องรีบหลบสายตามองที่หน้าอกแกร่ง
“ทะ ท่านจะไม่ให้เวลาฉันหน่อยหรือ?”
คำพูดสั่นๆ หลุดออกมาจากปากบางจิ้มลิ้ม เพื่อต่อเวลาให้กับตัวเอง ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหวั่นกลัว เพราะั้แ่โตมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยเื่อย่างว่าเลยจริงๆนะ เธอจึง้าเวลาเตรียมตัวเตรียมใจบ้างอะไรบ้างสิ
“เวลาน่ะ เราให้เธอมานานแล้ว หมดเวลาของเธอแล้ว”
‘ให้ตอนไหนวะ’
มัญชุสากัดริมฝีปากล่างของตัวเอง เมื่อได้ยินคำพูดนุ่มทุ้มที่เปล่งออกมาจากปากชีคอะซีร ภายในใจคัดค้านคำพูดนั้นทันที ก็ั้แ่ที่เธอจับพลัดจับผลูมาอยู่กับเขา ไม่มีคำพูดไหนเลยว่าเขาบอกจะให้เวลาเธอ
“ท่านชีค!”
O_O
มัญชุสาใ ดวงตาเบิกกว้างอีกรอบ จนเผลอกลั้นลมหายใจเอาไว้ แถมร่างบางก็ยังแข็งทื่อ เกร็งแกร่ง เมื่อรับรู้ถึงมือใหญ่mujกำลังลูบไล้แผ่นหลังบอบบางไปมาแ่เบา และเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาอยู่ที่ท้ายทอย
ชีคอะซีรไม่ยอมให้เสียเวลาใดๆอีกต่อไป เขาก้มลงประกบปิดปากบางจิ้มลิ้มด้วยปากอันร้อนรุ่มของเขา โดยไม่สนอากัปกิริยาของหญิงสาวตัวเล็กเลยสักนิด เขาคงเพียรจูบอย่างที่ใจอยากจะจูบ และค่อยๆ เพื่อระดับความเร่าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบขาดอากาศหายใจ
๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒
ท่านชีคจะเอาให้ได้จริงๆ อะนะนั่น!!!!!!.................. ขอบคุณรีดทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่านกันนะคะ................................. ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
636
![[จบ] คุรุการแพทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667806859_58536319.webp)
