บทที่ 27 นายพูดกับพี่ใหญ่ของฉันแบบนี้ได้ยังไง?
ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกคึกโครม
บางคนยุ่งอยู่กับการติดต่อเพื่อนร่วมทีมเก่า บางคนก็คุยกันเื่สัตว์อสูริญญาในถ้ำิญญา
มีเพียงเจียงหนานเท่านั้นที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างหน้าต่าง
“ทำไมเทพหนานถึงไม่หาเพื่อนร่วมทีมล่ะ?”
หลี่เซียงส่งเสียงหัวเราะเยาะ “คนอย่างเขาแข็งแกร่งขนาดนั้น ปลุกพลังิญญาได้สองสาย จะ้าเพื่อนร่วมทีมด้วยเหรอ?”
หลิวอู่เฉวียนหัวเราะหึ ๆ “นั่นน่ะสิ เทพหนานของพวกเราน่ะ เป็คนที่ต่อยเครื่องทดสอบได้ในหมัดเดียวเชียวนะ”
“อย่าบอกนะว่าเขาคิดว่าสัตว์อสูริญญาในถ้ำิญญาจะโง่เง่ายืนนิ่ง ๆ ให้เขาต่อยเหมือนเครื่องทดสอบน่ะ ฮ่า ๆ”
“เทพหนานของพวกเราไม่เคยไปถ้ำิญญาสักครั้ง แต่ไม่ต้องกลัวหรอก เขามีพลังเคลื่อนย้ายอยู่กับตัว ถ้าใช้หนีละก็เก่งที่สุดแล้ว ไม่มีปัญหาเื่เอาชีวิตรอดแน่ ๆ”
“ฮ่า ๆ อย่าพูดถึงการสังหารสัตว์อสูริญญาเลย เทพหนานอาจจะไม่เคยฆ่าไก่ซะด้วยซ้ำ”
“ขยะก็คือขยะตลอดไป ปลุกพลังสองสายงั้นเหรอ? เฮอะ… ตลกสิ้นดี!”
“ด้วยเงื่อนไขแบบนี้ ใครจะอยากร่วมทีมกับหมอนั่นกัน มีแต่จะเป็ตัวถ่วง!”
เสียงเ็าหลายเสียงดังขึ้นเป็ระลอก
เจียงหนานยืดแขนออกอย่างแรง
คิดในใจว่าควรจะเก็บแต้มความคับแค้นเพิ่มอีกรอบดีไหม?
ตอนบ่ายต้องส่งรายชื่อสมาชิกทีมแล้ว
แต่เจียงหนานไม่ได้คิดจะหาเพื่อนร่วมทีมเลย!
มีพลังการเคลื่อนย้ายและพละกำลังที่เพิ่มขึ้น ทั้งยังมีแต้มทักษะอีกจำนวนหนึ่ง!
เจียงหนานไม่เชื่อว่าตัวเองจะไม่สามารถผ่านด่านนี้ไปได้!
ั้แ่แรกก็มุ่งไปที่อันดับหนึ่งของปีการศึกษาอยู่แล้ว
เพื่อนร่วมชั้นก็กำลังรอดูเจียงหนานอยู่
ตอนนั้นเองที่ประตูห้องเรียนถูกเตะเปิดออก!
อู๋เหลียงในชุดนักเรียนบุกเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บอบช้ำปางตาย ทำเอาทุกคนตกตะลึงอย่างมาก
“เจียงหนานอยู่ไหน? เขาอยู่ที่ไหน?”
สายตากวาดไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นเจียงหนานนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เขายิ้มกว้างออกมา...
รอยยิ้มนี้ทำเอาเพื่อนร่วมชั้นขนลุกซู่
“เฮ้ย! เหมือนเจียงหนานจะโดนตีแล้ว!”
“ไปยั่วโมโหอู๋เหลียงมาหรือไง?”
“เขาเก่งมากเหรอ?”
“พ่อของเขาเป็พ่อค้ารถมือสองที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ อืม… ทำธุรกิจรถมือสองน่ะ นายก็รู้นี่!”
“คนบนถนนเจียงเฉิงเห็นอู๋เหลียงยังต้องเรียกว่าคุณอู๋เลยนะ!”
เห็นได้ชัดว่า ละครเื่ใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว อู๋เหลียงดูท่าทางเดือดดาลแบบนั้น เขาไม่มีทางหนีแน่!
ทั้งหลี่เซียงและหลิวอู่เฉวียน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ!
ส่วนจะออกมือช่วยเหลือหรือไม่นั้น…
อย่าล้อเล่นน่า! ไม่เข้าไปช่วยตีก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้วนะ
อู๋เหลียงก้าวยาว ๆ ไปที่ด้านหน้าของเจียงหนาน ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เทพหนาน! มาเป็พี่ใหญ่ของฉันเถอะ! ฉันอยากจะเรียนรู้วิชาจากนาย!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เซียงและคนอื่น ๆ ก็ใจนขากรรไกรแทบจะหล่นลงพื้น!
เรียนรู้วิชา? พี่ใหญ่?
ไม่ใช่จะมาจัดการเจียงหนานหรอกเหรอ?
ที่แท้ก็มาขอเป็ศิษย์นี่เอง…
หัวโดนตีจนน้ำเข้าหรือไง!
เจียงหนานจะมีวิชาอะไรกัน!
เจียงหนานเบ้ปากใส่เขา “นายเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย!”
หลี่มู่เหยียนอึ้งไป เธอเหมือนไม่เคยรู้จักเจียงหนานมาก่อนเลย!
กับคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างอู๋เหลียงยังจะกล้าพูดจาแข็งกร้าวอีกเหรอ? อยากตายหรือไง?
อู๋เหลียงส่ายหัว “ฉันได้สืบเื่นี้จนกระจ่างแล้ว เื่ร้านปิ้งย่างนั่นเป็ความผิดของพวกหัวโล้นเฉียง ฉันได้ส่งคนไปจัดการพวกมันแล้ว!”
“เื่แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน!”
“เมื่อคืนนี้ฉันโง่ไปหน่อย! พี่ใหญ่ตีฉันถูกต้องแล้ว! ฉันยอมรับ!”
หลิวอู่เฉวียนงงไปหมด! นักเรียนคนอื่น ๆ ก็อึ้งตามไปด้วย!
พวกเขาใจนหน้าซีด!
เกิดอะไรขึ้น? เมื่อคืนนี้ทั้งสองคนต่อสู้กันเหรอ?
เมื่อเช้าที่อู๋เหลียงถูกจัดการจนย่ำแย่ขนาดนั้น เป็ฝีมือของเจียงหนานงั้นเหรอ?
นอกจากพละกำลังที่มากกว่าปกติ เขายังเคลื่อนย้ายได้ทันที แล้วตอนนี้เขายังมีอะไรอีก?
ความแข็งแกร่งของอู๋เหลียงโด่งดังไปทั้งโรงเรียน และเขาก็เก่งการต่อสู้มาก!
แต่ตอนนี้ อู๋เหลียงกลับหน้าบวมปูด ส่วนเจียงหนานดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
แต่ภาพตรงหน้าบอกพวกเขาว่า…
ทุกอย่างเกิดขึ้นจริง!
เจียงหนานยิ้มอย่างสดใส “นายทนต่อการโจมตีได้ดีมาก! ที่ถ้ำิญญาทะเลสาบเทียนฉือ นายช่วยรับความเสียหายให้ฉันได้ไหม?”
ดวงตาของอู๋เหลียงสว่างวาบ!
เขาตบอกตัวเองทันที “ไว้ใจฉันได้เลย! ตราบใดที่ฉันอู๋เหลียงยังยืนอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้นายาเ็โดยเด็ดขาด!”
เจียงหนานเงียบไปครู่หนึ่ง...
จากนั้นก็หัวเราะพลางตบไหล่ของอู๋เหลียง “มาร่วมทีมกับฉันสิ! ทีมฉันกำลังขาดโล่อยู่พอดีเลย!”
อู๋เหลียงรู้สึกงงงวยเล็กน้อย
ทีมอะไรกัน? เจียงหนานไม่ได้มีแค่ตัวคนเดียวหรอกเหรอ?
อู๋เหลียงไม่รู้เื่
ทีมที่เจียงหนานพูดถึง ไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิง!
แต่อยู่ที่โรงเรียนมัธยมหลิงอู่ซ่งเจียง!
หลี่เซียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา “อู๋เหลียง นายคิดดีแล้วเหรอ! ในถ้ำิญญาอันตรายมากเลยนะ! การพาเจียงหนานที่เป็ตัวถ่วงไปด้วยแบบนี้ ถ้าอยากได้ผลงานที่ดีจะยากยิ่งกว่าการปีนขึ้น์!”
หลี่เซียงจะยอมให้เจียงหนานเข้าร่วมทีมที่แข็งแกร่งได้ยังไง? พวกตกชั้นก็ควรจะอยู่แบบพวกตกชั้นสิ!
อู๋เหลียงหมุนตัวกลับมาทันที
‘ฉึ่บ!’ เสียงหนึ่งดังขึ้น!
เสื้อนักเรียนชั้นบนถูกกล้ามเนื้อที่แข็งราวกับเหล็กหลอมขยายใหญ่ขึ้นจนฉีกขาด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ พร้อมกับเขี้ยวที่งอกออกมา!
เขาคว้าคอเสื้อของหลี่เซียงขึ้นมาทันที!
“ไอ้หนู! ระวังปากหน่อย! พูดกับพี่ใหญ่ของฉันแบบนั้นได้ยังไง?”
หลี่เซียงถูกบีบจนแทบจะหายใจไม่ออก เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงก่ำของอู๋เหลียง เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาทันที...
“ฉัน… ฉันแค่เสนอแนะนิดหน่อยเท่านั้นเอง!”
อู๋เหลียงจ้องตาเขม็ง “เื่ของฉันเกี่ยวอะไรกับนาย?”
เจียงหนานเตะอู๋เหลียงที่ก้นทีนึง “พอได้แล้ว! เ้าหนูนี่ชอบทำลายข้าวของเสียจริง ชุดนักเรียนไม่ต้องเสียเงินหรือไง?”
ถ้าเขาลงมือแล้วจะเปลืองเสื้อผ้าเหรอ?
อู๋เหลียงโยนหลี่เซียงออกไป ชนเข้ากับโต๊ะครูจนชอล์กร่วงกระจายเต็มพื้น...
“ฉันจะฟังนาย!”
หลี่เซียงนั่งอยู่บนพื้น สีหน้าเคียดแค้นอย่างยิ่ง โกรธจนกัดฟันกรอด!
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอู๋เหลียง เขาก็ไม่กล้าเหิมเกริมจริง ๆ!
เพื่อนร่วมชั้นกลืนน้ำลาย อู๋เหลียงยอมรับพวกปลายแถวอย่างเจียงหนานเป็พี่ใหญ่ได้ยังไง?
เมื่อครู่ที่เจียงหนานเตะเขาทีนึง ผลคืออู๋เหลียงไม่เพียงไม่โกรธเลยสักนิด แต่ยังทำท่าเชื่อฟังอย่างว่าง่ายอีกต่างหาก
ทุกคนมองเจียงหนานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
พอดีในตอนนั้นเอง สาวผมยาวในชุดกระโปรงสั้นแอบชะโงกหน้าเข้ามาที่ประตูห้องเรียน
เมื่อเห็นว่าอู๋เหลียงอยู่ที่นี่ ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความดีใจ “พี่อู๋? อยากจับคู่กับฉันไหม?”
“เพื่อนร่วมทีมปีที่แล้วไม่เอาฉันแล้ว…”
อู๋เหลียงหันไปมองเจียงหนาน “เธอเป็เพื่อนที่นั่งอยู่หน้าฉันเอง! ถังเชียนหย่า พลังสายพฤกษาขั้นเหล็กนิลเก้าดาว นายว่า…”
เจียงหนานใ “ทางเดินลมแรง?”
นี่ไม่ใช่พี่สาวที่เจอในทางเดินวันนั้นหรอกเหรอ?
ถังเชียนหย่าเห็นอู๋เหลียงถามความเห็นของเจียงหนาน ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
ทำไมอู๋เหลียงถึงถามเจียงหนาน?
แต่พอได้ยินเจียงหนานพูด ใบหน้าของถังเชียนหย่าก็แดงขึ้นทันที พร้อมกับพูดอย่างโมโห “วันนี้ในทางเดินไม่มีลม!”
[แต้มความคับแค้นจากถังเชียนหย่า 663 แต้ม!]
เจียงหนานหัวเราะ สาวน้อยคนนี้น่ารักจังเลย!
“ได้! ไม่มีปัญหา!”
อู๋เหลียงพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะก้มลงเก็บชุดนักเรียนที่ะเิออก แล้วเดินออกจากห้องเรียนอย่างหยิ่งผยอง
แต่ร่างของเจียงหนานชะงักไปเล็กน้อย!
เมื่อครู่ตอนที่อู๋เหลียงก้มตัวลง เขาเห็นเส้นเชือกสีเหลืองเส้นเล็ก ๆ ที่เอวด้านหลังอย่างชัดเจน!
พี่ชาย!
นายจริงจังเหรอ?
ยังใส่อยู่อีกเหรอ!
หรือว่านายปลุกพลังคุณสมบัติแปลก ๆ บางอย่างขึ้นมาหรือเปล่า?
เจียงหนานสั่นเทิ้มด้วยความเหน็บหนาว!
เขารู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อครู่นี้อยู่บ้างแล้ว...
หลี่เซียงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และเดินมาที่ด้านหน้าของเจียงหนาน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “เมื่อเข้าไปในถ้ำิญญาทะเลสาบเทียนฉือแล้ว นายจะได้รู้ถึงความเก่งกาจของฉัน!”
เจียงหนานยักไหล่ “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายได้ความรู้สึกเหนือกว่ามาจากที่ไหน”
“ถ้ำิญญาทะเลสาบเทียนฉือ… ฉันจะตั้งตารอเลย!”
2K
