.... ทั้งสามเมื่อเดินมาได้ซักพัก ก็มาถึงลานประชุมทหาร.
" ท่านขุนพลยังไม่มาหรือ." เฟยหลงถามออกไป
" ยังขอรับ แต่อีกเดี๋ยวคงจะมา." ทหารคนเดิมเอ่ยออกไป
" เอ่อนี้ เ้ามีชื่อว่าอะไร " เฟยหลงถามออกไป
" เรียนท่านนายกอง ข้าน้อยมีชือว่า หมีดำขอรับ. "
" หือ... หมีดำ ? "
" คือว่า ตอนเด็กๆ ท่านแม่เล่าว่าข้าเกิดมาตัวใหญ่แล้วก็มีผิวดำ ท่านแม่เลยเรียกข้าว่า หมีดำ ขอรับ " หมีดำเอ่ยออกไป
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า. แม่เ้าช่างตั้งชื่อได้เหมาะกับเ้าจริงๆเลย เ้าหมีดำ " มู่ปิงเอ่ยออกไป
" ทั้งหมดจัดแถว.... " เสียงของนายทหารดังขึ้น
.... ทั้งสามได้ยินดังนั้นก็รีบเข้าแถวทันที ตามคู่มือที่ทหารใหม่ได้อ่าน. ทหารใหม่ทุกคนจะต้องเข้าแถวร่วมกัน ไม่ว่าจะมีตำแหน่งอะไร จะต้องรอจนกว่า แม่ทัพจะจัดตำแหน่งให้ใหม่. จึงจะมีตำแหน่งเป็ของตัวเอง
.... สิ้นเสียง ทหารทั้งหมดก็เข้าแถวอย่างเป็ระเบียบ. ส่วน เฟยหลงนั้นเขายืนอยู่แถวหลังสุด
.... จางชิงที่บัดนี้ได้เดินขึ้นมาบนเวที่ พร้อมกับสวมชุดเกราะประจำตำแหน่งของแม่ทัพรักษาเมือง. เขามองไปทั่วลานทหาร
" พวกเ้าทุกคน คือทหารใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกแล้ว หนึ่งพันคน จากนี้ไปพวกเ้าจะต้องได้รับการฝึกฝนดั่งเช่นทหารทุกคน พวกเ้าทุกคนจงจัดแถวให้เป็แถวละหนึ่งร้อยคนเดี๋ยวนี้. " จางชิงเอ่ยออกไป
" ครับ..... " เหล่าทหารได้ยินดังนั้นก็จัดแถวออกมาเป็แถวละหนึ่งร้อยคนพอดี.
" เอาละ ... จากนี้ข้าจะแต่งตั้งนายกองสิบคนมาเป็หัวหน้าพวกเ้า. "
" กองที่หนึ่ง นายกองหยิน. " ครับ......
" กองที่สอง. นายกองหาน. " ครับ.....
" กองที่สาม. นายกองจู. " ครับ.....
" กองทีสี่................กองที่ห้า. กองที่หก.
" กองที่สิบ. นายกองเฟยหลง. " ครับ......
.... สิ้นเสียง เฟยหลงก็วิ่งออกมายืน ด้านหน้าของ กองทหารที่สิบ. ด้วยวัยเพียงสิบหกจึงทำให้เขาเป็จุดสนใจของเหล่าทหารทุกคน
" นี่...เ้าดูนั่นสิ เ้าเด็กนั้นมันเป็ใครกัน อายุแค่นั้นกลับได้เป็นายกองร้อย.... "
" ใช่ๆๆ. เมื่อวานข้ายังเห็นมันมาสมัครทหารอยู่เลย...... "
" เอาเถอะ สงสัยมันต้องเป็ญาติกับแม่ทัพจางแน่เลย. เมื่อวานข้าเห็นแม่ทัพจางพามันเข้าไปในจวน. "
" นี่ แต่ข้าได้ยินมาว่า เจาสามารถเอาชนะนายกองหวังได้นะ. "
" หือ อะไรนะ ที่เ้าพูดเป็ความจริงหรอ. " เหล่าทหารต่างก็พูดกันไปต่างๆนาๆ
" นี่พวกเ้าเงียบๆหน่อยเดี๋ยวก็ถูกลงโทษหรอก. " หมีดำที่ได้ยินรีบพูดขึ้น
" เอาล่ะ. พวกเ้าทั้งสิบคน ต่างก็ได้รับการยอมรับแล้วว่า มีฝีมือพอจะเป็นายกองได้. เหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังเ้าทั้งหนึ่งร้อยคนจากนี้ไปจะอยู่ใต้คำสั่งของเ้า. หากมีทหารในกองของใครทำผิด พวกเ้าที่เป็นายกองจะต้องถูกลงโทษด้วย. เข้าใจไหม..... " จางชิงพูดขึ้น
" ครับบบบบ ท่านแม่ทัพ. ." ทุกคนร้องออกมาพร้อมๆกัน
" เอาละ อีกหนึ่งเดือน ข้าจะบุกเขาอี้ซาน. เพื่อปราบโจรป่า ขอให้พวกเ้า นำกองทหารของเ้าไปฝึกฝนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม. หากครั้งนี้สามารถปราบพวกโจรได้ ทางราชสำนักจะตบรางวัลให้อย่างงาม. เลิกแถวได้.... " ชางชิงเอ่ยออกไป
" ขอครับบบบบ ท่านแม่ทัพ.... " ทุกคนรับคำ
.... จางชิงเมื่อกล่าวจบก็เดินลงมาจากเวที. โดยมี นายกองหวังเดินตามมา.
" ท่านแม่ทัพจาง แม้ว่า น้องเฟยหลงจะเก่งกาจด้านวรยุทธ แต่เขายังเด็กนักจะฝึกทหารและคุมกองกำลังได้หรือท่าน. " นายกองหวังเอ่ยขึ้น
" นี้เป็รับสั่งขององค์ชาย ข้าเองก็ขัดไม่ได้ คงได้แค่หวังว่าเ้าหนุ่มนี่จะไม่ทำให้องค์ชายผิดหวัง. " จางชิงเอ่ยออกไป
" เห้อ....ข้าชักจะเป็ห่วงแล้วสิ. นายกองทั้งเก้าล้วนแต่มีประสบการณ์เป็ทหารมาพร้อมๆกับข้าน้อย แต่น้องเฟยหลงอายุยังน้อยแถมยังไม่มีประสบการณ์อะไรเลย. เห็นที่ว่าจะไม่ง่ายนะท่าน." นายกองหวังเอ่ยขึ้น
" อืม.... ที่เ้าพูดมาก็ถูก เช่นนั้นเอาแบบนี้แล้วกัน เ้าคอยไปช่วยเ้าหนุ่มนั่นอยู่ห่างๆก็แล้วกัน จะได้ไม่เกิดเื่อะไรขึ้น. "จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ. " นายกองหวังรับคำ ก่อนจะเดินแยกจากไป
.... ทางด้าน เฟยหลง เมื่อแยกแถว เขาก็นำกองทหารหนึ่งร้อยคนไปยังใต้ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่ง. เขาขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ ก่อนจะพูดขึ้น " ทุกท่าน. ข้ามีชื่อว่า หลี่เฟยหลง. ทุกท่านคงจะแปลกใจสินะว่า. เหตุใดอายุข้าแค่นี้ถึงได้เป็นายกร้อยคน. ข้าจะบอกให้นั่นก็เพราะว่า ท่านแม่ทัพเชื่อในตัวข้า เขาเชื่อว่าข้าจะเป็นายกองที่ดีได้. ข้าจึงอยากจะขอให้ทุกท่านเชื่อในตัวข้าเช่นเดียวกับท่านแม่ทัพ. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" นี่ ท่านนายกอง. แล้วท่านจะให้พวกเราเชื่อในตัวนายกองที่อายุแค่สิบหกได้ยังไง "ทหารคนนึงเอ่ยขึ้น
"ใช่แล้วๆ. พวกเราจะเชื่อนายกองอายุสิบหกที่ไม่เคยออกรบได้ยังไง " ทุกคนพูดเสริม
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า. ดี..! เป็คำถามที่ดี. ข้า. หลี่เฟยหลง แม้จะอายุน้อย แต่อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หากพวกเ้าฝึกตามที่ข้าบอก. ข้ารับรอง. พวกเ้าทุกคนจะไม่ตายแถมยังมีรางวัลเอากับไปฝากครอบครัวอีกด้วย." เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ขี้โมนะสิไม่ว่า. สิ่งที่เ้าพูดมาพวกข้าจะเชื่อได้แค่ไหนกันเชียว." ทหารคนนึงเอ่ยออกมา
" พิสูจน์ให้พวกเราดูสิว่า เ้าเก่งจริง ข้าเคยได้ยินมาว่า เ้ามีเพลงทวนที่ร้ายกาจนัก. หากเ้าสามารถแทงทะลุต้นไทรที่อยู่ข้างหลังเ้าได้. พวกเราทุกคนยินดีจะเชื่อฟังคำสั่งเ้า " ทหารคนเดิมเอ่ยออกมา
" ใช่ๆๆๆๆ. หากท่านทำได้. พวกเราทุกคนยินดีจะเชื่อฟัง. " ทุกคนพูดเสริม. แม้แต่ มู่ปิงกับเ้าหมีดำ ยังอยากจะเห็นว่าเพลงทวนของเฟยหลง ว่าเป็เช่นไร
" ได้.... ในเมื่อทุกคนอยากจะเห็นนัก วันนี้ ข้าจะใช้เพลงทวนของข้า ทำให้พวกเ้าทุกคนยอมรับด้วยใจ. มู่ปิง เอาทวนมา.... " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านนายกอง. " มู่ปิงเอ่ยขึ้นก่อนจะนำทวนในมือยื่นให้แก่ เฟยหลง
" เห้ยยย....เอาจริงเหรอว้ะ ต้นไทรต้นนั้นขนาดสี่คนโอบเลยนะเว้ยยยย " ทหารคนนึงเอ่ยออกมา
" นั้นนะสิ. ขนาดใช้ธนูั์ยังไม่แน่ว่าจะยิงทะลุ. เ้านี่มันจะทำได้หรอ " ทหารอีกคนพูดขึ้น
" พวกเ้าพูดพอหรือยัง ท่านนายกองจะลงมือแล้ว. " หมีดำรีบพูดขึ้น
.... เฟยหลง มองไปที่ต้นไทรใหญ่ ภายในมือถือทวนยาว. เขาตั้งสมาธิและรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี เขาควงทวนเป็รูปวงกลมก่อนจะแทงทวนออกไป ท่วงท่าประดุจดังพญาอินทรีพุ่งโฉบเหยื่อ.....เสียงทวนผ่าอากาศดัง คลืดดดด.....
" เเทงออกไปแล้ว. เร็วมาก. " มูปิงอุทานขึ้น
.... ทุกคนต่างก็มองตามแทบไม่ทัน. ก่อนจะปรากฎภาพที่ตกตะลึง ภาพที่ เฟยหลงแทงทวนทะลุต้นไทรขนาดใหญ่ ...
" โห... พลังอะไรกันเนี่ย "
" นี่มันไม่ใช้พลังของมนุษย์แล้ว "
" เฮ่ย ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย. เขาทำมันได้จริงๆด้วย. "
" เอาละ พวกเ้ามีอะไรจะพูดอีกมั้ย." เฟยหลง เอ่ยออกไป
.... ทุกคนได้ยินเช่นนั้นต่างก็คืนสติ ก่อนจะเข้าแถวแล้ว. ตระโกนออกมาพร้อมกัน " จากนี้ไปพวกเราขอติดตามท่านนายกองเฟยหลวขอรับบบบบบ....... "
" ดี.... พวกเ้าไม่ต้องใไป. ข้าขอบอกพวกเ้าว่า การแทงทวนทะลุต้นไม้หน่ะ มันไม่ยากเลย จากนี้ไปหากพวกเ้าทุกคนฝึกตามที่ข้าบอก พวกเ้าก็สามารถทำแบบนี้ได้เช่นกัน." เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ขอคุณท่านนายกอง. พวกเราจะทำตามคำสั่งท่าน. " ทุกคนเอ่ยออกมา
" ดี เช่นนั้น. มู่ปิง. หมีดำ. รับคำสั่ง. "
" ครับบบท่านกอง. "
" เ้าทั้งสอง . แบ่งทหารเป็สองกอง ให้พวกเ้าเป็หัวหน้า แล้วเอาตารางการฝึกของข้าไป. อีกครึ่งเดือนข้าจะมาทดสอบ. หากพวกเขาฝึกไม่ดีละก็ ข้าจะมาลงโทษพวกเ้า. เข้าใจมั้ย.... " เฟยหลงพูดขึ้น
" ขอรับท่านนายกอง " ทั้งสองรับคำ
" เอาล่ะพวกเ้าได้ยินที่นายกองพูดแล้วนะ จากนี้ไปพวกเราจะเริ่มฝึกกัน พวกเ้าตามข้ามา " มู่ปิงเอออกไป
" ขอรับท่านหัวหมู่... " เหล่าทหารต่างก็รับคำ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า. ดูถ้าข้ากับท่านแม่ทัพจะเป็กังวลกับเ้ามากเกินไป. ไม่คิดเลยว่า เ้านอกจากจะมีวรยุทธที่ยอดเยี่ยมแล้วยังสามารถที่จะคุมทหารได้อีกด้วย. " นายกองหวังที่เดินเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น
" อ่อ...นายกองหวัง ไม่หรอกท่าน ข้าเพียงแค่สร้างเป้าหมายให้พวกเขาเท่านั้นเอง." เฟยหลงตอบออกไป
" นี่...น้องเฟยหลง. พวกเราไปนั่งคุยกันดีกว่า. " นายกองหวังเอ่ยขึ้น
" คงไม่ต้องหรอก. ท่านคงอยากจะถามข้าสินะว่า ข้าทำยังไงถึงแทงทวนทะลุต้นไม้ขนาดใหญ่แบบนั้นได้." เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ไอหยาาา. ปกปิดเ้าไม่ได้เลยจริงๆ " นายกองหวังเอ่ยออกไป
....เฟยหลง ดึงทวนออกมาจากต้นไม้. แล้วพูกขึ้น. " จับทวนให้มั่น แล้วแทงออกไปให้เร็วด้วยพลังทั้งหมดพร้อมกับใช้ข้อมือหมุนทวนไปด้วย." วึบบบบ... เฟยหลงทำให้ดูรอบนึง
" อืม แบบนี้นี่เอง. หากแทงทวนออกไปพร้อมๆกับหมุนข้อมือ จะทำให้มีแรงทะลวงมากกว่าแทงทวนออกไปตรงๆ. น้องเฟยหลง ขอบใจเ้ามากจริงๆ " นายกองหวังเอ่ยขึ้น
" ไม่เป็ไร. พี่หวัง พวกเราต่างก็เป็สหายกัน. เื่แค่นี้เล็กน้อย." เฟยหลงตอบออกไป
" เอาล่ะน้องชาย ไหนๆก็ไหนๆล่ะ วันนี้ พี่ชายคนนี้ขอเป็เ้ามือ เลี้ยงเหล้าเ้า ไปกันเถอะ " หวังกุนเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดคอเฟยหลงเดินออกไป....
" ไม่ๆๆๆๆๆ พี่ชายยยย ข้ายังมีเื่ต้องทำอีก... ...... " เฟยหลงเอ่ยออกมาแต่ก็ไม่สามารถดิ้นหลุดได้......
196
