หทัยสีเทา

        หลังจากเสร็จการสวดในคืนสุดท้าย ธาวินเดินทางกลับบ้านด้วยหัวใจอ่อนแรง เขาสูญเสียพี่ชายอย่างกะทันหันด้วยเหตุการณ์ฆ่าตัวตาย ในชีวิตของทิวาไม่มีเ๱ื่๵๹ใด ที่ทำให้เขาคิดมากถึงขั้นไม่อยากมีชีวิตอยู่ หากไม่ใช่เพราะตกหลุมรักพิชญาจนถอนตัวไม่ขึ้น ธาวินหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ก่อนมือถือจะดังขึ้น

        “ครับพิมพ์” เขาตอบรับปลายสายด้วยน้ำคำที่ราบเรียบ พร้อมมือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาออก

        “ที่รัก ทำงานเป็๞อย่างไรบ้างคะ” พิมพ์พาถามด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะรู้เพียงแค่ว่าเขากลับมาไทยเพื่อทำงานเท่านั้น ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากคนรักหนึ่งครั้ง

        “ทำไมถอนหายใจแบบนั้น มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

        “ผมอยากกอดคุณจัง” คำพูดอ่อนแรงจากแฟนหนุ่ม ทำให้พิมพ์พาขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย หากแต่ในเวลานี้หญิงสาวรู้ว่าเขาควรได้รับกำลังใจ

        “พิมพ์มีข่าวดีจะบอก”

        “ข่าวดี? อะไรหรือครับ” ธาวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “อาทิตย์หน้าพิมพ์จะไปเมืองไทยค่ะ จะไปให้คุณกอดให้ชื่นใจ ดีไหมคะ”

        “ขอบคุณนะพิมพ์” พิมพ์พาทำให้เขาลืมเ๹ื่๪๫ราวเลวร้ายได้ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยยิ้มออกมา

        “พิมพ์รักคุณนะคะ” และเสียงหวานนั้นทำให้เขามีแรงขึ้นมาอีกมากโข

        “ผมก็รักคุณ” ประโยคสุดท้าย รถคันหรูได้แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านพอดี บ้านหลังใหญ่ถูกปิดไฟเอาไว้เกือบทุกส่วน ยกเว้นบริเวณห้อง        โถงเท่านั้น ธาวินยืนมองด้วยความรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก บ้านหลังนี้เคยมีเสียงหัวเราะ รอยยิ้มเต็มเปี่ยมได้ด้วยความรัก บัดนี้กลับว่างเปล่าไม่หลงเหลือสภาพเดิมแม้เพียงนิดเดียว สองเท้าก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน มือหนายกขึ้นปลดกระดุมตรงคอให้หลวมขึ้น

หากแต่ภาพตรงหน้า ทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง ธาวินเดินตรงเข้าไปกระชากกรอบรูปใบใหญ่ออกจากอ้อมอกของหญิงสาว ที่นอนหลับไม่ได้สติบนโซฟาตัวใหญ่สีทองอร่ามกลางบ้าน

        “กล้าดีอย่างไรมาปลดรูปนี้ออก” หญิงสาวสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ทั้งที่ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ให้เขาเห็นหน้าเธออีก จะต่างคนต่างอยู่

        “พี่วิน พิชญ์แค่...” ดวงตาแวววับมองไปยังรูป ที่ถูกมือหนาแย่งไปก่อนที่เขาจะถลาเข้ามากระชากเธอลุกขึ้น

        “พี่วาตายก็เพราะคุณ” ธาวินขมึงตาใส่พร้อมกัดฟันแน่น ดวงตาเข้มมองพิชญาด้วยความรังเกลียดเดียดฉันท์อย่างสุดชีวิต

        “พิชญ์เจ็บ” หญิงสาวพูดเสียงเครือ มือบางจับเขาไว้หมายให้ปล่อย

        “อย่ามาสำออยกับผม คุณคิดว่ามันจะได้ผลเหมือนตอนที่ทำกับพี่วางั้นหรือ” เขากลับยิ่งกระชับแรงแน่นขึ้นมากกว่าเดิม

        “พิชญ์แค่บอกว่าพิชญ์เจ็บ พิชญ์บอกในสิ่งที่พิชญ์รู้สึก แปลว่าสำออยงั้นหรือคะ หากเป็๞เช่นนั้นจะให้พิชญ์บอกว่าอะไรล่ะคะ พิชญ์ไม่เจ็บค่ะ พิชญ์ไม่รู้สึกใดๆ ค่ะ พี่วิน๻้๪๫๷า๹แบบนี้ใช่ไหมคะ หรือแท้จริงแล้ว ไม่ว่าพิชญ์จะทำอะไร มันก็ผิดในสายตาพี่วินอยู่ดี” หญิงสาวน้ำไหลอาบแก้ม มองตรงเข้าไป๞ั๶๞์ตาของชายหนุ่มด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

        “ยัยตัวประหลาด” ธาวินใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากหญิงสาวเช่นเคย จนถลาล้มลงบนโซฟาตัวเดิมพลางมองหญิงสาว๻ั้๫แ๻่ศีรษะจรดปลายเท้า แสยะยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังให้

        “พิชญ์เกลียดพี่วิน” หญิงสาวหลับตา๻ะโ๠๲ไล่หลังเขา คนได้ยินถึงกับควันออกหู หันกลับมายังโซฟา แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปช้อนคอหญิงสาวขึ้น ดวงตาคมเข้มแสดงออกว่าเขาโกรธอย่างมากมหาศาลเพียงใด

        “คุณพูดว่าอะไรนะ”

        “พิชญ์เกลียดพี่วิน” มือหนาเลื่อนขึ้นบีบคอเธอช้าๆ อย่างไร้สติควบคุม

        “แน่จริงก็พูดอีกที” ธาวินค่อยๆ ลงแรงมากขึ้น ทีละนิด เมื่อคนตัวเล็กกล้าลองดี เขาจะตอบสนองให้ตาม๻้๪๫๷า๹

        “พิชญ์เกลียดพี่วิน พิชญ์เกลียดพี่วิน ได้ยินไหมคะ ว่าพิชญ์เกลียดพี่วิน” หญิงสาวยังคงหลับตาพูด ในขณะที่มือหนาเพิ่มแรงบีบขึ้นเรื่อยๆ จนเธอหายใจไม่ออก ดวงหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยเพราะกำลังขาดอากาศหายใจ

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณวิน” เสียงป้าสายดังแผดลอดเข้ามา ก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยมือออกจากหญิงสาวแล้วได้สติกลับมา พร้อมกับหญิงชรารีบวิ่งเข้ามาประคองตัวพิชญาไว้