วันแรกของฤดูฝน คือวันเปิดภาคเรียน
ยามเช้า ณ โรงเรียนจอมเวทซูเนอร์ โรงเรียนเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักร กลุ่มอาคารทรงปราสาทเก่าแก่รายล้อมรอบสนามหญ้าเขียวขจี เสียงจอแจของนักเรียนที่อยู่ในสนามดังขึ้นเรื่อย ๆ นักเรียนใหม่เริ่มทยอยเดินทางมาถึง รวมถึงพวกอาจารย์กับผู้ปกครองที่มาส่งลูกเข้าเรียนวันแรก
เฮเอมร์ เดินผ่านสนามหญ้าที่กลุ่มคนเบาบาง ชุดเครื่องแบบสีดำของโรงเรียนที่เขาสวมทำให้ผิวขาวราวหิมะของเด็กหนุ่มยิ่งดูโดดเด่นท่ามกลางนักเรียนคนอื่น ๆ สายตาของนักเรียนใหม่หลายคนจับจ้องไปที่เขา บรรดาเด็กสาวเริ่มซุบซิบกัน พวกนักเรียนชายเองก็เริ่มสงสัย ทว่าเมื่อพวกเขาได้เห็นเด็กหนุ่มก็ได้เข้าใจ เขา ช่างโดดเด่นเกินกว่าใครในที่นั้น
เด็กหนุ่มก้าวยาว ๆ ผ่านผู้คน เขาตรงไปที่บอร์ดประกาศรายชื่อนักเรียนใหม่ที่ตั้งอยู่ขอบสนามด้านหนึ่ง มีคนกลุ่มใหญ่กำลังมุงดูอยู่ เขาจึงต้องใช้ความพยายามเล็กน้อยเพื่อแทรกตัวเข้าไป เมื่อถึงหน้าบอร์ดสายตาอันเฉียบคมของเฮเอมร์ก็แสกนหาตัวอักษร H ไม่นานเด็กหนุ่มก็เจอชื่อของตัวเอง
"เลขที่7 ห้อง2A" เฮเอมร์คุยกับตัวเอง "เยี่ยมเลย"
ได้เลขที่ 7 ถือว่าเป็ตำแหน่งที่ไม่เลว ไม่อยู่ต้นแถวเกินไป แล้วก็ไม่ใช่ปลายแถว แถมยังเป็ลัคกี้นัมเบอร์อีก
พลันนั้นเฮเอมร์รู้สึกว่ามีมือของใครบางคนวางบนไหล่ พอหันไปเขาก็พบกับนักเรียนชายคนหนึ่ง เขาคนนั้นมีใบหน้าคมเข้ม ผมสั้นสีแดงโดดเด่น ดวงตาสีอำพันชวนหลงใหล มุมปากเผยรอยยิ้มยียวนแบบไม่ได้ตั้งใจให้เป็แบบนั้น เขาดูแข็งแรงแบบนักกีฬา ด้วยส่วนสูงที่พอ ๆ กัน เมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้า ร่างของเฮเอมร์ก็ดูจะผอมบางลงไปอีก
"สวัสดีเพื่อนใหม่ ฉันเซนท์" เขายื่นมือขวาออกมา เฮเอมร์เหม่อมองครู่หนึ่งแล้วจึงจับมือที่แข็งแรงนั้น
"เฮเอมร์ เกอร์เนอร์" ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายแนะนำแค่ชื่อต้น ทว่าเฮเอมร์กลับเผลอแนะนำชื่อเต็มออกไป พอรู้ตัวเขาก็หน้าแดงเล็กน้อย
"ฮ่า ๆ เป็ทางการเกินไปแล้ว" เซนท์ยักไหล่ "ได้ข่าวว่านายคือคนที่สอบได้คะแนนเต็ม 100 คะแนนเพียงคนเดียวในการสอบเข้า! ฉันเลยมาดูน่ะว่านายเป็ใครกันแน่"
เซนท์พูดเสียงดัง ทำให้เฮเอมร์ถูกสายตารอบข้างจับจ้องมากขึ้น เ้าตัวหน้าแดงกว่าเดิม
"ฉันขอแนะนำตัวอีกทีก็แล้วกัน ฉัน เซนท์ เมอไกอัส ยินดีที่ได้รู้จักนะเฮเอมร์"
ถึงเซนท์จะให้ความรู้สึกโผงผางเกินไปสักหน่อย แต่เขาก็ทำให้อีกฝ่ายประทับใจั้แ่ครั้งแรกที่ได้พบ เฮเอมร์คลี่ยิ้มบาง ทำให้คุณหนูจอมเวทที่อยู่แถวนั้นใบหน้าร้อนผ่าวไปตาม ๆ กัน เซนท์ที่จับสังเกตได้ว่าเพื่อนใหม่ของเขาเนื้อหอมก็พ่นลมออกจมูกแรง ๆ
"เฮเอมร์ นายนี่มันศัตรูของลูกผู้ชายชัด ๆ"
หลังจากนั้นไม่นานนัก ก็มีประกาศแจ้งว่าผู้อำนวยการกำลังจะขึ้นเวทีเพื่อพูดเปิดพิธีปฐมนิเทศ ทำให้นักเรียนใหม่เริ่มทยอยกันไปเข้าแถวตามป้ายห้องของตัวเอง
"นายอยู่ห้อง 2A ใช่มั้ย" เซนท์ถาม
เฮเอมร์พยักหน้ารับ "นายด้วยเหรอ"
เซนท์ยิ้มกว้าง พลันนั้นมือแข็งแรงก็คว้าข้อมมือผอมบาง เซนท์พาเฮเอมร์เดินลัดเลาะผ่านฝูงคนมากมาย กลุ่มนักเรียนใหม่ต่างพร้อมใจกันแหวกทางให้เขาประหนึ่งโมเสกแหวกน้ำทะเล เด็กหนุ่มทั้งสองช่างเฉิดฉายกว่าผู้ใด คนหนึ่งมาดเข้มแข็งแรง ดุดัน ส่วนอีกคนบอบบางน่าทนุถนอมราวกับสตรี
ชั่วขณะหนึ่ง เฮเอมร์รู้สึกว่าถูกจ้องมองโดยสายตาลึกลับคู่หนึ่ง ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงคน แต่สายตาคู่นั้นก็เย็นเยียบจนทำให้เขาขนลุก ถึงแม้ว่าแรงกดดันที่ส่งมาจะเบาบางมากก็ตาม แต่เฮเอมร์ก็รู้สึกถึงการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน
หากเป็จอมเวทระดับธรรมดา คงไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเพียงเล็กน้อยนี้ ทว่าเฮเอมร์นั้นแตกต่างออกไป เขาถูกฝึกฝนทักษะการรับรู้ทางประสาทัั ที่เป็เทคนิคลับเฉพาะของตระกูลมาั้แ่เด็ก เขาจึงสามารถรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางสภาพแวดล้อมเพียงเล็กน้อย
เฮเอมร์หันขวับ เพียงพริบตาเดียวเงาดำบนกิ่งต้นจามจุรีริมสนามหญ้าก็หายวับ ถึงจะเร็วจนแทบจะมองไม่ทัน แต่เฮเอมร์ก็สามารถจดจำรายละเอียดของ 'คน' ที่เคยอยู่ตรงนั้นได้อย่างชัดเจน
สิ่งที่เคยอยู่ตรงนั้นสวมชุดสีดำสนิทกลืนไปกับร่มเงาใบไม้ ทว่าสิ่งที่โดดเด่นคือหน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะดุดตาที่สวมทับใบหน้า 'คน' ตรงนั้นหายตัวไปก่อนที่เฮเอมร์จะหันไปมองเสียด้วยซ้ำ หากไม่ได้รับการฝึกฝนประสาทััก็ย่อมไม่มีทางมองตามได้ทัน เฮเอมร์เสียวสันหลังวาบ ความรู้สึกหวาดหวั่นก่อตัวขึ้นในจิตใจ ใครก็ตามที่อยู่ตรงนั้นทำให้เขานึกถึงฆาตกรในชุดนักมายากล
"นายโอเครึเปล่า" เซนท์เห็นเฮเอมร์สีหน้าไม่ค่อยดีจึงถามขึ้น
"แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย" เฮเอมร์ยิ้ม "ตอนนี้ไม่เป็ไรแล้ว"
5K
