หลายวันต่อมา หลังเลิกเรียน ชิงชิงชวน โตเกียวไปมุมดู หนุ่มบาสรุ่นพี่ ซึ่งแต่ละคนหล่อเหลา สูง ผิวขาว ออร่า สาวๆเห็นต่างก็หลงใหล กันทั้งนั้น ซึ่ง โตเกียวเองก็หิวมาก
ชิงชิง เราไปกันเพอะฉันหิวแล้ว รอเดี๋ยว 10 นาที โตเกียวเดิน ไปก่อน ชิงชิง 10 นาที
ผ่านไปก็ยังไม่มา จนโตเกียว กำลังจะเดิน ไปหา ชิงชิงก็กลับมา ทั้งสองก็ไป ทานข้าว
ชิงชิง เลยเล่าให้โตเกียวฟัง ฉันชอบ
หวังเจี่ยมาก รุ่นพี่ปี 3 หนุ่มวิศวะ หล่อสูงขาว ผอมเพรียว มีซีกแพคด้วยนะ ทั้งทีมหล่อทุกคนเลย โตเกียวก็ไม่ได้สนใจ
ชิงชิง ที่กำลังเพ้อฝันอยู่ โดนตัดความฝันจากโตเกียวด้วยการ ไปขอตัวเข้าห้องน้ำ
ปล่อยให้ชิงชิง นั่งเพ้อฝันอยู่คนเดียว
พอโตเกียวกลับมา อาหารก็พร้อมกินทันที
ทั้งสองคน ทานเสร็จ กำลังจะออกไป แต่ชิงชิง หปเข้าห้องน้ำ โตเกียวจึงยืนรออยู่หน้าร้าน สักพักฝนก็ตกหนักและลมแรงซึ่งโตเกียวกำลังรอชิงชิงอยู่และขณะที่ชิงชิงกำลังจะมาถึงหวังเจี่ยก็เดินตากฝนมาโตเกียวเลยยื่นร่มของตัวเองให้ชายแปลกหน้าโดยที่ไม่ได้มองหน้าชัด ๆ ว่าเป็ใครซึ่งหวังเจียเองก็เปียกฝนอยู่เล็กน้อยก็ไม่ได้สังเกตุคนยื่นร่มให้พอชิงชิงมาถึง ก็ถามร่มไปไหน มีคนตากฝนมาเลยให้เขายืมไปจากนั้นทั้งสองคนก็กลับที่พักระหว่างที่หวังเจียยืนรอรถอยู่ก็สังเกตุเห็นข้างในร่มเขียนบทความมากมายบทความที่เขียนในนั้นคือคิดถึงบ้านจังคิดถึงอาหารฝีมือคุณย่าคิดถึงรอยยิ้มคุณแม่คิดถึงเสียงกรนคุณพ่อคิดถึงน่องไก่ทอดไหม้ ๆ คุณพ่อจังคิดถึงจังลงชื่อโตเกียวซึ่งหวังเจี่ยอ่านก็ข้าเล็กน้อยซึ่งมี แต่ของกินทั้งนั้นพอรถมาหวังเจียก็ขึ้นรถไป
3K
