ตอนที่ 14 ์ส่งมาทรมานฉัน (2)
โทรศัพท์ดังอยู่นานเฉินหลงเฟยจึงรับสาย ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะโทรมา เสียงรับสายดูดีใจราวกับได้ขึ้น์ “อ๋อ อันซินนี่เอง ในที่สุดเธอก็มาหาฉันแล้ว”
กู้อันซินกัดฟัน ที่แท้ก็เป็ไอ้บ้านี่จริงๆ
“บอกอเฉิน การ์ตูนของฉันถูกถอดออกจากชั้นวาง ฉันอยากถามคุณว่าเพราะอะไร”
เฉินหลงเฟยที่อยู่ปลายสายหัวเราะเสียงดัง “เพราะอะไรน่ะเหรอ คำประกาศเล็กๆ ของเว็บไซต์ไม่ได้เขียนอย่างชัดเจนเหรอ เธออ่านไม่ออกหรือไง”
“คุณ!” กู้อันซินชะงักไป แต่สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มตัวเองให้สงบลง “หากเป็เพราะเื่อุบัติเหตุในบ้านของฉันวันนั้น ฉันต้องขอโทษคุณด้วย แต่คุณจะใช้อำนาจมาแก้แค้นเื่ส่วนตัวแบบนี้ไม่ได้นะ เื่การลอกเลียนแบบไม่สามารถเกิดกับนักเขียนการ์ตูนคนใดได้ ต่อไปใครจะอยากได้ต้นฉบับของฉันอีกล่ะ”
กู้อันซินร้อนใจมาก ดังนั้นถึงได้หวังว่าเฉินหลงเฟยจะยังมีความเห็นอกเห็นใจอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างไรเธอก็ประเมินความโเี้ของเฉินหลงเฟยต่ำไป เขาไม่ทำก็แล้วไป หากทำก็จะกำจัดให้สิ้นซาก!
กู้อันซินเป็นักเขียนการ์ตูน เฉินหลงเฟยตัดสินใจจะจัดการเธอนับั้แ่วินาทีแรกที่เท้าาเ็ออกจากบ้านของเธอแล้ว!
“ฉันไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น ตอนนี้ฉันพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล อ๋อ เธอกับไอ้แมงดาในบ้านเธอต้องขอบคุณฉันนะ ที่ไม่ได้แจ้งความพวกเธอข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา หากฉันเป็เธอตอนนี้คงจะรีบไปจุดธูปหอม[1] นะ ฮ่าๆ...” เฉินหลงเฟยวางสายไปด้วยความชอบใจ
“เดี๋ยวก่อน! ฮัลโหล เดี๋ยวก่อนคุณ...” กู้อันซินอยากจะพูดอะไรอีก แต่ทางนั้นก็วางสายไปแล้ว
เมื่อโทรไปอีกครั้งเฉินหลงเฟยก็ไม่รับสายอีก
กู้อันซินโมโหจนโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง สีหน้าหดหู่ อึมครึมมาก
เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าเฉินหลงเฟยจะแก้แค้นและก็คิดถึงการถอดงานของเธอออกจากชั้นวาง แต่คิดไม่ถึงว่าเฉินหลงเฟยจะตั้งข้อหาลอกเลียนแบบให้เธอด้วย!
วงการวาดการ์ตูนนั้นเล็กมาก เล็กขนาดที่หากถูกตั้งข้อหาลอกเลียนแบบแล้ว ต่อไปคงไม่มีที่หากินอีกเลย!
แต่นอกจากการวาดรูปแล้ว เธอก็แทบไม่มีความสามารถอื่นที่พอจะหาเลี้ยงชีพได้ ไม่วาดรูปก็ต้องกินแกลบแล้ว!
“อ๊ากกกก!” กู้อันซินขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด
เช้าตรู่หลังเพิ่งตื่นนอนผมก็ยุ่งเหยิงพออยู่แล้ว เมื่อถูกขยี้ก็ยิ่งยุ่งเหยิงเข้าไปใหญ่
หลิงเย่ว์ขมวดคิ้วจ้องเธอ
ถึงอย่างไรเขาก็เป็ผู้ชาย ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไม่ใส่ใจภาพลักษณ์ตนเองแบบนี้มาก่อน
กู้อันซินได้สติกลับมาจากความหงุดหงิด ก่อนจะพบว่ามีสายตาจ้องตนเองตลอด เธอมองหลิงเย่ว์ “ทำไมนายยังอยู่ในห้องฉันอีกล่ะ”
เมื่อกี้เธอกำลังตั้งอกตั้งใจแก้ปัญหาเื่งานการ์ตูนถูกถอดออกจากชั้นวางจึงไม่สนใจหลิงเย่ว์เลย
หลิงเย่ว์เคาะที่วางแขนรถเข็น “ดูท่าทางเธอจะพบปัญหาแล้วเหรอ”
“ก็ไม่ใช่ว่าเป็เพราะนาย!” กู้อันซินไม่ใช่ผู้หญิงอารมณ์ดี ตอนนี้หลิงเย่ว์ดันอยู่ตรงนี้เข้าพอดี เธอจึงไม่อาจข่มอารมณ์ได้
“เหรอ” หลิงเย่ว์หรี่ตาเล็กน้อย “ดูท่าทางวันนั้นฉันจะโยนมีดลงไปไม่ลึกพอสินะ”
เขาเฝ้ามองกู้อันซินคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องตลอดเวลา จึงรู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้น
กู้อันซินเงยหน้ามองหลิงเย่ว์ น้ำตาไหลพรั่งพรูทันที
ความกลัวที่จะสูญเสียงานปะทุขึ้นมา
หลังพายุในคุก ชีวิตของเธอก็สงบมั่นคงมาตลอด
แต่นับจากวันที่มีหลิงเย่ว์ชีวิตก็กลายเป็วุ่นวายสับสน
เชิงอรรถ
^ เป็นการเปรียบเปรยถึงการขอบคุณคนอื่นจากใจจริง หรือหมายถึงจุดธูปหอมขอบคุณที่โชคดี ซึ่งในที่นี้หมายถึงโชคดีที่เฉินหลงเฟยไม่แจ้งความนั่นเอง
5K
![BAD BOY โซ่ล่ามรัก [ SO X MILO ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1654136277_77307137.webp)
