เซียวซูเหวินไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเกวียนวัวเข้ามาจอดในบ้าน จากนั้นก็ลงมายกถังปลาขึ้นเกวียนและบอกให้ภรรยาและน้องๆขึ้นเกวียนก่อนจะขับออกจากบ้านไป
"พี่รอง เราจะได้ชุดใหม่กันแล้วท่านดีใจหรือไม่เล่า" เซียวเทียนิถามพี่ชายของตนขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่บนเกวียน
"ข้าต้องดีใจอยู่แล้วสิ เ้านี่ถามอะไรไม่เข้าท่าเลยจริงๆ แต่ว่าเ้าห้ามมาแย่งชุดข้าใส่เหมือนทุกครั้งก็พอ" เซียวเหว่ยเถียนตอบน้องชาย
หลินฟางเซียนและเซียวซูเหวินเมื่อได้ยินสิ่งที่เทียนิและเหว่ยเถียนคุยกันก็พากันหัวเราะขึ้นมาทันที
"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านหัวเราะอะไรหรือขอรับ" เซียวเทียนิถามขึ้นอีกครั้ง
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ข้ากับท่านพี่แค่หัวเราะนกบินเฉยๆ" หลินฟางเซียนที่ไม่รู้จะตอบคำถามเช่นไรดี จึงได้แต่บอกเหตุผลไปมั่วๆตามที่คิดได้ไปก่อน แต่หลังจากนางพูดจบก็ได้ยินเสียงสามีหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง จึงได้แต่ส่งสายตาข่มขู่ไปให้สามีแทน
"แค่นกบินเองนะขอรับ ข้าไม่เห็นว่ามันจะน่าหัวเราะตรงไหนเลย" เซียวเทียนิ
"แล้วเ้าเล่า..อยากได้ชุดใหม่กี่ชุดหรือ พี่สะใภ้จะได้ซื้อให้" เมื่อไม่รู้จะตอบเช่นไร หลินฟางเซียนจึงเปลี่ยนเื่คุยทันที
"ข้าขอแค่สองชุดก็พอขอรับ" เซียวเทียนิ
จากนั้นทุกคนก็นั่งคุยกันเื่นั้นบ้าง ถามกันไปมาบ้างตลอดทาง พวกเขานั่งเกวียนมาได้สักพักก็ถึงหน้าประตูทางเข้าเมือง เมื่อผ่านเข้ามาในเมืองแล้วก็พากันมองดูร้านค้าต่างๆ มองดูผู้คนเดินไปเดินมากันอย่างเพลิดเพลิน มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เซียวซูเหวินจอดเกวียนอยู่ที่หลังร้านอาหารเตียจิงฮ้งที่เขานำปลามาขายเป็ประจำแล้ว
"อ้าว..ท่านพี่ซูเหวิน วันนี้ท่านมาสายนะขอรับ ท่านหลงจู๊บ่นถามหาแต่ท่านคนเดียวเลย" หลังจากจอดเกวียนแล้ว เสี่ยวเอ้อที่เห็นว่าเป็ซูเหวินก็รีบทักทายเขาขึ้นทันที
"พอดีที่บ้านมีเื่เร่งด่วน ข้าเลยมาช้านะ ว่าแต่ท่านหลงจู๊อยู่หรือไม่" เซียวซูเหวิน
"อยู่ๆขอรับ ท่านรอสักครู่ เดี๋ยวข้าไปตามท่านหลงจู๊ออกมาพบท่านนะขอรับ" พูดจบเสี่ยวเอ้อก็รีบวิ่งเข้าไปในร้านทันที ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับหลงจู๊ของร้าน
"อั๊ยหยาาา อาซูเหวิน..ข้าก็นึกว่าวันนี้เ้าจะไม่มาซะแล้ว เฒ่าแก่ถามหาปลาั้แ่เช้าแล้ว ปลาที่เ้านำมาไม่พอขายซักวันเลย ไหนๆวันนี้เ้ามีปลามาอีกหรือไม่" หลงจู๊หม่าถามด้วยความร้อนใจ
"คารวะท่านหลงจู๊ขอรับ พอดีที่บ้านข้ามีเื่เร่งด่วนเลยทำให้มาขายปลาให้ท่านช้านะขอรับ นี่ภรรยาข้าหลินฟางเซียน แล้วก็น้องๆของข้าเซียวเหว่ยเถียน เซียวเทียนิขอรับ เซียนเออร์ เหว่ยเถียน เทียนิ นี่ท่านหลงจู๊หม่าชางอี้" เซียวซูเหวินแนะนำทุกคนให้รู้จักกันไว้
"คารวะท่านหลงจู๊หม่าเ้าค่ะ / คารวะท่านหลงจู๊หม่าขอรับ" ทั้งสามคนกล่าวพร้อมกัน
"อื้มมม เอาล่ะๆไม่ต้องมากพิธีหรอก คนกันเองทั้งนั้น อาซูเหวินไหนล่ะปลาที่เ้าเอามาข้าขอดูหน่อย" หลงจู๊หม่าถามอย่างร้อนใจอีกครั้ง
"อยู่นี่ขอรับ วันนี้พวกข้าจับมาได้สามถังท่านจะรับซื้อทั้งหมดเลยหรือไม่ขอรับ" เซียวซูเหวิน
"อื้มมม ปลาตัวใหญ่ๆทั้งนั้นเลย ปลาสดๆเช่นนี้ข้ารับซื้อไว้ทั้งหมดแน่นอนอยู่แล้ว อาหยาง..เ้ามาเอาปลาพวกนี้ไปชั่งเร็วๆเข้า" หลงจู๊หม่าพูดกับเซียวซูเหวินก่อนจะหันไปสั่งงานลูกน้องต่อทันที
จากนั้นก็ยืนดูลูกน้องของหลงจู๊ชั่งปลา รอไม่นานเท่าไร ปลาทั้งหมดก็ชั่งเสร็จหมดแล้ว หลงจู๊หม่าจึงคิดเงินให้กับเซียวซูเหวินทันที
"อืมมม วันนี้มีปลาทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบสองชั่ง ชั่งล่ะยี่สิบอีแปะ ทั้งหมดก็..สองพันหกร้อยสี่สิบอีแปะ หรือสองตำลึงเงินหกร้อยสี่สิบอีแปะ เอ้า..นี่เงินของเ้า ถูกต้องหรือไม่" หลงจู๊หม่าพูดพร้อมกับยื่นถุงเงินมาให้เซียวซูเหวิน
"ถูกต้องขอรับ ขอบคุณท่านหลงจู๊มากๆขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวลาก่อนขอรับ" จากนั้นเซียวซูเหวินก็พาทุกคนขี่เกวียนออกจากร้านอาหารเตียจิงฮ้ง แล้วนำเกวียนไปจอดฝากไว้ก่อน
หลังจากนำเกวียนไปจอดฝากพร้อมจ่ายเงินค่าฝากแล้ว เซียวซูเหวินก็พาภรรยาและน้องๆของเขาเดินดูข้าวของต่างๆในเมือง
"เซียนเออร์ เ้าอยากซื้ออะไรหรือไม่" เซียวซูเหวิน
"ท่านพี่ ข้าว่าพวกเราไปซื้อเสื้อผ้ากันก่อนเถิดเ้าค่ะ" หลินฟางเซียนตอบกลับสามี
"ได้ เช่นนั้นก็ไปดูร้านตรงหน้านี้ก่อนเถิด" จากนั้นเซียวซูเหวินก็พาภรรยาและน้องๆของเขาเดินไปที่ร้านผ้าตามที่เขาชี้บอกทันที
"พวกเ้ามาซื้ออะไรกันรึ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าที่ร้านนี้ขายแต่ผ้าดีๆราคาแพงๆ หากพวกเ้าอยากได้ผ้าหยาบๆ ราคาไม่แพงก็ไปหาซื้อที่ร้านอื่น" เมื่อทั้งสี่คนเดินมาถึงหน้าร้าน ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำก็โดนลูกจ้างของร้านพูดจาดูถูกเข้าซะแล้ว
"เอ๊ะ!!..ทำไมต้องพูดจาเช่นนี้ด้วยเล่า พวกข้าแค่มาซื้อผ้าหาได้มาขอเ้าฟรีๆที่ไหนกัน" หลินฟางเซียนที่เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามตั้งใจว่าให้พวกนาง ก็รีบพูดขึ้นบ้าง
"อย่างพวกเ้าคงมาซื้อได้แค่ผ้าเนื้อหยาบราคาถูกๆล่ะสิ คงไม่มีปัญญาซื้อผ้าดีๆใส่หรอก ที่นี่ไม่มีผ้าหยาบๆแบบนั้นขายให้กับคนจนๆเช่นพวกเ้าหรอก ไปหาซื้อร้านอื่นเลยไป" ลูกจ้างร้านขายผ้าพูดขึ้นอีกครั้ง
"ข้าจะซื้อผ้าดีๆได้หรือไม่ได้นั้น มันเกี่ยวกับเ้าด้วยหรืออย่างไรกัน หรือต่อให้ข้ามาซื้อแค่ผ้าหยาบราคาถูกๆแล้วอย่างไร ข้ามาซื้อไม่ได้มาขอ เ้าทำไมต้องมาทำท่ารังเกียจพวกข้าเช่นนี้กัน แล้วตัวเ้าเองสูงส่งมาจากไหนหรือ ถึงได้มาว่าให้คนอื่นดูต่ำต้อยเช่นนี้กัน" ขณะที่หลินฟางเซียนและลูกจ้างของร้านผ้าโต้เถียงกันอยู่นั้น ลูกค้าคนอื่นๆต่างก็ยืนดูเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน บางคนก็ใช้สายตาดูถูกอย่างเห็นได้ชัด แต่บางคนก็มองเพราะแค่อยากจะรู้เท่านั้น
"ฮึ!! ดูถูกแล้วอย่างไรเล่า ข้าดูก็รู้แล้วว่าพวกเ้าไม่มีเงินมาซื้อผ้าแพงๆใส่หรอก แล้วที่ข้าพูดไปก็ไม่เห็นว่าจะผิดตรงไหนในเมื่อข้าพูดความจริง" ลูกจ้างร้านผ้ายังคงพูดดูถูกพวกนางไม่ยอมหยุด
"คนเช่นเ้านี่มันน่ารังเกียจกว่าใครเลยเ้ารู้ตัวหรือไม่ เ้าตัดสินคนเช่นพวกข้าแค่เพียงเพราะว่าพวกข้าแต่งตัวไม่ดี จึงคิดว่าพวกข้านั้นต่ำต้อยกว่าเ้าสินะ แล้วทำไมเล่า..คนเช่นพวกข้าแล้วมันยังไงกัน พวกข้าหาได้มาขอเ้าฟรีๆซะหน่อย คนเราจะดีจะชั่วหาใช่ดูที่การแต่งตัวแล้วจะรู้จักว่าดีหรือไม่ดีซะหน่อย คนแต่งตัวดีแต่ไม่ใช่คนดีก็ใช่ว่าจะไม่มี แล้วคนแต่งตัวไม่ดีก็ใช่จะเป็คนไม่ดีทุกคนที่ไหนกัน ข้าว่านะ...เ้าเนี่ยในหัวคงไม่มีความคิดดีๆเลยสินะ หากเ้าไม่ขายผ้าให้พวกข้า พวกข้าก็ไปซื้อผ้าที่ร้านอื่นก็ได้ไม่เห็นต้องมาพูดจาไม่ดีเช่นนี้เลย ยิ่งเ้าพูดมากเท่าไร มันก็ยิ่งแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเ้านั้นเป็คนเช่นไร เหอะๆ..ไปกันเถอะเ้าค่ะท่านพี่ เราไปซื้อร้านอื่นกันเถิดเ้าค่ะ" หลินฟางเซียน
"มีเื่อะไรกันหรือหนิงเจี้ยน" เยี่ยถิงถิงที่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันอยู่หน้าร้าน จึงเดินออกมาดูก่อนจะเอ่ยถามลูกจ้างอย่างหนิงเจี้ยนขึ้น
"คุณหนู!! เอ่อ..คือว่าคนพวกนี้จะมาซื้อผ้า แต่ข้าดูแล้วคงจะไม่มีเงินมาซื้อข้าก็เลยไล่กลับไปเ้าค่ะ" หนิงเจี้ยน
"มาซื้อผ้ารึ? แล้วเหตุใดถึงได้ทะเลาะกันเสียงดังเยี่ยงนี้" เยี่ยถิงถิง
"ใช้แล้วเ้าค่ะ ข้าและสามี ยังมีน้องๆของข้าที่ตั้งใจมาซื้อผ้าที่ร้านนี้ แต่ก็น่าเสียดายที่แม่นางท่านนี้ไม่อยากจะขายผ้าให้แก่พวกข้า ไม่ขายข้าก็ไม่ได้ว่าอันใดหรอก แต่นี่ไม่ขายแล้วยังจะพูดไม่ดีใส่ข้าและครอบครัวเช่นนี้อีก แต่ก็ช่างเถิด..หากร้านท่านไม่เต็มใจขาย เช่นนั้นพวกข้าไปซื้อร้านอื่นก็แล้วกัน" หลินฟางเซียน
"ช้าก่อนแม่นาง ข้าต้องขอโทษท่านที่ลูกจ้างที่ร้านเสียมารยาทเช่นนี้ หากท่านมาซื้อผ้าก็เชิญเข้ามาดูด้านในร้านก่อนเถิดเ้าค่ะ ที่ร้านของข้ามีผ้าให้เลือกมากมายเลยนะเ้าค่ะ" เยี่ยถิงถิงที่เห็นว่าลูกค้ากำลังจะหลุดมือเช่นนี้ก็รีบเรียกไว้ ก่อนจะเชื้อเชิญให้ทั้งสี่คนเข้าไปดูสินค้าภายในร้าน
"เช่นนั้นก็ได้" หลินฟางเซียนตอบออกไป พร้อมส่งสายตาไปให้ลูกจ้างที่ชื่อหนิงเจี้ยน
"เ้าไปช่วยหลังร้านจัดผ้าก่อน เสร็จงานแล้วข้าจะให้ท่านแม่ตัดสินว่าจะลงโทษเ้าเช่นไรดี" เยี่ยถิงถิงบอกกับลูกจ้างอย่างหนิงเจี้ยน
"เ้าค่ะคุณหนู" หนิงเจี้ยนรับคำเสร็จก็เดินไปด้านหลังร้านทันที
"ไม่ทราบว่าแม่นาง้าผ้าแบบใดหรือเ้าค่ะ ร้านเรามีผ้าหลายแบบหลายราคา แล้วยังมีชุดที่ตัดเสร็จพร้อมใส่ก็มีนะเ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านสนใจหรือไม่" เยี่ยถิงถิงรีบแนะนำสินค้าให้กับหลินฟางเซียนทันที
"ข้า้าชุดพร้อมใส่เลยให้กับสามีและน้องๆคนล่ะสี่ชุด เอาผ้าที่ดีที่สุดเลยนะเ้าค่ะ แล้วมีชุดของผู้หญิงหรือไม่เ้าค่ะ" หลินฟางเซียนบอกความ้าออกไป
"เช่นนั้นเชิญพวกท่านทางนี้เ้าค่ะ" จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินตามเ้าของร้านขึ้นไปที่ชั้นสองทันที
"นี่เป็ชุดบุรุษทั้งหมดของร้าน เป็ผ้าที่ดีที่สุดของร้านเราด้วยนะเ้าค่ะ ท่านลองจับดูเนื้อผ้าก่อนได้ ผ้าพวกนี้เรารับมาจากทางเหนือ ในเมืองฉางอันนี้มีแค่ร้านข้าเพียงร้านเดียวแน่นอน" เยี่ยถิงถิง
"อืมม ผ้าดีจริงๆด้วย ใส่แล้วคงสบายมากแน่ๆ ท่านพี่ลองดูก่อนสิเ้าค่ะว่าชอบหรือไม่" หลินฟางเซียนจับดูผ้าก่อนจะบอกให้สามีลองจับดูบ้าง
"อืมม เอาตามที่เ้าเห็นว่าเหมาะกับข้าเถิดเซียนเออร์ หากให้ข้าเลือกข้าก็คงจะเลือกไม่ถูกหรอก ให้เ้าเลือกให้ดีที่สุดแล้ว" เซียวซูเหวินบอกกับภรรยาออกไป
"เช่นนั้นข้าจะเลือกให้ท่านพี่เองก็ได้เ้าค่ะ แล้วของเ้าสองคนเล่า จะเลือกเองหรือให้พี่สะใภ้เลือกให้ดี" หลินฟางเซียนคุยกับสามีเสร็จ ก็หันไปถามเหว่ยเถียนกับเทียนิบ้าง
"ของข้าให้พี่สะใภ้เลือกให้ดีกว่าขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน
"ส่วนข้า..ข้าขอเป็คนเลือกเองนะขอรับ" เซียวเทียนิ
"เช่นนั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่สะใภ้จะเลือกให้ท่านพี่และเหว่ยเถียนเอง ส่วนเ้าก็ลองเดินเลือกดูเองนะว่าชอบชุดไหน หากได้ชุดที่ชอบแล้วก็เอามาไว้รวมกันจะได้ให้พี่สาวคนนี้คิดเงินพร้อมกัน เข้าใจหรือไม่" หลินฟางเซียนบอกกับเหว่ยเถียน
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ" เซียวเทียนิตอบรับแล้วก็เดินไปเลือกชุดของตัวเองทันที
ส่วนหลิงฟางเซียนก็เดินเลือกชุดให้สามีและเหว่ยเถียนไปลองใส่ดูคนล่ะสี่ชุดด้วยกัน เมื่อได้ชุดของพวกผู้ชายครบแล้ว หลินฟางเซียนหันไปพูดกับเยี่ยถิงถิง
"เถ้าแก่เนี้ย ท่านพอจะมีชุดผู้หญิงบ้างหรือไม่เ้าค่ะ" หลิงฟางเซียนถามเ้าของร้าน
"เ้าอย่าเรียกข้าเช่นนั้นเลย ข้าได้ยินแล้วมันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ ข้าแซ่เยี่ย ชื่อถิงถิง เ้ากับข้าอายุคงใกล้ๆกัน เ้าเรียกข้าว่าถิงถิงก็ได้ แล้วเ้าเล่า…เ้าชื่ออะไรรึ" เยี่ยถิงถิง
"ข้าแซ่หลิน ชื่อฟางเซียน เช่นนั้นเ้าเรียกข้าว่าฟางเซียนก็ได้ ข้าอายุสิบหกปี นี่สามีข้า แซ่เซียว ชื่อซูเหวิน นั่นก็น้องๆสามีของข้าชื่อเหว่ยเถียนและเทียนิ" หลินฟางเซียน
"เ้าอายุสิบหกปีรึ ข้าก็อายุสิบหกปีเท่ากันกับเ้าเลย เช่นนั้นเราก็เป็เพื่อนกันได้สิ เราสองคนมาเป็เพื่อนกันดีหรือไม่เล่า" เยี่ยถิงถิง
"ได้สิๆ หากเ้าไม่รังเกียจข้า" หลินฟางเซียนบอกออกไป 'คนยุคนี้เขาเป็เพื่อนกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอเนี่ย แต่ก็เอาเถอะเป็เพื่อนกับนางก็คงจะดี ดูท่าคงจะไม่มีพิษมีภัยอะไรกับใครเค้าหรอก เฮ้อออ'
"ทำไมข้าต้องรังเกียจเ้าด้วยเล่า ข้านะอยากมีเพื่อนมาตลอดเลยนะ ข้าไม่มีเพื่อนเลยซักคนเพราะข้าหน้าตาไม่สวย หน้าข้าที่เป็แบบนี้เลยทำให้ไม่มีใครอยากเป็เพื่อนกับข้าเลยซักคน อีกอย่างข้าเบื่อพวกลูกคุณหนูทั้งหลายเต็มทนแล้ว วันๆมีแต่อิจฉาคนนั้นทีคนนี้ที แต่ล่ะคนที่มาคุยกับข้าก็เพราะข้าเป็ลูกสาวคนโตของท่านพ่อเท่านั้น น่าเบื่อจะตายไปเ้าคิดเช่นข้าหรือไม่เล่า มาๆข้าจะพาเ้าไปดูชุดสวยๆเดี๋ยวข้าจะลดราคาให้เ้าเป็พิเศษเลยด้วย" เยี่ยถิงถิงพูดด้วยความดีใจที่นางจะได้สหายที่ถูกใจ
เมื่อได้ฟังที่เยี่ยถิงถิงพูดมา หลินฟางเซียนก็รู้สึกเห็นใจนางมากๆ ที่บอกว่านางไม่สวยก็เพราะที่หน้าของนางมีสิวเม็ดเล็กๆขึ้นเต็มหน้าไปหมด ผิวก็แห้งไม่ชุ่มชื่น แต่หากเยี่ยถิงถิงได้ทาครีมบำรุงเข้าไปล่ะก็ หลินฟางเซียนกล้าเอาหัวสามีเป็ประกันเลยว่าเยี่ยถิงถิงจะต้องเป็หญิงสาวที่สวยมากๆคนหนึ่งแน่ๆ เพราะเค้าโครงของหน้านางนั้นสวยมากๆอยู่แล้ว ตาโต คิ้วคม จมูกก็โด่งรับกับรูปหน้าขนาดนี้ ไหนจะปากเล็กๆเป็รูปกระจับเช่นนี้อีก ใครบอกไม่สวยก็ให้คนผู้นั้นไปควักลูกตาทิ้งได้เลย
"เอ๊ะ…ทำไมเ้าเงียบไปเช่นนี้เล่า หรือว่าเ้าก็ไม่อยากมีเพื่อนหน้าตาเช่นข้าอีกคน" เยี่ยถิงถิง
"อ๊ะ..ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้าแค่คิดว่าคนเราจะสวยหรือไม่สวยไม่ได้ขึ้นอยู่ที่หน้าตา แต่มันอยู่ที่จิตใจต่างหากเล่า เช่นนั้นเราสองคนเป็เพื่อนกันแล้วนะ เอ่อ…ท่านพี่…ท่านกับน้องๆไปรอข้าที่ชั้นล่างก่อนดีหรือไม่เ้าค่ะ ข้าขอไปเลือกชุดของข้าก่อน" หลินฟางเซียนตอบเยี่ยถิงถิง ก่อนจะหันไปพูดกับสามี
"ได้ หากเ้าเลือกได้แล้วก็ลงไปหาพวกข้าด้านล่างก็แล้วกัน" เซียวซูเหวินบอกภรรยา
"ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ ไปกันเถอะถิงถิง" หลินฟางเซียน
"ป่ะๆ ซู่ซู่…เ้าพาแขกของข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขกของทางร้านก่อนไป" เยี่ยถิงถิงบอกกับลูกจ้างที่อยู่ใกล้ๆกัน
"เ้าค่ะคุณหนู" ซู่ซู่
จากนั้นหลินฟางเซียนก็เดินไปกับเยี่ยถิงถิง เพื่อเลือกชุดของตัวเอง ทั้งสองคนช่วยกันเลือกชุดอยู่พักใหญ่กว่าจะได้ชุดที่ถูกใจ เสื้อผ้าของคนในยุคนี้ส่วนมากจะเป็ชุดเรียบๆไม่ค่อยจะมีลวดลายเท่าไร หลินฟางเซียนจึงแนะนำให้เยี่ยถิงๆตัดชุดที่มีลวดลายออกมาวางขายดูบ้าง เพื่อดึงดูดความสนใจของลูกค้าและเพื่อความแปลกใหม่ของร้านนางนั่นเอง ยิ่งทั้งสองได้คุยแลกเปลี่ยนความคิดกันก็ยิ่งทำให้ดูเข้ากันได้ดีมากขึ้น
"ได้ชุดครบแล้ว พวกเราลงไปกันเถิด ข้าจะได้ไปจ่ายเงินด้วย" หลินฟางเซียน
"ได้สิ ซู่ซู่เ้าถือชุดพวกนี้ตามข้ามา" เยี่ยถิงถิง
"เ้าค่ะคุณหนู" ซู่ซู่ตอบพร้อมกับถือชุดเดินตามไป
จากนั้นหลินฟางเซียนก็เดินไปนั่งที่โต๊ะกับเยี่ยถิงถิงเพื่อรอจ่ายเงิน ส่วนเยี่ยถิงถิงก็นั่งคิดเงินค่าชุดให้กับนางอยู่ หลังจากจ่ายค่าชุดทั้งหมดถึงสามตำลึงทองหกสิบสองตำลึงเงินแล้ว หลินฟางเซียนก็เดินไปหาสามีและน้องๆที่รออยู่ท่ามกลางสายตาของคนที่เห็นว่านางหยิบเงินจำนวมมากมาจ่ายค่าชุดพวกนั้นต่างก็พากันอึ้ง โดยเฉพาะหนิงเจี้ยนลูกจ้างของร้านที่ดูถูกพวกนางั้แ่แรกเห็น แต่หลินฟางเซียนก็ไม่ได้สนใจสายตาของคนพวกนั้นเลยสักนิด นางเดินผ่านไปแบบสวยๆเชิดๆ แล้วตรงไปเรียกสามีและน้องๆกลับบ้านทันที
"เ้าจะกลับแล้วหรือ?" เยี่ยถิงถิงถามขึ้นเมื่อเดินมาส่งฟางเซียนและทุกคนที่หน้าร้าน
"อืม วันนี้ข้าต้องกลับก่อนแล้ว ข้ายังต้องไปหาซื้อของอย่างอื่นอีก" หลินฟางเซียนตอบ
"เช่นนั้น หากเ้าเข้ามาในเมืองอีกเ้าอย่าลืมแวะมาเล่นกับข้าที่นี่อีกนะ เ้าไม่ต้องมาซื้อผ้าก็ได้ เ้ามาหาข้าได้ตลอดเลยนะ" เยี่ยถิงถิง
"ขอบใจเ้ามาก หากข้ามีโอกาสเข้ามาในเมืองอีกข้าจะแวะมาเล่นกับเ้าอีกนะ วันนี้ข้าขอตัวกลับก่อนนะ" หลินฟางเซียนตอบพร้อมกับโบกมือลา
"อืม โชคดีนะ เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะฟางเซียน" เยี่ยถิงถิง
หลังจากออกมาจากร้านขายผ้าแล้ว เซียวซูเหวินก็พาภรรยาและน้องๆเดินดูสินค้าร้านนั้นบ้าง ร้านนี้บ้างแต่ก็ไม่มีใครซื้ออะไรเลย
"ท่านพี่ พวกเราซื้อเกวียนวัวดีหรือไม่เ้าค่ะ ตอนนี้เราก็มีเงินแล้ว อีกอย่างบ้านเราก็ต้องเอาปลามาขายอยู่ทุกวัน ซื้อเกวียนไว้ใช้เองย่อมดีกว่าเราเสียเงินเช่าเกวียนอยู่ทุกวันนะเ้าค่ะ" หลังจากที่ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรอีกหลินฟางเซียนจึงถามสามีขึ้น
"ข้าก็คิดเื่นี้อยู่เช่นกัน แต่ข้าอยากให้บ้านเราสร้างกำแพงบ้านให้เสร็จก่อน หากซื้อไปตอนนี้ข้ากลัวว่ามันจะไม่ปลอดภัย" เซียวซูเหวินอธิบายให้ภรรยาเข้าใจ
"ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ เช่นนั้นรอกำแพงบ้านเสร็จก่อนเราค่อยซื้อเกวียนก็ได้นะเ้าค่ะ แต่ว่า…" หลินฟางเซียนพูดกับสามี
"แต่ว่าอะไรรึ เซียนเออร์ เ้ามีเื่อะไรอีกหรือไม่" เซียวซูเหวินถามด้วยความสงสัยที่อยู่ๆหลินฟางเซียนก็หยุดพูดไป เหว่ยเถียนกับเทียนิก็หยุดเพื่อรอฟังด้วย
"แต่ว่าตอนนี้ข้าหิวแล้วเ้าค่ะ พวกท่านหิวหรือไม่เ้าค่ะ พวกเราไปกินบะหมี่ร้านนั้นก่อนกลับบ้านดีหรือไม่" หลินฟางเซียนตอบด้วยความอายเมื่ออยู่ๆเสียงท้องของนางก็ดังขึ้น
เมื่อทุกคนได้ยินเสียงท้องของหลินฟางเซียนร้องขึ้นมาเช่นนั้นก็พากันหัวเราะขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงจนทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาถึงกับหันมามองพวกนาง จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินไปกินบะหมี่ก่อนกลับบ้านทันที
35K
