Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 22

“อือ....” เสียงดนัยครางออกมาเบาๆพลางยกมือขึ้นนวดขมับ

“เป็นอะไรหรือเปล่าหมอดนัย” เสียงหมอมิโฮะถามดนัยอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับแค่เมื่อคืนเลี้ยงส่งหนักไปหน่อย” ดนัยพูด

ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาสองเดือนแล้วหลังจากดนัยไปทำงานให้แผนกฉุกเฉินตอนนี้เขาได้กลับมาที่แผนกศัลยกรรมเรียบร้อยเมื่อคืนนั้นเหล่าหมอและพยาบาลพาดนัยไปเลี้ยงส่งที่ชิบูย่าทำให้วันนี้เขามีอาการแฮงก์อย่างที่เห็น

“ให้น้ำเกลือหน่อยมั้ยล่ะน้ำเกลือน่ะแก้อาการเมาค้างได้ดีมากเลยนะ” หมอมิโฮะแนะนำ

“เหอะๆไม่ดีกว่าครับเดี๋ยวผมมีผ่าตัดกับหมออิจิโนเสะ” ดนัยหัวเราะแห้งๆจะให้เขาเจาะสายน้ำเกลือที่แขนแล้วไปเข้าผ่าตัดเป็นผู้ช่วยหมออิจิโนเสะได้ยังไงกันล่ะ

“อืม...กลับมาวันแรกก็มีผ่าตัดเลยนะเหนื่อยหน่อยนะหมอดนัยว่าแต่ไปอยู่แผนกฉุกเฉินมาสองเดือนได้อะไรมาบ้างล่ะ” หมอมิโฮะถาม

“ถามว่าได้อะไรงั้นเหรอครับมันก็เยอะเลยล่ะนะ” ดนัยย้อนนึกถึงประสบการณ์ที่ผ่านมาสองเดือนในแผนกฉุกเฉิน

ได้อะไรจากแผนกฉุกเฉินงั้นเหรอเยอะเลยล่ะ แผนกฉุกเฉินต้องรับมือกับคนไข้จำนวนมากทุกๆวันมันไม่เหมือนคนไข้ผู้ป่วยในที่เราจะรู้ประวัติผู้ป่วยอยู่แล้วก่อนผ่าตัดว่าคนไข้เป็นอะไรมาเจ็บป่วยตรงไหน ส่วนแผนกฉุกเฉินนั้นจะเป็นคนไข้ที่เราไม่รู้อะไรเลยเราต้องใช้ประสบการณ์และความสามารถในการตัดสินใจในการรักษาที่แผนกฉุกเฉินนี่ทำให้เรามีประสบการณ์มากขึ้นและได้ฝึกการวินิจฉัยอาการของคนไข้รวมทั้งฝึกเรื่องการตัดสินใจ ดนัยคิดในใจเขานึกถึงประสบการณ์สองเดือนที่ผ่านมาของเขาในแผนกฉุกเฉิน

“ได้อะไรกลับมาก็ดีแล้วนั่นคือจุดประสงค์ที่หมออิจิโนเสะส่งเธอไปที่แผนกฉุกเฉินตั้งสองเดือนนี่เนอะ เอาประสบการณ์ตรงนั้นมาปรับใช้กับการผ่าตัดของแผนกศัลยกรรมก็แล้วกันฉันเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วก่อนจะมาถึงจุดนี้” หมอมิโฮะพูด

“เข้าใจแล้วครับหมอมิโฮะ” ดนัยพยักหน้าเบาๆก่อนจะดูนาฬิกา

“อ๊ะได้เวลาเข้าห้องผ่าตัดแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” ดนัยเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว

“อืมรีบไปเถอะ” หมอมิโฮะพยักหน้าเบาๆจากนั้นดนัยก็รีบไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดผ่าตัดและรีบเข้าไปในห้องผ่าตัดเมื่อเขาเข้ามาด้านในก็พบกับหมออิจิโนเสะที่รออยู่แล้ว

“ขอโทษนะครับที่มาช้าหมออิจิโนเสะ” ดนัยก้มหัวขอโทษ

“ไม่เป็นไรเอาล่ะมายืนตรงตำแหน่งผู้ช่วยแล้วเริ่มกันเลย” หมออิจิโนเสะพูด

“ครับ” ดนัยพยักหน้าก่อนจะรีบไปยืนตรงข้ามกับหมออิจิโนเสะ

“การผ่าตัดวันนี้คือการผ่าตัดแก้ไขหลอดเลือดในสมองตีบรู้หรือเปล่าว่าต้องผ่าตัดอย่างไร” หมออิจิโนเสะถามดนัย

“ถ้าเป็นปกติก็ต้องใช้ยาสลายลิ่มเลือดหรือผ่าตัดเพื่อเอาหลอดเลือดส่วนนั้นออกมาแต่ในกรณีนี้ดูเหมือนสิ่งที่ทำให้เส้นเลือดในสมองตีบลงจะไม่ใช่ลิ่มเลือดดังนั้นเราจึงต้องใส่ขดลวดเข้าไปในเส้นเลือดเพื่อขยายเส้นเลือดออกถูกมั้ยครับ” ดนัยอ่านประวัติคนไข้มาบ้างแล้ว

“ดีมากทำการบ้านมาดีนี่ แล้ววิธีนี้มีผลต่อคนไข้อย่างไรบ้าง” หมออิจิโนเสะถาม

ดนัยชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองฮิคาริที่อยู่ในห้องด้วยเธอพยักหน้าให้ดนัยเบาๆ

“ครับ...วิธีนี้นั้นไม่ต้องผ่าตัดไปที่สมองของคนไข้แต่เราจะเจาะที่ต้นขาของคนไข้แทนและค่อยๆส่งขดลวดผ่านหลอดเลือดตรงไปยังหลอดเลือดในสมองของคนไข้วิธีนี้จะทำให้คนไข้หายเร็วกว่าครับมันดีกว่าวิธีผ่าตัดที่คนไข้ต้องใช้เวลาฟื้นตัวนาน แต่วิธีนี้ก็มีข้อเสียคือมันไม่ได้หายขาดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์” ดนัยอธิบายตามที่ศึกษาหาข้อมูลมา

“ถือว่าทำการบ้านมาดี แต่จำไว้นะหมอดนัยไม่ว่าวิธีไหนก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มทั้งนั้นทุกโรคมีโอกาสกลับมาเกิดใหม่ได้ทั้งนั้น” หมออิจิโนเสะพูด

“ครับ” ดนัยพยักหน้ารับฟังคำพูดของหมออิจิโนเสะจากนั้นหมออิจิโนเสะก็เริ่มลงมือทันทีการผ่าตัดนี้ใช้เวลาไปเกือบสามชั่วโมงนั่นก็เพราะเส้นเลือดในร่างกายมนุษย์นั้นเสมือนเขาวงกตการรักษาโดยใส่ขดลวดเข้าไปจึงต้องค่อยๆทำอย่างระวัง

“ฟู่ว !! ในที่สุดก็เสร็จสักที” ดนัยถอนหายใจออกมาตอนนี้เขาอยู่ในห้องเปลี่ยนชุดกำลังถอนชุดเปลี่ยนกับเป็นชุดกราวด์ปกติอยู่

“เหนื่อยหน่อยนะดนัย !!” เสียงของฮิคาริดังขึ้นข้างๆหูของดนัย

“เฮ้ย !! ยัยผีหน้าไม่อายนี่มันห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านะเฟ้ยเข้ามาทำไม” ดนัยอุทานออกมาพลางยกเสื้อขึ้นปิดหน้าอกของเขา

“เชอะทำมาเป็นอายไม่มีอะไรให้ดูสักหน่อยหุ่นก็ขี้ก้าง” ฮิคาริมองดูหุ่นของดนัยอย่างเหยียดๆ

“ขี้ก้างแล้วไงเล่าไปๆออกไปยัยผีลามก” ดนัยเอ่ยปากไล่

“โอเคๆไปแล้วแค่จะมาถามว่าข้าวกลางวันนี้เป็นอะไรน่ะ” ฮิคาริพูด

“กะหล่ำผัดน้ำมันหอยน่ะ” ดนัยตอบ

“ว้าวกะหล่ำผัดงั้นเหรอดีเลยฉันชอบจะไปรอที่ใต้ต้นไม้นะ !!!” ฮิคาริพูดอย่างดีใจก่อนจะรีบไปทันที

ฟุ่บ !! ร่างของฮิคาริหายไปจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

“เฮ้อให้ตายสิน่าดีนะที่เป็นแค่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใช่ห้องอาบน้ำ” ดนัยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อและกลับไปเอาข้าวกล่องที่ห้องพัก

เมื่อดนัยมาถึงห้องพักของศัลยแพทย์ภายในห้องก็มีเพียงหมออิจิโนเสะที่พึ่งจะออกจากห้องผ่าตัดมาพร้อมกับเขา

“อ้าวหมอดนัยจะไปกินข้าวเหรอ” หมออิจิโนเสะถามในมือของเขานั้นมีข้าวกล่องอยู่เช่นกัน

“ครับว่าจะเอาไปกินข้างนอกนั่นภรรยาของหมอทำให้เหรอครับ” ดนัยถามหมออิจิโนเสะ

“ใช่ภรรยาฉันทำให้เอง” หมออิจิโนเสะพยักหน้าเบาๆ

“ว่าแต่หมอที่โต๊ะนั่นเครื่องอะไรเหรอครับเพจเจอร์ ??” ดนัยสงสัย

“ไม่ใช่หรอกเป็นเครื่องจับชีพจรคนไข้ระยะไกลน่ะคล้ายๆกับเครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินเวลาคนไข้กดปุ่มขอความช่วยเหลือนั่นแหละแต่แค่นี้มันเชื่อมต่อกับชีพจรของคนไข้” หมออิจิโนเสะตอบ

“อ้อเหรอครับคนไข้คนนี้ต้องสำคัญกับหมออิจิโนเสะมากแน่ๆแล้วมันทำงานยังไงเหรอครับ” ดนัยมองดูเจ้าเครื่องนั่นบนโต๊ะของหมออิจิโนเสะที่กำลังส่องแสงกระพริบสีแดงอยู่

“ก็ถ้ามันกระพริบสีแดงหมายความว่าชีพจรคนไข้กำลังเต้นผิดปกติอยู่” หมออิจิโนเสะตอบ

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นมันกระพริบสีแดงอยู่แบบนี้แสดงว่าผิดปกติสินะครับ” ดนัยพูดพลางชี้ให้หมออิจิโนเสะดู

“ว่าไงนะ !!” หมออิจิโนเสะอุทานออกมาพลางรีบวางข้าวกล่องก่อนจะหยิบเครื่องนั่นขึ้นมาดู

พรึ่บ !! หมออิจิโนเสะรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกจากห้องพักไปทันที

“คงเป็นคนไข้คนสำคัญจริงๆสินะถึงขนาดต้องมีเครื่องมือแบบนี้” ดนัยพูดออกมาเบาๆพลางหยิบข้าวกล่องและเดินออกไปข้างนอกอาคารซึ่งดนัยนั้นไม่ลืมหยิบธูปและไฟแช็กมาด้วยเพราะมันจำเป็นต้องใช้จุดเพื่อส่งข้าวกล่องพวกนี้ไปให้ฮิคาริอีกทีหนึ่ง

แต่เมื่อดนัยมาถึงใต้ต้นไม้ที่เขาออกมานั่งกินข้าวประจำก็เจอกับฮิคาริที่นั่งยองๆอยู่ข้างต้นไม้เธอมีสีหน้าเจ็บปวดมากไม่รอช้าดนัยรีบตรงไปหาเธอก่อนจะวางข้าวกล่องไว้

“เธอเป็นอะไรไปฮิคาริ !!” ดนัยรีบถามเธอ

“ฉะ ฉะ ฉันไม่รู้แต่จู่ๆก็รู้สึกแน่นหน้าอกดนัยช่วยฉันทีมันเจ็บไปหมดเลย” ฮิคาริพูดเธอใช้มือของเธอกดไปที่บริเวณหัวใจของเธอสีหน้าของเธอบิดเบี้ยวบ่งบอกได้ว่าเธอทรมานเป็นอย่างมาก

ฉันจะช่วยเธอยังไงล่ะเนี่ยเป็นผีมันเจ็บหน้าอกได้ด้วยเหรอ ดนัยคิดก่อนจะบอกให้ฮิคาริใจเย็นๆ

“เธอใจเย็นๆก่อนนะฮิคาริฉันเองก็ไม่รู้จะช่วยผีอย่างเธอยังไงแต่เธอค่อยๆสูดหายใจเข้าลึกๆนะอาจจะช่วยได้ลองดู” ดนัยบอกให้ฮิคาริลองทำดู

“อือ” ฮิคาริพยักหน้าก่อนจะค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆอย่างช้าๆ

ซู้ด !!! ฟู่ว !!! เสียงฮิคาริค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไปก่อนจะปล่อยออกมาอย่างช้าๆซึ่งมันได้ผลอาการของฮิคาริค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ

ยังกับยังมีชีวิตอยู่แหนะดูยังไงก็ไม่เหมือนผีเลยสักนิด ดนัยคิดพลางมองฮิคาริที่ค่อยๆดีขึ้น

“เป็นไงบ้าง” ดนัยถามหลังจากเห็นฮิคาริค่อยๆยืนขึ้น

“ค่อยยังชั่วแล้วอาการเจ็บหน้าอกค่อยๆหายไปแล้ว” ฮิคาริพูดสีหน้าของเธอเริ่มกลับมาเป็นปกติ

“อืม...ดื่มน้ำหน่อยแล้วกันรอเดี๋ยวนะจะรีบส่งไปให้” ดนัยพูดก่อนจะจุดธูปและส่งน้ำผ่านควันธูปไปให้ฮิคาริ

วู่บ !! ตุ่บ !! ขวดน้ำอีกขวดโผล่ขึ้นในมือของฮิคาริเธอเปิดฝาและยกมันขึ้นกระดกทันทีครึ่งขวด

“ฮ้า...ชื่นใจเอาล่ะส่งข้าวมาได้แล้วฉันหิวแล้วดนัย” ฮิคาริพูด

“ยัยผีตะกละเอ้ย !!” ดนัยพูดกับตัวเองเบาๆ

“นายว่าอะไรนะ” ฮิคาริหันควับมามองดนัย

“เปล่ายังไม่ได้พูดอะไรเลย” ดนัยพูดก่อนจะรีบๆส่งข้าวไปให้เธอจากนั้นหนึ่งผีหนึ่งคนก็กินข้าวกลางวันด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยเกือบสามเดือนแล้วที่ดนัยมาทำงานที่นี่การกินข้าวกลางวันกับฮิคารินั้นแทบจะเป็นสิ่งที่ต้องทำทุกวันไปอยู่แล้วหมอหลายคนนั้นเคยถามว่าทำไมดนัยไม่ชอบไปกินข้าวที่โรงอาหารซึ่งดนัยก็ตอบไปว่าขี้เกียจเพราะคนที่โรงอาหารมันเยอะ

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จดนัยก็กลับมาที่ห้องพักแพทย์เขาต้องเตรียมตัวเข้าผ่าตัดในตอนบ่ายกับหมอยูคิมูระซึ่งเป็นการผ่าตัดลิ้นหัวใจรั่วดนัยค่อนข้างตื่นเต้นกับการผ่าตัดนี้มากเพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยที่ดนัยได้เห็นการผ่าตัดหัวใจกับตาตัวเองไม่ใช่จากวีดีโอที่เอาไปศึกษาการผ่าตัดนั้นใช้เวลาเกือบหกชั่วโมงกว่าดนัยจะออกมาจากห้องผ่าตัดพระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้ว

“อ้าวหมออิจิโนเสะยังไม่เตรียมตัวกลับบ้านเหรอครับ” ดนัยถามหลังจากกลับมาถึงห้องพักแพทย์เขาก็เจอหมออิจิโนเสะที่ยังนั่งอยู่

“ยังเลยคืนนี้ว่าจะค้างที่นี่น่ะ” หมออิจิโนเสะพูด

“คนไข้ที่ดูแลอยู่อาการไม่ค่อยดีเหรอครับ” ดนัยนึกถึงเมื่อตอนกลางวัน

“อืม...ชีพจรเต้นผิดปกติถ้าไม่ดูแลอย่างใกล้ชิดหัวใจอาจจะวายได้” หมออิจิโนเสะตอบก่อนแกจะควานหาอะไรบางอย่างใต้โต๊ะเมื่อแกเจอสิ่งที่ควานหาแล้วแกก็หยิบมาวางบนโต๊ะก่อนจะเดินไปหยิบน้ำมา

ยาโรคหัวใจงั้นเหรอ ดนัยเห็นยาบนโต๊ะของหมออิจิโนเสะก็ได้แต่คิดในใจเพราะเขานึกไม่ถึงว่าหมออิจิโนเสะจะเป็นโรคหัวใจด้วย

ทว่าระหว่างที่หมออิจิโนเสะกำลังเดินไปหยิบน้ำนั่นเองจู่ๆหมออิจิโนเสะก็ชะงักไปก่อนจะล้มลง

“หมออิจิโนเสะ !!” ดนัยอุทานออกมาพลางวิ่งเข้าไปดูอาการก่อนจะเห็นสีหน้าของหมออิจิโนเสะดูเจ็บปวดมาก

“ยะ ยะ ยา” หมออิจิโนเสะพยายามส่งสัญญาณบอกดนัย

ดนัยได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปหยิบยาที่โต๊ะมาก่อนจะหยิบน้ำจากในตู้เย็นมาป้อนหมออิจิโนเสะทันทีแต่ยังไม่ทันได้ป้อนยาจู่ๆเจ้าเครื่องส่งสัญญาณที่ดนัยเข้าใจผิดว่าเป็นเพจเจอร์เมื่อตอนกลางวันก็ดังขึ้น

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ มันส่งสัญญาณเตือนออกมาดังลั่นเจ้าเครื่องนั่นมันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของหมออิจิโนเสะ

หมออิจิโนเสะค่อยๆหยิบเจ้าเครื่องนั่นออกมาก่อนจะทำสีหน้าตกใจกว่าเก่า

“หมอดนัย ระ ระ รีบไป...” หมออิจิโนเสะพยายามพูดอะไรสักอย่าง

“กินยาก่อนครับหมอเดี๋ยวผมไปดูอาการคนไข้ของหมอให้เอง” ดนัยรู้ทันทีว่าคนไข้ของหมออิจิโนเสะอาการทรุดอีกแล้วเขารีบเปิดขวดยาออกก่อนจะยัดมันใส่ปากของหมออิจิโนเสะและป้อนน้ำตามทันที

กว่ายาจะออกฤทธิ์ก็คงต้องใช้เวลาราวๆสามถึงห้านาที

ฟุ่บ !! หลังจากป้อนยาและน้ำไปแล้วดนัยก็รีบหยิบเครื่องนั่นมาจากมือของหมออิจิโนเสะ

“คนไข้อยู่ห้องอะไรครับหมออิจิโนเสะ” ดนัยรีบถาม

“ชะ ชะ ชั้นบนสุด รหัสสองห้าหนึ่งสอง....ยะ ยะ ยาอยู่หัวเตียง !!!” หมออิจิโนเสะฝืนพูดออกมายาที่กินเข้าไปนั้นยังไม่ออกฤทธิ์ทำให้หมออิจิโนเสะทรมานเป็นอย่างมาก

“เข้าใจแล้วครับชั้นบนสุดห้องสองห้าหนึ่งสองสินะ !!” ดนัยพยักหน้าก่อนจะวิ่งออกไปทันทีเมื่อวิ่งมาถึงลิฟท์ดนัยก็เข้าไปพลางรีบกดลิฟท์ทันที

“ชั้นบนสุด เอ๋ชั้นบนสุดมันชั้นที่ผู้อำนวยการอยู่นี่ แล้วก็ห้องสองห้าหนึ่งสองมันไม่มีนี่นาโรงพยาบาลเราเริ่มนับห้องโดยเลขขึ้นต้นเริ่มจากศูนย์” ดนัยอุทานออกมาหลังจากนึกขึ้นได้แต่เขากดลิฟท์ขึ้นไปแล้วให้ทำไงได้

ติ๊ดๆๆๆๆ !! เจ้าเครื่องนั่นในมือของดนัยยังคงส่งสัญญาณอยู่ตลอดเวลา

ติ๊ง !! ครืด !! ลิฟท์ถูกเปิดออกหลังจากมาส่งดนัยที่ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลดนัยเตรียมกดปิดประตูลิฟท์และกลับลงไปใหม่แต่ตอนนั้นเองดนัยก็นึกถึงคำพูดของหมออิจิโนเสะขึ้นมาได้

เดี๋ยวสิหมออิจิโนเสะไม่ได้บอกว่าห้องอะไรแต่แกบอกว่ารหัส !! ดนัยนึกขึ้นได้ก่อนสายตาของเขาจะมองไปยังห้องที่มีล็อกดิจิตอลซึ่งมันอยู่ข้างๆห้องผู้อำนวยการพอดี

“หรือว่า !!” ดนัยอุทานออกมาพลางรีบวิ่งไปที่หน้าห้องนั่น

สอง !! ติ๊ด !! ห้า !! ติ๊ด !! หนึ่ง !! ติ๊ด !! สอง !! ติ๊ด !! ดนัยลองกดเลขตามที่ได้ยินจากหมออิจิโนเสะ

แกร๊ก !! ทันทีที่ดนัยกดเลขครบประตูก็ถูกปลดล็อกทันทีดนัยเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆเปิดประตูห้องออก

วู่บ !! ทันทีที่ดนัยเปิดประตูเข้าไปลมเย็นๆก็กระแทกหน้าเขาทันที

แกร่กๆๆๆๆ ดนัยได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกำลังสั่นอยู่ใช่แล้วมันคือเตียงที่กำลังสั่นอยู่นั่นเองดนัยรีบมองไปบนเตียงนั่นก่อนจะเห็นคนไข้คนหนึ่งกำลังชักอยู่ไม่รอช้าดนัยวิ่งเข้าไปที่ข้างเตียงคนไข้ก่อนมองไปยังหัวเตียงก็เห็นว่ามียาถูกเตรียมเอาไว้อย่างที่หมออิจิโนเสะบอก

ควับ !! ดนัยหยิบยานั่นขึ้นมาก่อนจะฉีดเข้าไปในถุงน้ำเกลือทันทีผ่านไปไม่กี่วินาทีคนไข้บนเตียงก็เริ่มหยุดสั่นเจ้าเครื่องแจ้งเตือนที่เอามาจากหมออิจิโนเสะก็หยุดร้องแล้วเช่นกัน

“รอดไป...ว่าแต่ทำไมมีคนไข้อยู่ในห้องนี้กันนะไหนผู้อำนวยการบอกว่ามันเป็นห้องที่ใช้เก็บยาราคาแพงไงล่ะ” ดนัยพูดพลางมองไปยังหน้าของคนไข้

แต่เมื่อดนัยเห็นหน้าของคนไข้ชัดๆเขาก็อ้าปากค้างทันที

“นี่...................”

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 ห้องที่ต้องใช้รหัส !!

นิยายแนะนำ

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 ห้องที่ต้องใช้รหัส !!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้