อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

บทที่ 59 วันนี้เปิดเผยตัวตนออกมาหรือเปล่า?ในเวลาบ่ายสามโมง จิ่งเป่ยเฉินพาอันโหรวออกจากบริษัทสกุลจิ่ง ระหว่างทางมานี้เรียกได้ว่าเป็นที่น่าจับตาจนทำให้ผู้อื่นเกิดความอิจฉาขึ้นมาโดยเฉพาะฉิวซี ดวงตาของเธอนั้นแทบจะถลึงหลุดออกมาโดยทันทีทำไมผู้หญิงที่แก่และน่าเกลียดอย่างอันอีหานถึงทำให้จิ่งเป่ยเฉินสนใจได้ถึงขนาดนั้นนะ?จิ่งเป่ยเฉินใช้สายตามองเธอด้วยความสงสัย กับท่าทางปฏิกิริยาท่าทางของเธอแต่อันโหรวกลับไม่ได้รู้สึกอายเลยสักนิด เธอพูกคุยสนทนากับคนรอบ ๆ ตัวเธอ แผ่นหลังของเธอตั้งตรง ส่วนรองเท้าก็ใส่ส้นสูงที่งดงามเดินอยู่บนพื้นหินอ่อนทำให้เกิดเสียงที่คมชัด เธอเดินอย่างไม่หวาดหวั่นอันโหรวนั่งลงแล้วยื่นมือออกไปเพื่อคาดเข็มขัดนิรภัยแต่ถูกจิ่งเป่ยเฉินกระชากออกไปเขาเอนตัวลงเล็กน้อยลดศีรษะลงและช่วยเธอรัดเข็มขัดนิรภัยให้แทน มันใกล้มาก ใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเธอยังลอยติดอยู่ที่จมูกของเขา“ เรียบร้อย”จิ่งเป่ยเฉิน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เขาขยับตัวขึ้น ริมฝีปากบางๆของเขานั้นได้ถูกกับใบหูของอันโหรว ซึ่งนั้นมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับถูกไฟฟ้าช็อตขึ้นมาโดยทันทีอันโหรวรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย มือที่อยู่ด้านหลังของเธอปรับเบาะอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยแม้กระทั้งตัวของเขาเองยังรู้สึกได้เลย หัวใจของเขานั้นเหมือนกับว่าแทบจะกระโดดออกมาได้โดยทันทีเมื่อรถสตาร์ทขึ้นอันโหรวมองไปยังวิวทิวทัศน์ระหว่างทาง ก่อนจะหันหน้าไปถาม “มัน เร็วเกินไปหรือเปล่า นี่คุณจะพาฉันไปที่ไหน?”"ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้คุณเอง" จู่ๆใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่สวมแว่นกันแดดก็เพิ่มความรู้สึกชั่วร้ายขึ้นมา เขาเร่งคันเร่งอย่างสุดแรงเขาจอดรถที่หน้าร้านดังชื่อโม่หวน อันโหรวเคยได้ยินมาว่าเป็นร้านดังของควีนราชินีของวงการแฟชั่น ผู้คนที่เข้ามาล้วนเป็นไฮโซคนรวยทั้งนั้น ในทำนองเดียวกันด้านการบริการที่นี่ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน แม้เป็นลูกเป็ดขี้เหร่เข้ามาก็สามารถแปลงโฉมกลายเป็นหงส์ขาวได้อย่างน่ามหัศจรรย์อันโหรวรู้สึกประหลาดใจกับเทคนิคการแต่งหน้าที่เงอะงะต่อวงการแฟชั่น ใช่ว่าจะมองทะลุเข้าใจได้ทันที!ไม่ได้ เธอเข้าไปไม่ได้!จิ่งเป่ยเฉินเดินออกจากรถยืนพิงประตูมองเธอที่นั่งนิ่งอยู่ในรถและขมวดคิ้ว: "นี่คุณมัวทำอะไรอยู่ ลงมาจากรถได้แล้ว!"“ ฉันไม่ชอบแต่งหน้าหน่ะ แค่ใส่ชุดราตรีก็พอแล้ว” อันโหรวปฏิเสธด้วยสีหน้าเย็นชา "ลงมา!"อันโหรวรู้ดีว่าการนั่งในรถไม่ใช่ทางที่ดี เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินดูท่าไม่สบอารมณ์ เธอจึงเปิดประตูและลงจากรถอย่างว่องไว เธอเงยหน้ามองขึ้นไปยังตึกสูงที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยจิ่งเป่ยเฉินเดินอ้อมรถมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นฉาและจับมืออันโหรวเดินเข้าไปด้านใน แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไรผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาก็ไม่ยอมเข้าไปด้านใน"นี่คุณคิดกำลังจะทำอะไร" จิ่งเป่ยเฉินที่ดูหัวเสียเม้มริมฝีปากบางของเขาและพูดอย่างเย็นชา "อันอีหานผมขอสั่งให้คุณตามผมเข้ามาเดี๋ยวนี้"มาถึงประตูหน้าร้านขนาดนี้แล้วจิ่งเป่ยเฉินจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน หรือวันนี้ความลับจะถูกเปิดเผยงั้นหรอ?ในใจของอันโหร่วนั้นต่อสู้อย่างสับสน ในที่สุดเธอกัดฟันเดินนำจิ่งเป่ยเฉินเข้าไปในร้านก่อนเธอถอยกลับไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงพุ่งชนไปข้างหน้าอย่างเดียวการตกแต่งภายในร้าน "โม่หวน" เป็นของการตกแต่งแบบภายนอกไม่ใช่หรูหราอย่างที่ข่าวลือกัน ไม่มีการใช้แสงไฟที่วิบวับตกแต่ง ดูนุ่มนวลและอบอุ่นทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษเมื่อเข้ามาแสงจากโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่สะท้อนกับชุดราตรีทุกชุดทำให้รู้สึกลึกลับและหรูหราราวกับอยู่ในวังอันโหรวไม่ได้สนใจกับบรรยากาศรอบตัวสักนิด แต่เธอรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการแต่งหน้า มันทำให้จิตใจของเธอดูกระสับกระส่ายทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาชายในชุดสูทก็เดินเข้ามาต้อนรับ ก้มโค้งตัวลงด้วยความเคารพ "ท่านประธานจิ่งเชิญด้านในครับ"ชายคนนั้นพาจิ่งเป่ยเฉินขึ้นไปที่ชั้นสอง การตกแต่งที่ชั้นสองไม่เหมือนกับชั้นแรก ชั้นนี้ดูลึกลับและหรูหรากว่าอย่างเห็นได้ชัดจิ่งเป่ยเฉินนั่งลงบนโซฟาระดับไฮเอนด์ เขานั่งไขว่ห้างด้วยแววตาที่เย็นชา “ เรียกควีนราชินีออกมา”ชายในชุดสูทเป็นเพียงผู้นำแฟชั่นที่นี่ เขาเกาหัวด้วยความลำบากใจ "เรียนท่านประธานจิ่งตามตรง บังเอิญว่าวันนี้ควีนราชินีไม่ได้เข้ามาครับ"สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินเปลี่ยนในทันที เขากัดริมฝีปากบางๆของเขาโดยไม่โต้ตอบ บรรยากาศหนาวเย็นรอบตัวก็ปรากฏขึ้นทันที......บทที่ 60 คุณจะต้องสง่างามที่สุดชายในชุดสูทสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว จิ่งเป่ยเฉินมีชื่อเสียงทั้งในแวดวงอำนาจธุรกิจและเขาก็เป็นทายาทตระกูลสูงศักดิ์เช่นกัน ไม่มีใครสามารถทำให้เขาไม่พอใจได้หัวใจที่บีบแน่นของอันโหรวผ่อนคลายลง เธอยิ้มและพูดว่า: "ไม่เป็นไรคุณแค่เลือกชุดราตรีให้ฉันสักชุดและทำทรงผมง่ายๆก็พอค่ะ"“ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสร้างลุคที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้กับคุณผู้หญิงครับ” ชายในชุดสูทรีบตอบกลับอย่างทันทีจิ่งเป่ยเฉินพูดไม่พูดจา แต่เขายังคงมีสีหน้าเข้มขรึมนักออกแบบแฟชั่นต้องเก่งในการขุดคุ้ยความงามที่ซ่อนอยู่ของบุคคลและใช้เทคนิคต่าง ๆ เพื่อเสริมความงามทำให้คนๆนั้นเปล่งแสงพราวพราวไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้คนใน "โม่หวน" มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรบ้าง ชายในชุดสูทแต่งหน้าให้อันโหรวก่อน เป็นอันดับแรกและเมื่อเขาเริ่มแต่งเขาก็พบอะไรที่แปลก ๆ "คุณผู้หญิง..."เขาแค่อยากถาม แต่อันโหรวห้ามและเตือนเขาอย่างเยือกเย็น: "เรื่องที่ไม่ควรยุ่งก็อย่ายุ่งทำหน้าที่ของคุณให้ดีก็พอ"ชายในชุดสูทตกใจกับดวงตาของอันโหรวจนมือของเขาก็สั่นจนไม่กล้าที่จะถามอะไรอีกการแต่งหน้าทำผมเปลี่ยนชุดทั้งสามสิ่งนี้ใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่งเต็มๆ หนึ่งวินาทีที่จิ่งเป่ยเฉินรอไม่ไหว ม่านก็ถูกเปิดออก คนที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าทำเขาแทบจะหยุดหายใจ... …อันโหรวสวมกระโปรงทรงหางปลาสีน้ำเงินกรมท่า การออกแบบส่วนบนปักด้วยลายดอกบัวเน้นส่วนบนทำให้เธอดูเซ็กซี่ขี้เล่นรัดจนเห็นสระรีระ ขาที่เรียวและขาวของเธอถูกพันไว้อย่างแน่นหนา ชุดราตรีหางปลาเป็นดีไซน์ที่ละเอียดอ่อนที่สุดของชุดทั้งหมด โดยพันไว้ที่ใต้เข่าอย่างแน่นหนาสามเซนติเมตรเผยให้เห็นข้อเท้าที่สง่างามของอันโหรว"ชุดนี้ดูรัด น่าอึดอัด ดูน่าเกลียดไปหรือเปล่า?" อันโหรวผายมือไปที่หางปลาและมองไปที่ท่าทางที่ตกตะลึงของจิ่งเป่ยเฉิน คิดว่าเธอไม่เหมาะกับชุดนี้“ คืนนี้คุณจะต้องสง่างามที่สุดแน่นอน!” จิ่งเป่ยเฉินกลับมามีสติและกล่าวชมเชยโดยไม่ปิดบังเมื่อเห็นการปรากฏตัวของอันโหรว ชายในชุดสูทก็ประหลาดใจและพอใจ"ท่านประธานจิ่งพอใจหรือยังครับ" ชายในชุดสูทยืนน้อบน้อมอยู่ด้านข้างจิ่งเป่ยเฉินยิ้มที่มุมปาก หยิบบัตรเครดิตการ์ดออกมาจากกระเป๋าของเขาและยื่นให้ชายในชุดสูท: "เงินที่เหลืออยู่ในการ์ดเป็นค่าทิปสำหรับนาย"ประโยคนี้ยืนยันการออกแบบเลือกชุดของชายชุดสูทอย่างไม่ต้องสงสัยอันโหรวยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไร ไม่สนใจการจ้องมองของจิ่งเป่ยเฉินที่มีต่อเธอสักนิดก่อนจะเดินออกไปครั้งนี้จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ขับรถเอง แต่เรียกฉีเซิ่งเทียนมาเพื่อให้เขาขับรถแทนฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ลูกพี่จิ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังเขาอย่างโศกเศร้า ฉีเซิ่งเทียนก็ถือว่าว่าเป็นผู้ชายที่มีหน้ามีตาคนหนึ่ง ไม่คิดว่าจะถูกเรียกมาเป็นคนขับรถให้เขารู้สึกไม่พอใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา เขาเหลือบมองอันโหรวที่นั่งนิ่งอยู่ที่เบาะหลังด้วยความตลึงอีกครั้งกับความมหัศจรรย์ของการแต่งหน้าเมื่อหญิงแก่คนนี้แต่งตัวเธอก็ดูเหมือนกับปกติทุกประการ หากมองข้ามใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอไป ผู้ชายหลายคนจะต้องก้มหัวลงแทบชายกระโปรงทับทิมของอันอีหานอย่างแน่นอนในงานเลี้ยงเต้นรำชั้นสูงที่สื่อต่างๆกำลังแย่งกันรายงานเรื่องปากานีก็หยุดลงอย่างช้าๆ ผู้สื่อข่าวที่รออยู่หน้าทางเข้าของสถานที่ เมื่อเห็นรถกำลังมาก็รีบรุมเข้ามาจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังมองไปที่ผู้สื่อข่าวที่หลั่งไหลเข้ามาจากประตูรถ ทำให้เขาคิ้วขมวดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ สีหน้าแววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง“ นักข่าวพวกนี้มันบ้าไปแล้วหรือยังไง!” ฉีเซิ่งเทียนขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจหันหน้าไปมองจิ่งเป่ยเฉินที่รู้สึกถึงรังสีอำมหิต“ เดี๋ยวฉันจะช่วยกันไว้ให้ก่อนแล้วนายค่อยพาอันอีหานออกไป”จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไรก่อนจะพยักหน้าให้เขาฉีเซิ่งเทียนหายใจเข้าลึก ๆ เขากลัวนักข่าวเหล่านี้มากที่สุด พวกเขาเหล่านี้ดูเหมือนกระหายกินคนโดยไม่คายกระดูกออกมาอยู่ทุกครั้ง แต่ตอนนี้เขาต้องไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้เมื่อเปิดประตูรถ นักข่าวจำมองฉีเซิ่งเทียนด้วยสายตาที่แหลมคมและรีบพูดว่า: " คุณชายฉี คุณมาที่นี่เพื่อเต้นรำด้วยหรอคะ? ไม่ทราบว่าคู่เต้นรำของคุณครั้งนี้คือสาวสวยคนไหนเหรอคะ?""หลีกทางหน่อย วันนี้ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้พาใครมาทั้งนั้นอย่ามาขวางทาง!" ฉีเซิ่งเทียนผลักนักข่าวออกไปอย่างไม่สบอารมณ์และตะโกนออกไปนักข่าวถูกฉีเซิ่งเทียนผลักออก จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวที่อยู่ด้านหลังก็ลงจากรถ //สวัสดีครับ ผมผู้แปลขออนุญาติแก้สระคำนิดหน่อยนะครับ จิ๋งเป่ยเฉิน แก้เป็น จิ่งเป่ยเฉิน อันโหร่ว แก้เป็นอันโหรว เพื่อให้ตรงกับสระวรรณยุกต์ที่ถูกต้องการสะกดที่ครบถ้วน ผมจะไล่แก้ให้ทันทีที่ตอนนี้เปิดเผยแพร่นะครับ ขอบคุณครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

59 + 60

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

59 + 60

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้