CRAZY HUSBAND ผัวเถื่อน (SM/21+)

        ตอนที่35 ลางสังหรณ์

        ผับ…

        “พี่แจสเปอร์ พี่เสือรออยู่ห้องสตาฟ”

        “พี่เสือมางั้นเหรอวะ”

        “ครับพี่แกมาได้สักพักแล้วครับ พี่เสือบอกว่าถ้าพี่เคลียร์งานอะไรเสร็จแล้วให้ขึ้นไปหาแกหน่อย” เจ้าหน้าที่สตาฟคนหนึ่งในผับเดินเข้ามาบอกผม

        “เออ ขอบใจ”

        พี่เสือมางั้นเหรอ? ร้อยวันพันปีผมไม่เคยเห็นพี่เสือจะแวะมาที่ผับแห่งนี้เลยสักครั้งเดียว ส่วนมากหากอยากเจอผมเขามักจะใช้วิธีเรียกไปพบตัว ปกติเขาจะนัดประชุมพวกเราเดือนละครั้งสองครั้งแล้วแต่สถานการณ์หรือหากว่ามีงานเร่งด่วนอะไรเป็นพิเศษเท่านั้น พี่เสือค่อนข้างไว้ใจและปล่อยให้พวกเราทำงานกันอย่างอิสรเสรี ขอเพียงแค่ไม่มีปัญหาจนเดือดร้อนรุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่เท่านั้นพอ

        ผับชั้นลอยห้องStaff

        “อ้าวเฮ้ย! ไอ้แจสเปอร์เข้ามาๆ”

        ทันทีที่ผมผลักประตูเข้าไปพี่เสือก็ร้องทักทาย ภายในห้องซึ่งปกติเป็นห้องทำงานของผมไม่ได้มีแค่เพียงพี่เสือคนเดียว ยังมีผู้ชายอีกคนอยู่ในห้องด้วยรูปร่างหน้าตาลักษณะการแต่งเนื้อแต่งตัวของมันเหมือนพวกศิลปินเกาหลี ที่สำคัญผมโคตรจะไม่ถูกชะตากับมันเลยทั้งที่ยังไม่รู้จักกันซะด้วยซ้ำ

        “หวัดดีครับพี่ มีปัญหาอะไรเร่งด่วนเหรอเปล่าพี่ถึงมาด้วยตัวเอง”

        ผมนั่งลงข้างๆ กับพี่เสือ

        “ไม่มีอะไร  กูแค่ผ่านมาเลยแวะมาหามึง นี่ไอ้จังกามึงสองคนรู้จักกันไว้สิ พวกมึงเป็นมือดีของกูด้วยกันทั้งคู่ต่อไปคงได้ร่วมงานกัน”

        พี่เสือแนะนำให้ผมรู้จักกับผู้ชายอีกคนที่ติดตามเขามาด้วย

        ผมมองหน้าไอ้จังกาพร้อมกับพยักหน้าให้ ส่วนมันก็ยกมือขึ้นกระดิกนิ้วทำหน้าตากวนบาทา พนันได้เลยว่าหากเจอกันข้างนอกก่อนหน้าผมกับมันคงจะมีบวกกันบ้างล่ะ

        “ไอ้จังกามันเป็นคนเกาหลี พูดน้อยต่อยหนักที่สำคัญมันเหี้ยมได้ใจกูดี” พี่เสือยกขวดเบียร์ที่วางบนโต๊ะขึ้นดื่ม

        “คนเกาหลี… งั้นเหรอ” ขณะที่ถามออกไปผมก็ไม่ละสายตาจากไอ้จังกา

        “มันพูดไทยได้ชัดป๋อเลยล่ะไอ้แจสเปอร์ แต่แมร่งปากหนักจะพูดเชี้ยอะไรออกมาแต่ละคำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง กูเจอมันตอนที่กูไปหาพวกที่เกาหลี ไอ้นี่มันถนัดงานประเภทเก็บเงินกู้ทวงหนี้และการเก็บกวาด ที่เกาหลีมีพวกของเราอยู่เยอะช่วงนี้ลูกหนี้จากเกาหลีในไทยก็มากขึ้นกูเลยขอให้มันมาช่วยงานอีกแรง”

        พี่เสือสาธยายคุณสมบัติของลูกน้องคนใหม่ออกมาเป็นชุด แต่ที่ผมสนใจมากที่สุดน่าจะเป็นที่มันเป็นคนเกาหลี และลูกค้าเกาหลีในประเทศไทยที่พี่เสือพูดถึงต่างหากเพราะมันทำให้ผมย้อนนึกไปถึงวันที่ตาลุงแทฮันนำจดหมายมาฝากให้มินนี่ ไอ้จังกาแลบลิ้นที่เจาะฝัง

        Shellhardพังก์กะโหลก

        ที่ปลายลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก

        “แก๊งเรามีลูกหนี้เงินกู้ที่เป็นคนเกาหลีด้วยเหรอพี่”

        “มีสิวะเยอะพอๆ กับคนไทยไอ้พวกนี้เราจะเรียกดอกเท่าไหร่แมร่งไม่เกี่ยง แต่ก็เสือกเบี้ยวหนี้กันเยอะกูเลยต้องให้ไอ้จังกามันลงมาทำงานนี้โดยเฉพาะอย่างที่บอกว่าไอ้นี่มันขาโหด”

        ผมพยักหน้ามองไปทางไอ้จังกาเห็นมันยกนิ้วมือขึ้นทำท่าปาดคอ

        ปาดคอพ่องงสิ! ที่นี่ประเทศไทยสัส

        “แล้วงานที่ผับเป็นไงมั้ง มึงชินยัง”

        พี่เสือหันมาหาผม

        “ไม่มีปัญหาพี่ผมเอาอยู่”

        “ดี ต่อไปแก๊งของเรามันจะใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ หากมึงไม่ออกนอกลู่นอกทางหรือว่าเสือกคิดระยำหักหลังกูซะก่อนมึงไม่ได้หยุดอยู่ที่คุมผับคุมบาร์แค่นี้หรอกไอ้แจสเปอร์”

        พี่เสือตบบ่าของผมแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน

        “เอาล่ะ กูแวะมาบอกมึงแค่นี้อย่าลืมไปประชุมตอนสิ้นเดือน ไปโว้ยไอ้จังกากลับ”

        พูดจบพี่เสือก็เดินออกจากประตูห้องไปเป็นคนแรกตามด้วยไอ้จังกาหนุ่มเกาหลีหน้ากวนตีน ก่อนจะออกจากประตูห้องไปมันหันมาหาผมยกนิ้วทำท่าทางเหมือนยิงปืนใส่ ผมเลยยกนิ้วกลางกลับไปให้มันคืน ลางสังหรณ์บางอย่างเด่นชัดขึ้นว่าสักวันผมกับมันคงได้ฟัดกันแน่

        ติ๊ง! (ข้อความจากไลน์)

        พี่แจสเปอร์ขา น้องมินนี่หิวมากเลย ตอนกลับมาห้องซื้อบะหมี่เกี๊ยวปูมาฝากหน่อยนะคะ ได้โปรด… ขอบคุณค่ะ