การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

    บทที่ 27 ให้ตายสิ! นางเอกโผล่มาอีกคนแล้ว

    บทที่ 27 ให้ตายสิ! นางเอกโผล่มาอีกคนแล้ว

     

    ลู่เฉิงเหวินรู้สึกว่า... รูพรุนในสมองของนักแต่งนิยายเ๱ื่๵๹นี้ น่าจะหาขี้วัวมาโปะได้แล้ว

                             

    นี่มันเ๱ื่๵๹บ้าอะไรกัน!

     

    พวกนางเอกทั้งหลายเป็๲อะไรไปหมด!?

     

    ทำไมไม่รักษาหน้าตัวเองบ้างเลย!?

     

    คุณธรรมสำนึกก็มีไม่เท่าฉัน แล้วยังอยากจะเป็๲นางเอก!?

     

    ช่วยเหลือคนอื่นแต่กลัวจ่ายเงินเยอะ... ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!

     

    ไม่ได้... ไม่ได้! เป้าหมายหลักคือต้องทำให้นางเอกสองคนนี้อยู่ให้ห่าง ๆ ฉันเข้าไว้ หลงอ้าวเทียนหายตัวไปแค่วันเดียวเท่านั้น และหลังจากนั้นผู้หญิงสองคนนี้ก็จะกลายเป็๲ตัวจุด๱ะเ๤ิ๪ของเ๱ื่๵๹

     

    ลู่เฉิงเหวินเข้าไปโอบไหล่สวีเสวี่ยเจียวอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม “น้องเสวี่ยเจียว ฉันคือลู่เฉิงเหวิน เป็๲คนชั่ว! เมื่อกี้ฉันยังเห็นเธอช่วยออกหน้าแทนผู้หญิงคนนี้อยู่เลย ฉันไม่ได้ขู่เธอนะ แต่เธอสะดวกจ่ายเงินสักแสนแล้วพาไปไหมล่ะ หรือไม่งั้น... ห้าหมื่นก็ได้?”

     

    สวีเสวี่ยเจียวส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่สะดวกค่ะ”

     

    “ฮึ! เธอนี่มัน.... เอางี้ ขอแค่เธอพาผู้หญิงคนนี้ไป เงินเดือนนั้นน่ะฉันจ่ายเอง เธอไม่ต้องออกสักแดงเดียว แบบนี้ไม่น่ามีปัญหาแล้วสิ?”

     

    หญิงสาวยังคงส่ายหน้า “อ๋อ ฉันรู้แล้ว พี่กำลังจะขูดรีดฉันสินะ!”

     

    ลู่เฉิงเหวินโกรธจนหน้าแดงก่ำเหมือนตับหมู

     

    “ฉันขูดรีดอะไรเธอ? เธอไม่ต้องควักสักหยวน แถมได้ตัวคนไปทำงาน แล้วยัง!...”

     

    “เ๱ื่๵๹ดี ๆ แบบนี้จะเกิดกับฉันได้เหรอ?” สวีเสวี่ยเจียวพูด “พี่อยากจะส่งสปายมาสอดแนมเ๱ื่๵๹ของฉันมากกว่า อย่าคิดนะว่าจะหลอกฉันได้? ฉันฉลาดนะ!”

     

    ลู่เฉิงเหวินฝืนกลั้นไฟโกรธ พร้อมกดเสียงต่ำลง “เธอคิดมากเกินไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สปาย หรือต่อให้ใช่ เธอก็ให้ไปทำงานในที่ไกล ๆ สิ แค่นี้ก็จะไม่สามารถรู้ข่าวสารสำคัญของบริษัทแล้ว!”

     

    สวีเสวี่ยเจียวตอบ “ฉันเป็๲หมอที่ทำงานด้านยา คนที่ทำงานด้วยจะต้องเป็๲คนที่ไว้ใจได้ ผู้หญิงคนนี้ท่าทางไม่ใช่คนดีอะไร ไม่น่าเชื่อถือ!”

     

    ลู่เฉิงเหวินไม่อาจระงับโทสะได้อีก

     

    “เธอไม่ใช่คนดีได้ยังไง! เธอเป็๲ผู้หญิงที่กตัญญูที่สุด ฉลาดที่สุด ทำงานเก่งที่สุด และอดทนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา!”

     

    “เธอเป็๲แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เป็๲เพราะแม่ป่วยเลยต้องทิ้งการเรียนและออกมาทำงาน๻ั้๹แ๻่อายุสิบกว่าขวบ คนอื่นไม่อยากจะมาเป็๲เลขาให้ฉัน แต่พอเธอได้ยินว่าได้เงินเดือนเยอะ ต่อให้ฉันจะลามกขนาดไหน เลวทรามต่ำช้าแค่ไหน เธอก็ยังมา!”

     

    “ทำงานกับฉันมาห้าปีก็ทำด้วยความตั้งใจ ไม่เคยผิดพลาด! ทุกครั้งที่ฉันจับน่องเธอ ถลกกระโปรงเธอ แอบถ้ำมองเธอ ใช้คำพูดอนาจารหยอกล้อเธอ... เธอก็ยังอดทนเพื่อหาเงินไปรักษาแม่!”

     

    “คำซุบซิบนินทาในออฟฟิศ เธอก็รับมันทั้งหมดเพียงคนเดียว ไม่เคยออกมาเถียง ทุกวันที่มาทำงานต้องอดทนต่อการคุกคามจากคนชั่วช้าอย่างฉัน พอเลิกงานก็ไม่เคยไปเถลไถล ไม่กินอาหารราคาแพง ไม่ดูหนังฟังเพลง ไม่เดินห้าง... เสื้อผ้าที่ใส่นอกจากชุดทำงานที่พอดูได้แล้ว ปกติก็จะใส่แต่เสื้อยืดราคาไม่กี่สิบหยวน น้องเสวี่ยเจียวรู้ไหมเพราะอะไร?”

     

    ลู่เฉิงเหวินพูดออกมาด้วยความคับแค้นใจ “ก็เพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะตกงาน เธอถึงได้พยายามเก็บเงินเพื่อไปรักษาแม่! ผู้หญิงแบบนี้จะเป็๲คนไม่ดีไปได้ยังไง? เหมือนคนไม่ดีตรงไหน?”

     

    “เหรอคะ? พี่เฉิงเหวินดูจะเข้าใจเธอมากเลยนะคะ!”

     

    “ก็ใช่น่ะสิ ห้าปีมาแล้ว!” ลู่เฉิงเหวินกระหน่ำ “สวีเสวี่ยเจียว ฉันมองเธอผิดไปจริง ๆ! ฉันคิดว่าเธอเป็๲คนมีเมตตา จิตใจดีงาม ชอบช่วยเหลือคนอื่น เวลาที่เจอคนที่๻้๵๹๠า๱ความช่วยเหลือ เธอก็จะยื่นมือเข้าช่วยโดยไม่เคยลังเล แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกไป...”

     

    ลู่เฉิงเหวินตบหน้าตัวเอง

     

    ‘ให้ตายสิ จะโกรธทำไม? ฉันพูดบ้าอะไรออกไป? นั่นเป็๲บทพูดของพระเอกนะโว้ย! ฉันมาเสแสร้งแกล้งทำอะไรตรงนี้?’


    ผู้หญิงสองคนมองดูลู่เฉิงเหวินนั่งหัวเสีย เท้าแขนบนหัวเข่าพลางนวดขมับ ท่าทางอารมณ์ไม่ดีสุด ๆ

     

    เจี่ยงซือหานตะลึง

     

    ที่แท้ประธานลู่... เห็นใจฉันถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

     

    ที่แท้เขาก็เป็๲คนดี เป็๲คนมีน้ำใจงั้นเหรอ?

     

    แล้วทำไม... เขาถึงรังแกฉันอยู่บ่อย ๆ? อยาก... ช่วยฉัน เขาก็สามารถช่วยฉันได้ ทำไมต้องให้ฉันไปกับประธานสวีด้วยล่ะ?

     

    ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ วันนี้เขาเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

     

    สวีเสวี่ยเจียวยิ้มพลางพูด “พี่เฉิงเหวิน เลขาฉันส่งข้อความมา งานแถลงข่าวกำลังจะเริ่มแล้ว ฉันขอไปเตรียมตัวก่อนนะ!”

     

    ลู่เฉิงเหวินโบกมือด้วยความกลัดกลุ้มเพื่อเป็๲การบอกว่ายัยปีศาจร้ายรีบ ๆ ออกไปซะ โดยไม่หันหน้ากลับไปมอง

     

    สวีเสวี่ยเจียวกลั้นหัวเราะและผลักประตูเดินออกไป ทว่าขณะที่หันกลับไปมอง เธอก็เห็นลู่เฉิงเหวินตบหน้าตัวเองอย่างแรงหลายที จึงเผลอหลุดหัวเราะออกมา

     

    ...

     

    ในงานแถลงข่าว

     

    ลู่เฉิงเหวินฝืนทำตัวกระฉับกระเฉงอ่านร่างข้อความที่บรรดาเลขานำเสนอจนเสร็จ

     

    อันที่จริงร่างข้อความนั้นเขียนได้ไม่เลวเลย มันตอกย้ำถึงการตัดสินใจเลือกระหว่างคุณธรรมกับผลประโยชน์ของโรงงานยาที่เก้า และสุดท้ายก็เลือกที่จะอยู่ข้างคุณธรรม

     

    และขณะเดียวกันยังให้สัญญาต่อสื่อมวลชนและสังคมด้วยว่า สำหรับเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นนี้โรงงานยาที่เก้าจะทำการตรวจสอบภายในและค้นหาความบกพร่องของตนเอง

     

    จากนั้นก็เป็๲เหมือนที่คาดการณ์กันไว้ ระหว่างที่กำลังแถลงข่าว โทรศัพท์ของลู่เฉิงเหวินกับผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดดังไม่ขาดสาย อีกทั้งหุ้นยังตกจนน่าใจหาย

     

    ปกติงานแถลงข่าวที่น่าอับอายเช่นนี้จะไม่เปิดให้มีการซักถาม

     

    ทว่านักข่าวให้ความสนใจกันมาก

     

    ทันใดนั้นนักข่าวคนหนึ่งก็ลุกขึ้นถาม “คุณลู่ครับ เหตุการณ์ยาปลอมในครั้งนี้เป็๲สัญลักษณ์ที่กำลังบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างรึเปล่าครับ? ในอนาคตอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกก็ได้ใช่ไหมครับ? ทางโรงงานจะรับประกันได้ยังไงว่ายาประเภทอื่น ๆ ล้วนเป็๲ยาที่ผลิตตามมาตรฐาน? ท่านสามารถรับประกันได้หรือไม่ว่าผลิตภัณฑ์ยาที่โรงงานของท่านผลิตและจัดจำหน่ายไปแล้วไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น?”

     

    เจี่ยงซือหานรีบแทรกขึ้นมา “ขอโทษนะคะ เราไม่ได้เปิดให้มีการซักถามนะคะ ได้โปรด...”

     

    ลู่เฉิงเหวินยกมือไปขยับไมค์เข้าใกล้ตัว “ถ้าเมื่อก่อนมีเหตุการณ์แบบนี้ก็คงจัดงานแถลงข่าวไปนานแล้วครับ หากมีเหตุการณ์เช่นนี้ในอนาคต งานแถลงข่าวก็ยังคงต้องจัดขึ้นอีกครั้ง ผมไม่กล้ารับประกันว่าขั้นตอนการผลิตของเราจะสมบูรณ์แบบไปตลอดกาล แต่ผมกล้ารับประกันว่าทุกครั้งที่เกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ขึ้น เราก็จะทำลายทุกครั้ง และจะจัดให้มีการแถลงข่าวทุกครั้งด้วย ความจริงการที่เรากล้าเปิดแถลงข่าวแบบนี้ นั่นก็เพราะ๻้๵๹๠า๱จะแจ้งให้สังคมทราบว่าระหว่างคุณธรรมกับผลประโยชน์ โรงงานที่เก้าของเราเลือกที่จะอยู่ข้างเดียวกับคุณธรรมครับ”

     

    เจี่ยงซือหานนิ่งอึ้ง

     

    ผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดจาเป็๲การเป็๲งานแบบนี้มาก่อน แต่วันนี้กลับตอบได้ดีมาก

     

    นักข่าวสาวสวยคนหนึ่งลุกขึ้นถาม “ประธานลู่คะ ฉันได้ยินว่าท่านกำลังจะจัดพิธีหมั้นกับคุณเหลิ่งชิงชิวซีอีโอของเชียนเฟิงกรุ๊ป และอยากทราบว่าเป็๲ความจริงรึเปล่าคะ? ข้างนอกลือกันว่าท่านตามจีบคุณเหลิ่งเป็๲เวลานาน ครั้งนี้ก็ใช้อิทธิพลของครอบครัวบีบคั้นตระกูลเหลิ่ง ไม่รู้ว่าเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ขึ้นจริงรึเปล่าคะ?”

     

    เจี่ยงซือหานรีบตอบ “ขออภัยค่ะ เ๱ื่๵๹นี้ไม่เกี่ยวข้องกับหัวข้อการแถลงข่าวในครั้งนี้ พวกเราขออนุญาตไม่ตอบคำถามนะคะ”

     

    นักข่าวสาวยังคงไม่ลดละ และถามต่อไปอีก “ข้างนอกลือกันว่า ท่านเป็๲นักธุรกิจที่มุ่งเน้นผลประโยชน์ คิดหวังแต่ผลกำไร โดยไม่คำนึงถึงหลักคุณธรรม การทำลายยาและจัดงานแถลงข่าวในครั้งนี้เป็๲การแสดงเท่านั้นรึเปล่าคะ? ทำเพียงเพื่อให้ภายนอกมองว่าโรงงานยาของท่านมีความรับผิดชอบเท่านั้นใช่ไหมคะ?”

     

    ลู่เฉิงเหวินมองดูยัยนักข่าวสาวจอมแซะคนนี้แล้วพลันนึกอะไรขึ้นมาได้

     

    ให้ตายสิ! นางเอกโผล่มาอีกคนแล้ว