ย้อนกลับไปเมื่อสิบแปดปีที่แล้ว
หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น หวังเยี่ยนหลงก็คลุ้มคลั่งเพราะควบคุมปราณมารไม่ได้ เขาถูกมันควบคุมความคิดจิตใจพยายามยึดร่างของเขา ยามที่สงบสติลงหวังเยี่ยนหลงก็เอาแต่นิ่งเงียบสับสน
ครั้นปราณมารปะทุ อารมณ์รุนแรงอ่อนไหวยิ่งทวีมากขึ้น เขาเผลอร่ายอาคมโลหิตมารโดยไม่รู้ตัว จนทำให้คนที่มีโลหิตมารในร่างพลอยได้รับลูกหลงไปด้วย
ในเวลานั้น หลิงซีแทบไม่มีทางเลือกอื่นใดแต่พอจะได้ยินเื่ของละอองบุปผาโลหิตมาบ้างจึงส่งซวงและหลุนเข้าไปสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม
ระหว่างรอข่าวดี นางพยายามช่วยให้หวังเยี่ยนหลงควบคุมตนเองให้ได้ หากเขาไม่ถูกปราณมารโจมตี นางและพวกพ้องที่เหลือก็จะปลอดภัยไปด้วย
บางครั้งหลิงซีคิดฉวยโอกาสสังหารหวังเยี่ยนหลงในเวลาที่อ่อนกำลังลง ทว่าไม่เป็ผลเลยสักครั้ง ไม่ว่าหวังเยี่ยนหลงจะมีสติหรือไม่ ปราณมารมักไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องเขาได้ง่าย ๆ ร่างนี้เป็ของมัน ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์
ละอองบุปผาโลหิตเป็ของวิเศษของพรรคบุปผาทมิฬ สวงนไว้ให้ประมุขพรรคและครอบครัวเท่านั้น หลิงซีรายงานเื่ที่ได้รับจากซวงและหลุนให้หวังเยี่ยนหลงได้รู้
ทั้งสองฝ่ายเจรจากันอยู่พักหนึ่ง จนหวังเยี่ยนหลงไม่อาจรีรอได้อีกต่อไป เขาพาคนของตนเองบุกเข้าไปถึงพรรคบุปผาทมิฬ เกิดการต่อสู้กันระหว่างจ้งหยุนซีประมุขพรรคและหวังเยี่ยนหลงอย่างดุเดือด
“ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ” จ้งหยุนซีข่มขู่หวังเยี่ยนหลง คิดแค่ว่าคู่ต่อสู้เป็เพียงเด็กน้อยเพิ่งฝึกวิชาใยจะสู้เขาได้
“ศพเ้า?” หวังเยี่ยนหลงยิ้มมุมปาก จะใครหน้าไหนก็ไม่มีทางขวางเขาได้
“ข้าไม่มีวันยกมันให้เ้า” จ้งหยุนซียังคงพยายามยืนหยัดตั้งรับการโจมตีของเขาหลายกระบวนท่า
ทว่า หวังเยี่ยนหลงไม่ได้รู้เพียงแค่วิชาสำนักตระกูลหวัง เขารู้กระทั่งวิชาพรรคทลายฟ้า อีกทั้งยังมีปราณมารศิลาหิน เพียงแค่สามอย่างก็ดูจะเหนือกว่าจ้งหยุนซีแล้ว
“ข้าไม่ได้ขอ” เขายังคงพูดจาอวดเก่ง มองว่าศัตรูเป็เพียงตาแก่พรรคมารไร้น้ำยา จากนี้ไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็คงจะแพ้เขาราบคาบ
“ท่านพ่อ” เสียงเล็ก ๆ ของจ้งซูหนี่ว์วัยห้าขวบเรียกบิดาของนาง ในมือถือช่อดอกไม้ชนิดหนึ่งมาด้วย
ประมุขจ้งเห็นดังนั้นจึงรีบบอกให้นางหนีไป อย่าได้เข้ามายุ่งวุ่นวายตรงนี้
“ท่านพ่อ เอานี่ให้เขา เขาจะได้ไม่ทำร้ายท่านพ่อ” จ้งซูหนี่ว์รู้ว่าจุดประสงค์ของผู้บุกรุกคือสิ่งใด
ตั้งเกิดจนป่านนี้ ใครหลายคนเคยพยายามบุกเข้ามาในพรรคบุปผาทมิฬเพื่อชิงบุปผาโลหิตเพราะสรรพคุณของมันเลื่องชื่อ
นางไม่เข้าใจเลยว่าดอกไม้มากมายมีอยู่เต็มสวน เหตุใดถึงแบ่งให้ผู้อื่นไม่ได้ และเหตุใดต้องเข่นฆ่ากันเพื่อให้ได้มันมา
ครั้งก่อนที่มอบบุปผาโลหิตให้คนผู้หนึ่งไป นางไม่เห็นว่าจะเกิดเื่ไม่ดีในพรรคบุปผาทมิฬสักนิด บิดาของนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดอกไม้จากสวนหายไปกี่ดอก
“ซูหนี่ว์ เ้าอย่ารบกวนท่านพ่อ” เสียงของพี่สาวต่างมารดาะโบอกนาง จ้งซูเม่ยทำสีหน้าหงุดหงิดเมื่อเห็นว่านางกำลังยุ่งไม่เข้าเื่ พูดจบแล้วก็กระชากตัวนางไปอีกทางด้านหนึ่ง หางตามองหวังเยี่ยนหลงเหยียดหยาม
นางมักจะคิดว่าบิดาของนางเก่งกว่าผู้ใด ต่อให้มีคนพยายามบุกเข้ามาด้านในย่อมไม่เหลือชีวิตรอดกลับไปสักราย ดังนั้นแล้วชายหนุ่มเืร้อนผู้นี้ก็ด้วยเช่นกัน
การต่อสู้ที่ต่างฝ่ายต่างมีวิชาลับของตนทำให้เวลายืดเยื้อออกไป หวังเยี่ยนหลงเริ่มจะควบคุมปราณมารไม่ได้แล้วเผลอปลดปล่อยมันออกมาพลันสติเลือนหาย
จ้งหยุนซีเห็นท่าทางที่แปลกไปของหวังเยี่ยนหลงจึงร่ายอาคมปลิดชีพหมายสังหาร ทว่า ปราณมารไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายเ้าของร่างยกเว้นมันเพียงผู้เดียวจึงสะท้อนอาคมทั้งหมดกลับไปยังจ้งหยุนซี อีกทั้งเข้าสิงร่างของเขาเพื่อกัดกินิญญาและอวัยวะภายในจนเหี้ยนเหลือแต่เพียงหนังหุ้มกระดูกบาง ๆ
ครั้นได้ปลดปล่อยปราณมารออกไปแล้ว หวังเยี่ยนหลงจึงกลับมาคุมปราณมารที่เหลืออยู่ได้ เขาจึงได้รู้ว่าวิธีการเช่นนี้จะช่วยเขาไว้ได้แต่ก็ทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอด้วยเช่นกัน
ก่อนที่คนในพรรคบุปผาทมิฬจะเข้าถึงตัวเขา ซวงและหลุนบุกเข้ามาด้านในเพื่อพาเขาหนีออกไปจากที่นั่นได้ทันท่วงที
ผ่านไปสองอาทิตย์
พลังปราณของหวังเยี่ยนหลงฟื้นกลับมาเป็ปกติ เขาเดินทางไปที่พรรคบุปผาทมิฬอีกครั้ง คราวนี้มุ่งมั่นจะกวาดเอาทุกสิ่งทุกอย่างมาเป็ของตนให้ได้
ประกอบกับยามนี้พรรคบุปผาทมิฬไม่มีประมุขคอยปกครอง คนในพรรคแก่งแย่งชิงความเป็ใหญ่จนเกิดความโกลาหล เปิดจังหวะให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงได้โดยง่าย
หวังเยี่ยนหลงร่ายอาคมโลหิตมารเข้าร่างของคนที่ดูมีประโยชน์กับเขาให้จัดการส่วนที่เหลือให้จบภายในวันนั้น
ความขัดแย้งภายในยุติลงอย่างเสียไม่ได้ ผู้ใดกล้าท้าทายเขา หวังเยี่ยนหลงเพียงแค่ร่ายอาคมบังคับโลหิตมาร คนผู้นั้นก็แทบจะทนไม่ไหวต้องร้องขอชีวิต
เขาตรงไปยังเรือนของจ้งซูหนี่ว์เพราะหลิงซีบอกว่านางรู้วิธีใช้ละอองบุปผาโลหิต
“จับตัวนางไปด้วย” หวังเยี่ยนหลงสั่งหลุนให้พาจ้งซูหนี่ว์กลับสำนักตระกูลหวัง แล้วหันไปพูดกับซวง “ขุดดอกไม้ในสวนนั่นไปให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่ราก”
เด็กน้อยวัยห้าขวบไม่รู้เื่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น รู้แต่เพียงว่านางต้องปรุงยาจากบุปผาโลหิตให้หวังเยี่ยนหลงทุกเจ็ดวันและมีหน้าที่คอยดูแลสวนบุปผาอยู่ในสำนักตระกูลหวังตลอดไป
นอกจากนั้น หวังเยี่ยนหลงยังให้เฟินเยว่เป็ผู้ดูแลพรรคบุปผาทมิฬเพื่อตอบแทนที่บอกเื่วิธีรักษาเขากับหลิงซี
ก่อนหน้านั้น นางเรียนรู้วิชาลับของคุณชายใหญ่สำนักตระกูลหวังมา นางจึงคิดใช้มันเพื่อช่วยเหลือจ้งหยุนซีประมุขพรรคแต่เขากลับไม่เห็นคุณค่า ทั้งยังผลักไสนางให้ออกห่าง ความฝันจะเป็ใหญ่เกือบพังทลาย
นางคิดจะตามหาคุณชายใหญ่ที่สำนักตระกูลหวังแต่กลับได้ข่าวมาว่าเกิดเื่ร้ายแรงภายในสำนัก เวลานี้เหลือเพียงคุณชายสามอย่างหวังเยี่ยนหลงเพียงเท่านั้น
เฟินเยว่คิดอยู่นานว่าจะทำอย่างไร นางพลาดจากจ้งหยุนซีและคุณชายใหญ่ ฉะนั้นแล้ว นางจึงคิดจะหาประโยชน์จากหวังเยี่ยนหลงให้ได้
เคราะห์ยังดี นางไม่รีบร้อนจนเกินไปจึงค่อย ๆ สืบข่าวของหวังเยี่ยนหลงอยู่พักหนึ่งจนได้รู้ว่าปราณมารกำลังทำลายิญญาของเขา จึงทำทีเป็ปล่อยข่าวให้รั่วไหลถึงหูหลิงซี
เวลานี้นางนับว่าสมหวังแล้ว พรรคบุปผาทมิฬกลายเป็ของนาง จ้งซูหนี่ว์ถูกส่งไปอยู่กับหวังเยี่ยนหลง มีเพียงจ้งซูเม่ยที่ชอบขัดขานางแต่ตราบใดที่โลหิตมารยังอยู่ในร่าง นางไม่มีทางก่อเื่กำเริบเสิบสาน
นับั้แ่นั้นเป็ต้นมา หวังเยี่ยนหลงจึงใช้ละอองบุปผาโลหิตควบคุมปราณมารไม่ให้ปะทุ
พรรคทลายฟ้าที่เพิ่งจะรู้ว่าคนของตนถูกหวังเยี่ยนหลงควบคุมไปแล้วครึ่งหนึ่งบุกเข้ามาหาเขาถึงที่ การต่อสู้จึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
สำนักตระกูลหวังราวกับต้องคำสาป กลิ่นเืไม่เคยจางหายไปแม้แต่วันเดียว จิตใจของหวังเยี่ยนหลงเริ่มด้านชาและกระหายมันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ครานี้ปราณมารไม่ได้กัดกินเขาเพียงอย่างเดียว มันค่อย ๆ เปลี่ยนเขาให้เป็อย่างมัน
180
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
