กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หัวหน้าตระกูลผนึกอสูรหรือพ่อของเฮกเตอร์เข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ในที่สุดแต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงจอมราชันย์หากมันรู้มันจะไม่หาทางแก้แค้นโดยเด็ดขาดกลับกันมันจะไปขอโทษด้วยซ้ำแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว
''ตระกูลผนึกอสูรทั้งหมดจงฟัง ฆ่ามัน''ตูม! หัวหน้าตระกูลผนึกอสูรกัดฟันตะโกนออกมาอย่างเสียงดังถึงทุกคนจะหวาดกลัวแต่พวกมันก็ต้องสู้ หากพวกมันร่วมกันสู้ยังมีโอกาสรอดบ้างและด้วยการระเบิดพลังของคนนับ40,000คนนั่นทำให้เมืองหลวงถึงกับสั่นสะเทือนเบาๆและที่ตระกูลผนึกอสูรมีคนถึง40,000เป็นเพราะมีนักรบที่จ้างมาด้วยนั่นทำให้มีคนจำนวนมากขนาดนี้แต่มันจะเพียงพอที่จะต่อต้านกริมจริง?
''ฆ่า ฆ่า ฆ่า''ฝ่ายตระกูลผนึกอสูรตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงที่ออกมาได้ยินไปทั้งเมืองหลวงนี่คือจิตวิญญาณการต่อสู้ครั้งสุดท้ายก่อนที่พวกมันจะหายไปตลอดกาล
''ต่อต้านไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก เอลซ่าเตรียมตัวเก็บของ''กริมสั่งอาณาเขตหมื่นดาบให้โจมตีฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! เพียง1วิเท่านั้น 1วินาทีที่อาณาเขตหมื่นดาบกลืนกินคนทั้งหมดยกเว้นพ่อของเฮกเตอร์กับการฆ่าที่เกิดขึ้นกริมไม่รู้สึกอะไรเลยกลับกันกริมเริ่มรู้สึกชื่นชอบและเหมือนจะมีบางสิ่งได้ตื่นขึ้นมา
''ฮึ่ม!''กริมสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดต่างๆออกไปก่อนจะสลายดาบในอาณาเขตหมื่นดาบที่ใช้เหยียบทิ้งตุ่บ! กริมหล่นลงมาและยืนอยู่หน้าพ่อของเฮกเตอร์
''เจ้ารู้สึกยังไงบ้าง''กริมถามออกมาขณะดวงตากลายเป็นสีดำ
''เสียใจและโกรธแค้น''ตอบออกมาสั้นๆอย่างไร้เรี่ยวแรง ทุกอย่างที่สร้างมานานจมหายภายใน1วิ
''ลาก่อน...''กริมยื่นมือออกไปจะจับหัวของผู้นำตระกูลผนึกอสูร แต่...
''หยุดเดี๋ยวนี้''ก่อนที่กริมจะลงมือกลับมีคนเข้ามาขวางโดยคนคนนั้นจับไปที่แขนของกริมอย่างมั่นคง
''ข้าขอเตือนให้เจ้าปล่อยมือจากแขนของข้า''กริมพูดออกมาอย่างไม่แยแส
''เจ้านั่นแหละหยุด หากเจ้าฆ่าหัวหน้าตระกูลผนึกอสูรสมดุลระหว่างตระกูลใหญ่จะพังลง''พรึ่บ!กริมไม่สนใจมันจุดไฟสีทองรอบตัว ทั้งคนที่จับแขนกริมและหัวหน้าตระกูลผนึกอสูรถูกเผาไปพร้อมกันจากนั้นกริมจึงหันหลังกลับมาแล้วจ้องมองไปที่คนที่เหลือเพราะผู้มาใหม่ไม่ได้มาแค่คนเดียว
''สมดุลบ้าบออะไรกัน ทั้งๆที่มันเหลือแค่คนเดียวจะไปทำอะไรได้อีก''กริมใช้สายตาเอาเรื่องมองออกไปขณะที่เอลซ่าก็พุ่งตัวออกไปรวบรวมของต่างๆ
''ท่านคือจอมราชันย์ ข้าอยากรู้ว่าทำไมท่านถึงโจมตีตระกูลผนึกอสูร''องค์ราชาของทวีปถามขึ้นมันนึกออกว่ามีจอมราชันย์คนที่6ก็ตอนที่เห็นหน้ากริมเพราะจอมราชันย์คนอื่นๆมันเคยเห็นมาหมดแล้วและในตอนนี้เองในหัวขององค์ราชาก็เริ่มคิดสิ่งต่างๆมากมายเกี่ยวกับกริม
''นี่เจ้าจำเป็นต้องถามออกมาแบบนั้นจริงๆ? ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้นิสัยของพวกมันดีอยู่แล้วใช่มั้ยด้วยเหตุนี้ข้าจึงปล่อยพวหมันไปไม่ได้เพราะข้าเองก็ไม่อยากจะเหลือปัญหาเอาไว้ด้านหลังด้วย''กริมไม่ต้องการตอบคำถามแบบจริงจังจะตอบไปทำไมในเมื่ออีกฝ่ายก็พอจะเดาเหตุผลได้แต่หลังจากกริมพูดไปดูเหมือนจะมีคนไม่พอใจ ฟุ่บ! ฟุ่บ! คนจากหน่วยพิเศษพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
''บัดซบ เจ้ากล้าพูดกับองค์ราชาแบบนี้ได้ยังไง''ทั่งคู่มั่นใจในพลังของตนเองมากเพราะกริมเพิ่งเป็นจอมราชันย์มันจึงคิดว่ากริมยังอ่อนแออยู่ แต่...ความจริงกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิดฉึก! ฉึก! ดาบในอาณาเขตที่กริมยังไม่ได้สลายไปได้พุ่งมาตรึงร่างทั้ง2เอาไว้กับพื้นส่วนดาบเล่มอื่นๆลอยมาจ่อที่กลุ่มขององค์ราชา
''ทำไมข้าจะไม่กล้ากับองค์ราชาที่ไม่ได้สนใจบ้านเมืองอย่างจริงจังมันมีอะไรให้น่าเคารพเหอะ! ข้าขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่าเราควรจะต่างคนต่างอยู่โดยไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน''กริมไม่พอใจเมื่อนึกย้อนไปถึงความยากลำบากในการดำรงชีวิตของคนอื่นๆที่กริมเคยพบเห็นมาแล้วไหนจะเรื่องตระกูลช่างตีเหล็กสวรรค์ที่โดนเขี่ยทิ้งหลังโดนคำสาปอีก
''นี่เจ้า มันจะมาก...''ฉึก! อีก1คนที่โดนตรึงร่างเอาไว้กับพื้นโดยที่ต่อต้านหรือหลบไม่ได้เลย
''ได้โปรดเห็นแก่หน้าของข้าซักครั้ง หยุดเรื่องทั้งหมดเอาไว้แค่นี้เถอะ''กริมแสยะยิ้มออกมาจากนั้นจึงสลายอาณาเขตหมื่นดาบทิ้งไปทันที
''ไปบอกตระกูลต่างๆในเมืองหลวงว่าอย่ามายุ่งกับข้าและเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์ที่เมื่อก่อนคือเมืองกวางขาวหากไม่แล้วพวกมันจะเป็นเหมือนตระกูลนี่ส่วนตอนนี้ไสหัวไปซะ''กริมก้าวร้าวและไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้นองค์ราชาแล้วยังไงหากทำตัวไม่น่าเคารพก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้า
''ไปกันเถอะ''องค์ราชาไม่มีทางเลือกมันได้แต่ส่ายหน้าแล้วจากไปพร้อมกับหน่วยพิเศษฟุ่บ! ส่วนหน่อยพิเศษทั้ง3คนที่ถูกตรึงเอาไว้ในตอนแรกก็ได้ลุกขึ้นมาทั้ง3ทะยานตัวออกไปทันทีพวกมันไม่พอใจอย่างมากด้วยฐานะและพลังของมัน มันไม่คิดเลยว่าจะแพ้คนที่เพิ่งเป็นจอมราชันย์เท่านั้นไม่พอดูจากอายุแล้วจอมราชันย์คนที่6ยังเป็นแค่คนรุ่นลูกหลานของมันด้วยซ้ำ
''ข้าจะกลับมาแก้แค้นแน่...''เมื่อมันทั้ง3ออกมาก็พูดขึ้น ทั้ง3เห็นพ้องต้องกันว่าจะแก้แค้นในภายหลังแต่...กริมกลับยืนรออยู่บนดาบที่ด้านหน้าของพวกมัน
''คิดว่าข้าจะปล่อยพวกเจ้า? ข้าแค่อยากรู้ว่าสันดานของพวกเจ้าจะเป็นยังไงและมันไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวังตายๆไปซะเถอะ''
''ไม่''ทั้ง3ร้องออกมาอย่างสุดเสียงก่อนจะระเบิดกลายเป็นละอองเลือดไป
''เฮ้อ...แยกย้ายกันออกไปแล้วประกาศเรื่องที่จอมราชันย์ต้องการซะ''องค์ราชาถอนหายใจออกมาหากกริมมีพลังไม่มากมันก็คิดจะใช้หน่วยพิเศษกดดันให้มารับใช้มันแต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ตอนนี้มันไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามในสิ่งที่กริมต้องการ
''แต่...ฝ่าบาทข้ามีความคิดดีๆอยู่ ทำไมท่านไม่ใช้ลูกธนูแห่งการควบคุมจิตใจของจอมราชันย์คนนั้นหละหากทำสำเร็จฝ่าบาทจะมีกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นและข้าเชื่อว่าทวีปของฝ่าบาทจะถูกยกระดับขึ้น''หัวหน้าหน่วยพิเศษพูดขึ้นเพราะจากการคำนวณของมันโอกาสที่งานนี้จะสำเร็จมีสูงมาก
''...เจ้าคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลย? หรือเจ้าไม่เห็นพลังที่จอมราชันย์คนนั้นแสดงออกมาเมื่อครู่การจะโจมตีอีกฝ่ายโดยที่มันไม่รู้ตัวมันเป็นไปไม่ได้เลย''องค์ราชาถอนหายใจออกมาอีกครั้งวันนี้เป็นวันที่มันหนักใจที่สุดในรอบ10ปีเลยก็ว่าได้
''ตะ...แต่ว่า ฝ่าบาท...''
''หุบปากแล้วไปทำตามที่ข้าสั่งได้แล้ว''หน่วยพิเศษกระจายตัวออกไปตามตระกูลต่างๆทันทีทั้งหมดบอกเกี่ยวกับคำสั่งของจอมราชันย์โดยไม่ขาดตกแม้แต่คำเดียวแต่ในความเป็นจริงคนในเมืองหลวงกว่าครึ่งต่างรู้แล้วเพราะบางคนได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วนำไปบอกต่อ

ส่วนองค์ราชาหลังจากให้คำสั่งกับหน่วยพิเศษเสร็จมันก็เดินทางกลับไปที่พระราชวังทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่74:ต่างคนต่างอยู่

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่74:ต่างคนต่างอยู่

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้