ตอนที่ 12 เปิดขายไก่ทอดวันแรก
“อาจารย์ขอเป็คละกันก็แล้วกัน เอาไก่ทอดปกติและไก่ทอดเกาหลี 1 ชุดจ๊ะ แล้วก็ขอข้าวเหนียว 1 ห่อด้วย” อาจารย์หญิงชี้นิ้วไปที่ ป้ายหน้าร้านของพีท พร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมา 1นิ้ว เพื่อแสดงจำนวน เฉกเช่นเดียวกับอาจารย์จ๋า ที่ก้าวเข้ามาสั่งไก่ทอดต่อจากเธอ
“ส่วนอาจารย์ขอสะโพกไก่เกาหลี 1 ชิ้นแล้วก็ไก่ทอดปกติ 1 ชุด ไก่ทอดเกาหลีอีก 1 ชุด” อาจารย์จ๋ายิ้มให้กับพีท ก่อนจะขยับไปจ่ายเงินตามจุดบริการที่ฝ้ายเป็คนดูแล เปิดทางให้นักศึกษาที่กำลังต่อด้านหลังเธอ ได้เข้ามาเลือกเมนูจากป้ายหน้าร้าน
“ไก่ของอาจารย์ทั้งสองท่านได้แล้วค่ะ” แชมป์เป็คนใช้ที่คีบ คีบไก่ทอดที่วางอยู่หน้าร้านใส่ลงในกล่องพลาสติกใส ส่งให้กับอาจารย์ตามรายการด้วยท่าทางทะมัดทะแมงและคล่องแคล่ว พร้อมกับส่งให้ฝ้ายนำใส่ถุงพลาสติกใสที่สามารถมองเห็นจากภายนอกได้ต่อไป
โดยทันทีที่ฝ้ายรับเอาไก่ทอดจำนวน 2 ถุงที่เป็ของอาจารย์ทั้งสองท่านมา เธอก็ได้ยิ้มถ้วยพลาสติกเล็กๆ ที่ข้างในนั้นใส่กิมจิและหัวไชเท้าดองใส่ลงไปในถุงอาหารด้วยเช่นกัน
“เอ๊ะ อาจารย์ไม่ได้สั่งพวกนี้นะ?!” อาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋า รีบโบกไม้โบกมือ เมื่อเห็นว่าฝ้ายกำลังหยิบกิมจิและหัวไชเท้าดองให้กับพวกเธอ หากแต่ฝ้ายกลับยิ้มและได้พูดว่า
“พวกนี้ฟรีค่ะ สำหรับลูกค้าที่สั่งไก่ทอดเป็เซตของทางร้าน…ขอให้อร่อยกับไก่ทอด CPF นะคะ…โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ”
กิมจิและหัวไชเท้าดองที่ร้านของพีทแถมไป แม้จะไม่ได้เยอะมาก แต่มันก็เป็ของแถมที่เหล่าลูกค้าแต่ละคนไม่คาดคิดมาก่อนเช่นกัน เพราะในเมนูรายการหน้าร้านประจำร้านของพีท ก็มีเมนูกิมจิ หัวไชเท้าดองและข้าวเหนียว วางขายด้วยเช่นเดียวกัน
หากแต่ใครจะคิดว่าในเมนูที่ขายเ่าั้จะนำมาแจกฟรีเช่นนี้ด้วย มันจึงทำให้อาจารย์ทั้งสองและบรรดาลูกค้า ต่างพึงพอใจกับร้านขายไก่ทอดของพีทกันอยู่ไม่น้อย
‘ดูสิพวกเรา…นั้นร้านขายไก่ทอดของพี่พีทไม่ใช่เหรอ? เห็นว่าเปิดขายวันนี้เป็วันแรก พวกเราไปอุดหนุนกันดูไหม จะได้มีอะไรกินรองท้องก่อนจะไปเที่ยวกันตอนกลางคืน’
‘พ่อๆ นั้นร้านขายอะไรนะ? ทำไมมีนักศึกษายืนต่อแถวกันเต็มเลย พ่อลองจอดแวะดูหน่อยสิ’
‘รู้หรือยัง ไก่ทอดที่เคยมาแจกพวกเราเมื่อวันก่อน วันนี้พวกเขาเปิดร้านกันแล้วนะ คึกคักกันใหญ่เลย…เธอจะไปซื้อด้วยกันไหม?’
นักศึกษาและชาวบ้านในละแวกซอยหลังมหาลัย ต่างพากันพูดถึงร้านขายไก่ทอด CPF ของพีทกันอย่างออกรส
พวกเขาต่างคิดถึงรสชาติไก่ทอดของพีทกันเป็อย่างมาก หลังจากที่พีทยอมกรีดเนื้อ ใช้ต้นทุนของตัวเองไปเกือบครึ่ง เพื่อทำการตลาดแจกไก่ทอดทดลองชิมให้กับทุกคนไปหลายวัน
แต่กระนั้นสิ่งที่พีททำมันก็ดูจะไม่ไร้ความหมายไปเสียทีเดียว ทุกคนต่างจดจำไก่ทอดของพีทกันได้อย่างแม่นยำ พวกเขาต่างชื่นชอบรสชาติไก่ทอดของพีทกันเป็อย่างมาก ไก่ทอดมีรสชาติที่ชุ่มฉ่ำ หนังไก่ทอดที่เคลือบตัวไก่สีขาวนุ่ม ก็กรอบกำลังดี มีความเค็มเล็กน้อยให้ได้รสชาติ
ความกรอบที่พอดี ทำให้พอได้กัดเข้าไปในปาก ก็พลันเกิดเสียงกรอบที่ฟังดูเคี้ยวเพลินอยู่ไม่น้อย
ทั้งนี้ไม่ใช่แค่ไก่ทอดปกติเท่านั้นที่ทำให้ทุกคนประทับใจ ยังมีไก่ทอดเกาหลีที่เป็อีกหนึ่งรสชาติที่แปลกใหม่สำหรับเหล่านักศึกษาและชาวบ้านเช่นเดียวกัน
รสชาติไก่ทอดเกาหลีแม้ตัวไก่จะมีรสชาติที่คล้ายคลึงกับไก่ทอดปกติ หากแต่ไก่ทอดเกาหลีนั้นมีความพิเศษอยู่ตรงที่น้ำซอสสีดำเจือน้ำตาล ซอสนี้มีรสชาติหวานนำอยู่เล็กน้อย แต่กระนั้นอย่าให้รสชาติหวานในตอนแรกหลอกลวงทุกคนได้เป็อันขาด เพราะหลังจากนั้นมันจะเผยรสชาติที่แท้จริงของมันออกมา นั้นก็คือความเผ็ด
ความเผ็ดนี้ไม่เหมือนกับความเผ็ดที่คนไทยคุ้นชิน ที่ความเผ็ดของไทยจะค่อนข้างมีอารยธรรมกว่านั้นก็คือ จะไต่ระดับความเผ็ดไปทีละขั้นและจะรับรู้ความเผ็ดได้ผ่านความเผ็ดร้อนที่แสดงออกมา
หากแต่ความเผ็ดของเกาหลีจะออกแนวทื่อๆ หน่อย คือมันจะเป็เผ็ดแสบ พอผสานกับความหวานของซอสเกาหลี มันเลยหลอกลิ้นของเราได้ง่าย รู้ตัวอีกที ก็เผ็ดแสบไปทั่วทั้งปากแล้วนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม แม้ความเผ็ดของเกาหลีจะดูทื่อไปหน่อย ถ้าเทียบกับความเผ็ดของไทย
แต่ทว่าไม่รู้เสียแล้วว่าคนไทยนั้นเป็ Spicy Lover มากแค่ไหน? คนไทยส่วนใหญ่นั้นชื่นชอบความเผ็ดราวกับสิ่งนี้มันอยู่ในสายเื
แม้บางคนจะเป็คนที่ไม่กินเผ็ดหรือกินเผ็ดไม่ได้ แต่แทบจะร้อยละ 95% ของคนไทย ทุกคนสามารถทานมาม่ารสตำยำกุ้งได้อย่างสบายๆ
โดยที่ชาวต่างชาติส่วนใหญ่ที่บอกว่าตัวเองทานเผ็ดเก่ง ยังไม่สามารถทานมาม่ารสต้มยำกุ้งได้ด้วยซ้ำ
กลับมาที่ไก่ทอดเกาหลีของพีท หลังจากที่พีทได้ทำการแจกไก่ทอดให้กับชาวบ้านได้ทดลองชิม ก็มีชาวบ้านมากมาย ติดใจความเผ็ดของไก่ทอดเกาหลีที่มีรสชาติเผ็ดเป็อย่างมาก
ถึงอย่างนั้นแม้พวกเขาจะชอบไก่ทอดของพีทกันมากแค่ไหน พวกเขากลับไม่สามารถซื้อหาหรือกินมันได้เพราะพีทยังไม่เปิดร้านขายนั่นเอง
ด้วยความอยากที่เก็บกดมานานหลายวัน ประกอบกับไม่มีไก่ทอดร้านไหนทำรสชาติได้ถึงใจเท่ากับไก่ทอดของพีท แม้จะมีบางส่วนที่ไปกินไก่ทอดร้าน QFC ที่เป็ไก่ทอดร้านดัง แต่สุดท้ายไก่ทอดที่บอกว่าไก่เผ็ดของ QFC ก็ดูเหมือนจะสู้ไก่ทอดจากร้านของพีทไม่ได้
ทั้งนี้ในวันที่ร้าน CPF หรือร้านขายไก่ทอดของพีทเปิดขายวันแรก พอชาวบ้านและนักศึกษารู้ข่าว ทุกคนก็ต่างไม่รอช้า รีบไปซื้อไก่ทอดจากร้านของพีทกันในทันที
‘6 ชิ้น 49 บาทเลือกได้ว่าจะเอาปีกไก่หรือน่องไก่เล็ก แถมยังคละรสชาติได้ตาม้า เทียบกับ QFC ในปริมาณเท่ากันอยู่ที่ราคา 99 บาท’ คิดได้ดังนี้ ชาวบ้านและนักศึกษาในซอยมหาลัยก็พากันเลี้ยวหันหัวเข้าหาร้านของพีทกันจนยาวไปถึงหน้าถนนเลยทีเดียว
ร้านไก่ทอด CPF ของพีทเพียงแค่เปิดร้านวันแรก ก็มีลูกค้ามากมายมาต่อแถวซื้อไก่ทอดของเขาจนเต็มถนนแล้ว ส่วนหนึ่งมันก็เกิดจากการสร้างความสนุกสนานของเพื่อน พี่ น้องๆ ในมหาลัยที่ช่วยกันเชียร์ร้านขายไก่ทอดของพวกเขาด้วย
แต่ส่วนสำคัญที่เหนือกว่าอะไรทั้งหมด เห็นจะเป็รสชาติของไก่ทอดที่มันอร่อยถูกใจผู้คนเสียมากกว่า
‘ไก่ทอดรสชาติเด็ดจริงๆ ไก่ข้างในชุ่มฉ่ำมาก ภาษาอังกฤษเรียกว่าอะไรนะ Juicy ใช่ไหม…นั่นแหละ คำนี้เลย กร๊อบบ~’
‘ไก่เกาหลีสิวะ ถึงฉันจะไม่ชอบบอยแบรนด์เกาหลีเท่าไร แต่ต้องยอมรับเลยว่าไก่ทอดของเกาหลีก็เด็ดไม่เบาเลย แถมมีหัวไชเท้ากับกิมจิตัดเลี่ยนได้ดีอีกด้วย แต่ถึงยังไงฉันก็ยังเป็ร็อกเกอร์เว้ย’
‘ซื้อไก่ทอดเกาหลี แล้วไปนอนดู ซีรีส์ Love Rain ดีกว่า ยัยเหม่งคิมยุนอา จากวง Girl Gen เล่นเป็นางเอกด้วย จะได้อารมณ์แบบเกาหลีสุดๆ ไปเลย กิมจิ ไก่เกาหลี ฟินจุงเบย’
(*จุงเบย หรือ จังเลย เป็ศัพท์ยอดฮิตปี 2012*)
(** อิม-ยุนอา Im Yoona จากวง Girl Generation**)
(***ไม่ได้มีบทหรือตัวละครจริงๆ ในนิยายเื่นี้ เป็เพียงแค่การใส่เข้ามาเพื่อเสริมอรรถรสในตอนนี้เท่านั้น***)
ลูกค้าที่ได้ซื้อไก่ทอดจากร้านของพีทไป ต่างก็ถือไก่ทอดกลับไปคนละชุด สองชุด พอสามทุ่ม ไก่ทอดของพีทก็หมดเกลี้ยง
“ขอโทษลูกค้าทุกคนด้วยนะครับ ไก่ของเราหมดแล้ว…ไว้มาอุดหนุนวันพรุ่งนี้เวลาเดิมนะครับแล้วเดี๋ยวผมจะแถม หัวไชเท้าดองให้อีกถ้วยนะครับ ขอบคุณครับ” พีท แชมป์และฝ้ายต่างยกมือขอโทษลูกค้าที่ผิดหวัง
ซึ่งลูกค้าที่มาไม่ทัน ก็แสดงออกอย่างชัดเจนกับความผิดหวังนี้ แต่ด้วยความอ่อนน้อมของพีท แชมป์และฝ้าย ที่แสดงออกถึงความจริงใจ ก็ทำให้ลูกค้าที่ผิดหวัง พอที่จะให้อภัยกับพวกเขาได้บ้าง ก่อนจะพากันก้มหน้าคอตกกลับออกไปจากร้าน
“เฮ้อ…เหนื่อยชะมัด!” ทันทีที่พีทดับป้ายไฟหน้าร้านลง แชมป์ก็พลันทรุดตัวไปนั่งลงที่โต๊ะม้าหิน ด้วยท่าทางที่เหน็ดเหนื่อย พลางถอดผ้ากันเปื้อน หมวกคลุมผมและถุงมือออกจากตัว
“ขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาช่วยงานที่ร้านมากเลยนะ อันนี้น้ำใจเล็กๆ น้อย เอากลับไปกินกันนะ” พีทเองก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาช่วยกันสร้างสีสันให้กับร้านของเขาด้วยการมอบไก่ให้คนละ 1 ชุด
แม้จะมีราคาไม่มากเท่าไร แต่สิ่งนี้มันก็คือน้ำใจที่มีเพียงวัยมหาลัยเท่านั้นที่ทุกคน ไม่ได้สนใจกันที่เงินทอง หากแต่สิ่งที่ทุกคนให้ความ้ามากที่สุดคือมิตรภาพเล็กน้อยๆ เช่นนี้นั่นเอง
“ขอให้ร้านของพวกนาย เฮงๆ รวยนะ ไว้เจอกันหลังปีใหม่นะ บายๆ” ทุกคนต่างบอกลากันและกัน ก่อนจะเหลือเพียงแค่ พีท แชมป์และฝ้าย ที่กำลังช่วยกันเก็บทำความสะอาดร้าน
พีท แชมป์และฝ้าย ช่วยกันเก็บร้านกันไม่นานนัก ทั้งสามคนก็พลันขึ้นมานั่งพักเหนื่อยกันที่ห้องของสองหนุ่ม
ฝ้ายได้หอบเอาเงินเต็มกระเป๋าขึ้นมาด้วยและทันทีที่เธอมาถึง หญิงสาวก็นั่งลงบนเตียงของพีทและวุ่นอยู่กับการนับเงิน ส่วนพีทและแชมป์ก็ต้องมาคำนวณวัตถุดิบที่จะขายในวันพรุ่งนี้ต่อไป “วันนี้เราขายได้ทั้งหมด 6341 บาท”
ฝ้ายพูดขึ้นพลางชูเงินที่ได้มาด้วยความภาคภูมิใจ เธอถือมันก่อนจะยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสองคน ที่ยิ้มไม่หุบเช่นเดียวกัน ทั้งสามอยากที่จะเปิดเบียร์ฉลองหรือดื่มกินอะไรสักอย่างให้กับความสำเร็จนี้
แต่น่าเสียดายที่ชีวิตจริงๆ ไม่ได้เหมือนละครหรือนิยาย ทุกคนไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น อีกทั้งนี้ยังไม่ใช่ที่จะมาดื่มฉลอง
นี้เป็เพียงแค่ก้าวแรกของพวกเขาเท่านั้น หลังจากนี้ไปต่างหากที่จะเป็การเดินก้าวต่อไป
พีทรับเอาเงินที่ได้มา ทำบัญชีรายรับ-รายจ่ายอย่างละเอียดโดยมีฝ้าย นั่งเรียนการทำบัญชีจากพีท
“หักทุนทั้งหมดแล้ว พวกเราได้กำลังจริงๆ แค่นี้เองเหรอ?” ฝ้ายมองตัวเลขที่อยู่ในสมุดบัญชีด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย เพราะจากจำนวนเงินที่มากถึง 6 พันกว่าบาท พอหักลบกับทุนต่อยอดแล้ว มันเหลือจริงๆ อยู่แค่ 3000 ต้นๆ เท่านั้น แทบจะเรียกได้ว่าหายไปครึ่งต่อครึ่งเลยทีเดียว
“นี้มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น นี้ก็ดึกมากแล้ว เธอรีบกลับไปนอนเถอะ…พรุ่งนี้จะได้มีแรงขายของต่อ” พีทพูด พลางอาสาไปส่งฝ้ายกลับหอ ทั้งสองเดินเคียงคู่กันลงจากหอพักอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
มันเป็ความเงียบที่มีเพียงแค่เสียงเท้าของพวกเขาเท่านั้น ที่ดังกระทบกับบันได ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลย จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องพักของฝ้ายที่ปิดไฟมืด “วันนี้ไม่เห็นซันเลยนะ? ไม่ใช่ว่าทะเลาะกันใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามด้วยความเป็ห่วง หลังจากทั้งวันนี้ไม่ได้เห็นเงาของแฟนฝ้ายมาหาที่ร้านของพวกเขาเลย ทั้งๆ ที่มันคือวันเปิดร้านวันแรก
“ช่างเถอะ ซันคงยุ่งล่ะมั้งหรือไม่ก็ไปตีดอท (DotA เกม Moba ที่เป็ที่นิยมในปี 2012)” ฝ้ายไม่ได้สบตากับพีทตรงๆ เธอเบือนหน้าหนีและดูไม่สบอารมณ์ที่จะพูดเื่นี้ ซึ่งพีทก็ไม่อยากคะยั้นคะยออะไร
พีททำแค่เพียงบอกลาฝ้ายก่อนจะปิดล็อกห้องให้กับเธอ ก่อนจะเดินออกมา กลับไปยังห้องของตัวเองที่อยู่ตึกฝั่งตรงข้าม “พีทมาดูนี้ดิ” หลังจากพีทกลับมาถึงห้อง ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าห้อง ก็พลันมีเสียงของแชมป์เรียกหาเขาให้เข้าไปดูบางอย่างในมือถือ
แชมป์ยื่นมือถือ BlackBerry สีสันสดใสที่เป็มือถือของตัวเองให้กับพีทได้ดู ก่อนจะปรากฏภาพในแชท ที่เป็ภาพของซัน แฟนของฝ้ายกำลังเต้นนัวอยู่กับรุ่นน้องในคณะคนหนึ่ง หรือก็คือรุ่นน้องของฝ้าย ที่ได้มาชิมไก่ทอดในวันที่พีทนำไปแจกในมหาลัยนั่นเอง
โดยในภาพเป็ซัน กำลังเต้นและหัวเราะอย่างสนุกสนานกับรุ่นน้องคนนั้น แม้ทั้งสองจะเต้นอยู่ใกล้กัน แต่ยังพอที่จะมีระยะห่างกันอยู่เล็กน้อย
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 ขอบคุณครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy
2K
