กว่าจะมาถึงออฟฟิศก็เกือบจะสามสิบนาทีเมื่อมาถึงการ์โลยืนรออยู่ที่ด้านล่างเรียบร้อยเตรียมพาคามิล่าขึ้นไป้า ซึ่งเธอถูกพาไปยังที่ทำงานซึ่งอยู่หน้าห้องของเฟเดริโก้เมื่อมองเข้าไปก็ไม่เห็นใครอยู่ในนั้นแต่เธอไม่ได้ถาม ยังคงรักษาภาพลักษณ์เลขาสาวจอมเนี้ยบไว้อย่างดีเยี่ยม
“ขอบคุณมากค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณคนของเฟเดริโกที้พามายังโต๊ะ
ส่วนบอดี้การ์ดหนุ่มไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยก็จะเดินหายไปในทางโค้ง เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วเธอจึงนั่งลงแวะดูเวลาเห็นว่าอีกห้านาทีจะถึงเวลาเข้างาน ซึ่งเมื่อเช้าเธอออกมาก่อนเพราะ้าให้เขาเตรียมตัวไปประชุมในวันนี้ และเมื่อยังพอมีเวลาเธอจึงหยิบกล่องอาหารออกมาทานเพื่อเพิ่มกำลังในการสู้รบกับเ้านายหนุ่มผู้เอาแต่ใจ
“ใครให้กิน” ยังไม่ทันที่คามิล่าจะหยิบแซนวิชเข้าปาก เสียงเข้มวางอำนาจก็ดังขึ้นจะเป็เสียงของใครไปไม่ได้นอกจากเ้านายของเธอ
เลขาสาววางแซนวิชลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยจากนั้นก็ยืนขึ้นยืดตัวเชิดหน้าขึ้นจ้องไปที่ประตูลิฟต์อย่างเอาเป็เอาตายก่อนจะตอบด้วยเสียงที่นิ่งเฉยเหมือนหน้าตา “ยังไม่ถึงเวลาเข้างานนี่คะเ้านาย ดิฉันไม่เห็นมีกฎข้อไหนห้ามไว้ค่ะ”
การต่อปากต่อคำของเลขาผู้มาใหม่แบบไม่เต็มใจรับทำให้เฟเดริโก้ไม่พอใจ เธอวางท่าใส่เขาทำตัวเย่อหยิงจองหองราวกับว่าเธอมีสิทธิ์นั้น เขาเป็ผู้นำที่ไม่ชอบให้ใครอยู่เหนือการควบคุมโดยเฉพาะผู้หญิง
“ใครสั่งให้กิน”
คามิล่าสะกดอารมณ์เอาไว้ในใจอยากจะข่วนหน้าเขานัก เป็เ้านายที่เอาแต่ใจที่สุดเธอเคยรู้มาว่าเขาเป็สุภาพบุรุษกับสุภาพสตรีเสมอ แต่สงสัยเธอจะกลายเป็ข้อยกเว้นไปแล้วสั่งเก่งซะเหลือเกิน
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขออนุญาตทานแซนวิชได้ไหมคะเ้านาย”
“ตามฉันมา แล้วหยิบกล่องด้วย”
เฟเดริโก้ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน คามิล่าเลยรีบคว้ากล่องแซนวิชและไม่ลืมหยิบแฟ้มเอกสารตามเข้าไปติด ๆ เมื่อเห็นเ้านายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่เรียบร้อยแล้ว เธอจึงวางกล่องแซนวิชและแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ฝั่งตรงข้าม เลขาสาวเปิดฝากล่องแต่ยังไม่หยิบแซนวิชขึ้นมากินในทันที เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเบลเซอร์สีขาวเรียบกริบเพื่อหยิบขวดอะไรบางอย่างออกมา จากนั้นก็เดินไปที่ตู้กดน้ำข้างประตูเพื่อรินน้ำดื่มใส่แก้ว
คามิล่ากลับมาที่โต๊ะอีกครั้งพร้อมน้ำดื่มสองแก้ว เธอเปิดขวดแล้วเทแคปซูลออกมาสองเม็ด ซึ่งการกระทำของเธออยู่ในสายตาของเ้านายหนุ่มตลอดเวลา
“นี่ค่ะ”
“อะไร?”
“วิตามินค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ค่อยทานอาหารเช้า คุณจึงจำเป็ต้องเสริมด้วยวิตามินค่ะ”
เฟเดริโก้เบนสายตาไปยังแคปซูลในมือของเลขาสาวคนใหม่ที่นอกจากจะมาจัดตามองเขาแล้ว ยังเ้ากี้เ้าการเื่การกินของเขาอีกด้วย มันมีเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ค่อยทานอาหารเช้าก็เพราะว่าต้องดีลงานกับประเทศในโซนเวลาที่ไม่ตรงกัน จนเกิดเป็ความเคยชินที่กินก็ได้หรือไม่กินก็ได้เขาขอแค่กาแฟดำหนึ่งแก้วก็ทำงานได้สบายแล้ว
เขาทำเป็ไม่สนใจหันไปหยิบแฟ้มงานมาเปิดดูซึ่งคามิล่าก็ยังคงยื่นวิตามินให้ค้างไว้อย่างนั้นและจ้องมองเขาด้วยแววตากดดัน แน่นอนว่าสายตาแบบนั้นไม่ได้ทำให้หินผาอย่างเขาหวั่นไหวได้ แต่เป็เสียงร้องโคกครากที่มาจากท้องของเธอต่างหากทำให้เขาต้องจำใสรับแคปซูลมากินเพราะไม่อยากเห็นเด็กใหม่เป็ลมไปต่อหน้าเพราะหิวข้าว
“แล้วจะเตรียมให้ทุกวันนะคะ”
แม้จะอายอยู่หน่อย ๆ ที่ท้องร้องให้เขาได้ยินแต่ก็ต้องเก็บสีหน้าทำเป็ไม่ใส่ใจ ปกติแล้วก่อนออกจากบ้านแม่จะเป็คนเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ ส่วนพ่อและพี่ชายของเธอจะรีบออกไปก่อนเป็ประจำทำให้เธอพกขวดวิตามินติดตัวเอาไว้ เพราะคนในครอบครัวของเธอก็มีพฤติกรรมเดียวกันกับเ้านายป้ายแดง ซึ่งเธอก็เข้าใจดีว่าการทำธุรกิจนั้นค่อนข้างยุ่งวุ่นวายแค่ไหน
“ครับ รีบกินเถอะฉันจะได้ทำงานต่อ”
“ค่ะ ฉันขอเวลา 3 นาที”
เธอใช้เวลาสามนาทีในการกินจริง ๆ ด้วย!
คามิล่าดื่มน้ำครึ่งแก้วแล้วจากนั้นก็ยัดแซนวิชเข้าปากเธอไม่ได้ทานมูมมาม ดูเรียบร้อยแต่รวดเร็วใช้เวลาไม่เกินหนึ่งนาทีเธอก็จับชิ้นที่สองยัดตามไป เ้านายหนุ่มมองเธออย่างทึ่งในความสามารถปกติแล้วสาว ๆ ที่อยู่ต่อหน้าเขามักจะรักษาท่าทีกว่าจะกินแต่ละคำช้ายิ่งกว่าวัวเคี้ยวเอื้องเสียอีก แต่กับเลขาสาวตรงหน้าเธอไม่กลัวว่าภาพพจน์จะเป็อย่างไรแถมยังกล้าจ้องหน้ากับเขาเวลากินอีกต่างหาก เมื่อแซนวิชหมดแล้วเธอดื่มน้ำที่เหลือจนหมดแล้วจากนั้นหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดเรียวปากสวยก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้ตึงเรียบเพื่อพร้อมทำงาน
นี่คนหรือหุ่นยนต์วะ! เป๊ะเกินไปแล้ว
เฟเดริโก้ก็แค่คิดในใจพอลองคิดดูดี ๆ แล้ว คามิล่าเป็คนที่แม่เขาส่งมาฉะนั้นลักษณะท่าทางของเธอคงถูกฝึกฝนมาเป็อย่างดี คงเป็หนึ่งในลูกสาวของเพื่อน ๆ แม่ที่เขาแทบจะไม่ได้สนใจเพราะเขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นเธอมาก่อนไม่คุ้นเลยสักนิด
“ถึงเวลาที่ต้องแนะนำตัวแล้ว?” เขาไม่ได้อยากรู้ว่าเธอเป็ใครมาจากไหน แต่สนใจในเื่งานมากกว่า ว่าเธอมีความสามารถพอที่จะเป็เลขาเขาได้รึเปล่า
1K
