"สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อณริน มาจากประเทศไทยค่ะ จะมาเรียนภาษาที่นี่เป็ระยะเวลา 3 เดือนค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
เธอ ณริน นักศึกษาปี3 เอกภาษาญี่ปุ่น สาวร่างเล็ก ผิวสีแทน ที่หลงรักประเทศญี่ปุ่น จนกระทั่งอ้อนที่บ้านเพื่อให้ได้มาเหยียบแดนอาทิตย์อุทัยสักครั้งทักทายเพื่อนร่วมชั้นด้วยเสียงเจื้อยแจ้วอย่างชัดเจนทุกถ้อยทุกคำด้วยภาษาญี่ปุ่นสำเนียงไทยที่ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่เ้าของภาษาอย่างแน่นอน
"ถ้าเพื่อนๆ สนใจเื่ของประเทศไทยหรือวัฒนธรรมไทย สามารถสอบถามได้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"
ภารกิจตลอดระยะเวลา 6 เดือนในฐานะนักศึกษาแลกเปลี่ยน (ด้านวัฒนธรรมและภาษา)ของณรินคือ การเข้าเรียนกับนักศึกษาชาวญี่ปุ่นในบางวิชา และแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่าง2 ประเทศ และที่สำคัญคือ คอนเสิร์ตของยูทากะ นักร้องชื่อดั่งทั่วเอเชียในตอนนี้ หญิงสาวขอร้องให้พี่ชายสุดโหดหาซื้อตั๋วคอนเสิร์ตด้วยความยากลำบากกว่าจะได้มาแทบต้องคลานเข่าเลยทีเดียว
"ณริน จะเป็เพื่อนร่วมชั้นกับทุกคนตลอดระยะเวลา3 เดือน ขอให้ทุกคนให้คำแนะนำ และเป็เพื่อนที่ดีต่อกันด้วยนะ" อาจารย์แจ้งรายละเอียดให้กับทุกคนทราบ
"อาจารย์ค่ะ ตรงนี้มีที่ว่างค่ะให้ณรินมานั่งตรงนี้ก็ได้นะคะ"สาวหน้าหมวย เสียงใสพูดขึ้นมา
"งั้น ณริน นั่งตรงนั้นละกันนะสำหรับตารางเรียน ก็ตามที่แจ้งไปก่อนหน้านี้ ถ้าสงสัยสามารถสอบถามอาจารย์ได้ที่ห้องพักอาจารย์นะไม่ต้องเกรงใจนะ"
"ขอบคุณค่ะ"พูดจบหญิงสาวก็เดินไปตรงที่นั่งว่างตรงที่สาวหมวยเชื้อเชิญ
"วันนี้เราจะเรียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น....."
หลังจากจบคาบเรียนใน่เช้าก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน
"สวัสดี ณริน ฉันชื่อ ฟูมิโกะ ยินดีที่ได้รู้จักนะไปทานข้าวด้วยกันนะ" สาวหมวยชวนหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกัน
"ฝากตัวด้วยนะ"หญิงสาวกล่าวตอบ "งั้นเราไปกันเลยไหม"
"ไปสิ"
ในระหว่างทานข้าวกันนั้นทำให้ณรินเข้าใจและรับรุู้ได้ว่า ฟูมิโกะ ชอบและหลงรักประเทศไทยมาก จนกระทั่งอยากจะไปใช้ชีวิตอยู่เลยทีเดียวและสิ่งที่ฟูมิโกะชอบมากที่สุดคือ อาหารไทยและทะเลทางใต้ นั่นเอง
"อยากไปเที่ยวทะเลที่ประเทศไทยมากเลย ได้ยินมาว่าสวยและมีมนต์เสน่ห์มากมีปะการังและเครื่องเล่นหลายอย่างด้วย ที่ญี่ปุ่นก็มีนะ แต่อยากลองเล่นที่อื่นบ้างเคยเห็นในทีวีที่ประเทศไทยดูน่าตื่นเต้น อยากลองเล่นสักครั้งจังเลย เขาเรียกว่าอะไรนะเรือกล้วย ใช่ไหม"
"ใช่ๆๆ Banana Boat สนุกมากเลยนะถ้าไปประเทศไทย เราไปเล่นด้วยกันนะ"
ฟูมิโกะ เพื่อนคนแรกในประเทศญี่ปุ่นของณรินที่เธอสามารถคุยได้โดยไม่เคอะเขิน อาจจะเป็เพราะอัธยาศัยของความเป็มิตร และความชอบในประเทศไทยทำให้ทั้งสองคนเป็เพื่อนสนิทกันภายในระยะเวลาไม่นาน
หลังจากผ่านไป 1 สัปดาห์การในชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ในฐานะของนักศึกษาแลกเปลี่ยนก็เข้าที่เข้าทาง ทั้งเื่การเรียนที่เริ่มคุ้นชินกับการเรียนการสอนของชาวญี่ปุ่นการใช้ชีวิตที่เร่งรีบในแต่ละวัน และการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป โชคดีที่ณรินมาแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมเป็่เดือนมีนาคม ที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อากาศเริ่มอุ่นขึ้น ทำให้ไม่ลำบากกับการใช้ชีวิตในแต่ละวันบวกกับที่บ้านของณรินเองก็มีฐานะในระดับหนึ่ง ทำให้ไม่ต้องกังวลกับเื่ของค่าใช้จ่ายประจำวันหรือหอพักแต่หญิงสาวก็เลือกทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนในบางวันเพื่อหาประสบการณ์ในต่างแดน
อีกสิ่งหนึ่งที่ ณรินชอบมากคือ ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย และที่แห่งนี่้เอง ทำให้เธอได้พบกับเขา ไดสุเกะ
## เื่แรกกับการเขียนหลังจากที่เป็ผู้อ่านมานานมากช่วยคอมเมนต์เพื่อปรับปรุงหรือพัฒนาด้วยนะคะ ##
## นักเขียนมือใหม่ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ##
//////////////////
@@ ภาษาญี่ปุ่นวันนี้ขอเสนอคำว่า "ญี่ปุ่น"
ตัวอักษรคันจิ เขียนแบบนี้ 日本
ตัวอักษร Hiragana เขียนแบบนี้ にほん
คำอ่าน Romanji อ่านว่า Nihon
คำอ่านภาษาไทย ออกเสียงว่า นิฮง
แปลว่า ญี่ปุ่น ＠＠
4K
