“ง่วงอะไรอย่างนี้นะ......”
เสียงพร่ำบ่นของลลินทิพย์ ที่นั่งลงที่เก้าอี้หน้าร้าน เมื่อได้จัดอาหารต่างๆ วางที่หน้าร้าน และเปิดร้านเรียบร้อยแล้ว ถึงเมื่อคืนเธอจะนอนน้อยกว่าเมื่อวานซืน แต่เธอก็จะต้องตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืด เพราะเธอต้องออกไปซื้อของสดเพื่อมาทำอาหารขาย
หากเธอไม่ตื่นเช้าสิเธอก็จะทำอะไรๆ ไม่ทัน และก็จะไม่ได้เปิดร้าน หากไม่ได้เปิดร้านเธอก็จะขาดรายได้ ซึ่งอย่างที่บอกว่าเธอตัวคนเดียว หากขาดรายได้ไป ก็ไม่มีใครมาจุนเจือให้เธอหรอก เพราะงั้นเธอจะต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเองด้วยตัวของเธอเอง
“อีตานั่นจะฟื้นไหมนะวันนี้!!??......”
ลลินทิพย์คิดไปถึงคนที่นอนอยู่้า ซึ่งตอนแรกเธอกะจะให้นอนอยู่ด้านล่าง เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง แต่หากจะให้นอนอยู่ด้านล่าง เธอก็ไม่ต้องขายของกันพอดีน่ะสิ
เมื่อคิดได้อย่างนั้น จึงจับกระชากลากถูชายหนุ่มตัวโต หน้าตาฝรั๋งจ๋าคนนั้นขึ้นไป้าอย่างทุลักทุเลแบบสุดๆ กว่าจะพาเขาขึ้นไปถึง้าได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยหอบอีกรอบ และเล่นเอาใช้เวลาพอควรเลยล่ะ
“ขึ้นไปดูสักหน่อยดีกว่าเรา”
ลลินทิพย์คิดได้อย่างงั้นก็ลุกขึ้น เดินตรงไปที่บันได เดินขึ้นไป้า พอถึง้าเธอก็เดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างๆ ชายหนุ่มตัวโต ที่ดูเหมือนเข้ายังคงไม่ได้สติ
เธอมองสำรวจใบหน้าคมเข้ม ที่ขนตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนอย่างเช่นสีผม จมูกโด่งคมสัน ปากนั้นก็บางได้รูป ซึ่งเครื่องหน้านี้เป็เครื่องหน้าที่ถือว่าหล่อมาก หล่อเหมือนดารานายแบบเลยทีเดียวล่ะ
ลลินทิพย์เลื่อนสายตากลมโตคู่สวยลงมามองที่หน้าอกแกร่ง ที่มีขนอ่อนสีน้ำตาลขึ้นปกคลุมรำไร หน้าท้องก็เป็ลอนสวย อย่างคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ เธอมองเลยลงไปจนถึงเอวสอบ ต่ำลงไปใต้สะดือ ก็เผลอกลั้นหายใจ ทั้งใบหน้าสวยหวานก็ร้อนผะผ่าว แดงระเรื่อขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน เพราะตอนนี้เขามีเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวติดกาย
เมื่อคืนชายหนุ่มตัวโตผู้นี้ เปรอะเปื้อนทั้งเืทั้งอะไรก็ไม่รู้ สกปรกไปหมด จะให้นอนทั้งแบบนั้นก็จะกระไรอยู่ เธอจึงจับเขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงบ๊อกเซอร์ แล้วทำความสะอาดด้วยการเช็ดตัวเขาให้สะอาดสะอ้าน
แต่พอเช็ดเสร็จไม่ใช่ว่าจะให้เขานอนทั้งอย่างนั้น เธอหาผ้าห่มมาห่มปกคลุมให้เขานะ แต่ตอนนี้ผ้าห่มหลุดร่วงไปอยู่ข้างๆ กายแกร่งของเขา ซึ่งเธอคิดว่าเขาคงจะร้อน จึงดึงผ้าห่มออกไปอยู่ข้างกาย ถ้าหากเขาทำอย่างนั้นได้ ก็แสดงว่าเขารู้สึกตัวแล้วนะสิ
“อ๊ะ อุ๊ย!!!!......”
ลลินทิพย์เบิกตากว้าง เมื่อคิดไปว่าเขารู้สึกตัวั้แ่เมื่อคืนใช่หรือเปล่า หรือพึ่งรู้สึกตัวในตอนเช้า หรืออะไรยังไงกัน แต่ไม่ทันที่จะคิดหาคำตอบให้ตัวเองได้ เธอก็ถูกมือใหญ่ยกขึ้นมาจับแขนเรียว จนเธออุทานเสียงหลงออกมาในทันที
“คุณกำลังอ่านกินผมอยู่ใช่ไหม??......”
O_O.........O_O
เสียงทุ้มๆ หลุดออกจากปากบางได้รูป เปลือกตาที่ปิดอยู่ั้แ่ตอนที่ลลินทิพย์ขึ้นมา ค่อยๆ เปิดขึ้น ซึ่งก็เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ซึ่งเป็อะไรที่สวยมาก ลลินทิพย์ชอบสีดวงตาแบบนี้เป็อย่างมาก และเคยคิดว่าหากมีลูกดวงตาสีนี้ ก็คงจะน่ารักน่าดูเลยทีเดียวเชียว
แต่เดี๋ยวนะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดถึงเื่ราวความหลัง ที่ตนเองชอบ เพราะเขาเป็ใครเธอยังไม่รู้เลย จะมีพิษมีภัยกับเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้ และแถมตอนนี้เขาก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ซึ่งเธอควรจะให้เขาไปๆ ซะ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง
“ไม่ใช่สักหน่อย!!... ฉันก็แค่มองสำรวจดูว่ามีตรงไหนที่คุณาเ็อีกหรือเปล่าต่างหากล่ะย่ะ ในเมื่อคุณไม่เป็อะไร และฟื้นแล้ว คุณก็สมควรที่จะต้องไปจากบ้านของฉันได้แล้ว”
ลลินทิพย์ขืนแขนเรียวออกจากการจับกุม ซึ่งชายหนุ่มตัวโตก็ยอมปล่อยแต่โดยดี เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ ไม่ให้เขินอาย ในสิ่งที่เขาพูด ก่อนจะกล่าวโต้ตอบเขาไป พร้อมกันนั้นก็ไล่เขาออกจากบ้านเธอไปด้วย แบบตรงๆ นี่แหละ
ลูเซี่ยน นิโค นิคาซิโอ้ หรือเรียกสั้นๆ ว่า ‘ลูเซี่ยน’ ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก คิดว่าตัวเองดีแท้ที่เดินโซซัดโซเซมาจนถึงบ้านหลังนี้ ที่มีผู้หญิงสาวสวยผู้ใจดี และแถมยังฟังพูดภาษาอังกฤษได้ชัดและเข้าใจอย่างนี้
ที่ลลินทิพย์พูดได้ชัด ก็เพราะเธอเรียนมาหรอก ตอนแรกเธออยากจะไปเป็ไกด์ทัวร์ เพื่อจะได้ทำงานไปด้วยเที่ยวไปด้วย แต่พอเรียนจบมา ก็มาคิดว่าหากเธอไปทำงานตรงนั้น แม่เธอก็จะไม่มีใครดูแล เธอจึงตัดสินใจไม่ไปทำงานที่ตั้งใจเอาไว้ อยู่กับแม่ ช่วยแม่ขายอาหาร และดูแลแม่ จนกระทั่งแม่จากไป เธอก็เลยต้องขายอาหารอยู่เพียงคนเดียวนี่แหละ
“โอ๊ะ โอ๊ย!!!!......”
ลูเซี่ยนขยับตัว ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ความตึงของาแที่แขนแกร่ง และที่หน้าอก แถมยังมีรอยฟกช้ำด้วย จึงทำให้เขาร้องออกมาด้วยความเ็ป ลลินทิพย์ที่นั่งมอง ทนนั่งนิ่งไม่ไหว จึงยื่นมือเรียวเล็กไปที่หลังแกร่ง เพื่อช่วยผลักดันเขาด้วยอีกทาง
“ขอบคุณนะ!!... แต่คุณอย่าพึ่งไล่ผมไปไหนเลยนะ ผมไปไหนไม่ไหวในตอนนี้หรอก ขอผมอยู่พักรักษาตัวที่นี่สักพักเถอะนะ หากคุณกลัว ผมรับรองว่าผมจะไม่ทำอันตรายคุณอย่างเด็ดขาด สัญญาอย่างลูกผู้ชายเลย”
“.........”
ลลินทิพย์มองหน้าเขา ฟังคำพูดของเขาที่เหมือนฟังแล้วก็แปลกๆ ทะแม่งหู ‘ที่ว่าจะไม่ทำอันตรายคุณเด็ดขาด’ คือสรุปว่าเขาคือคนดีหรือไม่ดีกันแน่เนี้ย แล้วอย่างนี้เธอจะเชื่อเขาดีไหม จะยอมให้เขาอยู่รักษาตัวที่นี่ต่อดีไหม??
“เอาล่ะ!! ฉันต้องลงไปขายของแล้ว แล้วเดี๋ยวฉันจะเอาข้าวมาให้คุณกินก็แล้วกัน”
ลลินทิพย์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำขอของเขา แต่ตัดบทด้วยการขอตัวลงไปด้านล่าง เพื่อไปทำงานหลักของตัวเอง แต่กระนั้นก็ยังไม่วายที่จะเป็ห่วงเขา กลัวว่าเขาจะหิว
“ขอบคุณ”
ลูเซี่ยนกล่าวขอบคุณ ก่อนที่หญิงสาวตัวเล็กจะลุกขึ้น เดินตรงไปที่บันได และเดินหายลงไปข้างล่าง โดยที่สายตาสีฟ้าน้ำทะเลของลูเซี่ยน มองตามแผ่นหลังบอบบางไป จนกระทั่งหายวับไปจากระยะสายตา
๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘
8K
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
