เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ไป๋หานนั้นนอกจากจะดำรงตำแหน่งรองเจ้าสำนักแล้ว นางยังเป็นศิษย์ของเว่ยฉีหรานอีกด้วย ดังนั้นหากนางต้องมาตายที่เมืองเย่ละก็... ไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น!

        หัวหน้าสังกัดเฟินวางร่างชุ่มเหงื่อของไป๋หานลงก่อนหันไปถามหนีเจียเอ๋อร์ “อาหนีในเมื่อเจ้ารู้ว่าพวกเขาถูกพิษ แล้วพอจะมีวิธีรักษาบ้างหรือไม่?”

        หนีเจียเอ๋อร์พยักหน้า “ข้าจะพยายามให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ตอนนี้เราต้องถอดเสื้อของนางออกก่อน”

        หัวหน้าสังกัดเฟินรีบยื่นมือออกมาขวางก่อนถามเสียงเข้ม “เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ!”

        หนีเจียเอ๋อร์จึงตอบ “ข้าจะทำความสะอาดบาดแผลให้นางขอรับ” 

        พูดจบ ก็ลงมือฉีกเสื้อของไป๋หานทันทีเผยให้เห็นไหล่มนเนียนสวย จากนั้นก็หันไปชำเลืองดูศิษย์ชายทั้งหลายที่กำลังลอบมองผิวใต้ร่มผ้าของรองเจ้าสำนักด้วยสายตาเย็นชา

        “ท่านหัวหน้าสังกัดหากมีคนจ้องมากขนาดนี้ ข้าอาจจะประหม่าได้ ให้พวกเขาออกไปก่อนได้หรือไม่ขอรับ?”

        หัวหน้าสังกัดเฟินได้สติกลับมาอีกครั้ง เขากวาดตามองรอบๆ แล้วลุกขึ้นไล่คนอื่นๆออกไป เหลือเพียงโจวชิงหวาที่ต้องล้างพิษเอาไว้

        จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ก่อนเดินจากไปเป็นคนสุดท้าย

        ทันทีที่ประตูปิดลง หนีเจียเอ๋อร์ก็ผละจากร่างไป๋หานแล้วรีบมารักษาให้โจวชิงหวาก่อน

        “เรียบร้อยแล้วแค่พักฟื้นสักสองสามวันก็จะดีขึ้น”

        โจวชิงหวาล้มตัวลงนอนใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้ม หนีเจียเอ๋อร์จึงทำหน้านิ่ว...

        ไม่เจ็บหรอกหรือ?

        “โอ๊ย...!” โจวชิงหวากัดฟันกรอด “นี่เจ้าจะสังหารข้าหรือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์ชะงักมือแล้วทำทีเป็นขอโทษขอโพยยกใหญ่ “ขอโทษ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่ยิ้ม ก็นึกว่าเจ้าจะไม่เจ็บเสียอีก!”

        โจวชิงหวาปรายตามอง... เห็นแก่ที่เป็นห่วงครั้งนี้จะยอมยกโทษให้ก็แล้วกัน!

        หลังจากล้างพิษและรักษาบาดแผลเบื้องต้นแล้วคนเจ็บทั้งสองก็ถูกนำตัวขึ้นรถม้า พากลับมายังสำนักฝูเซิงทันที

        แม้จะเป็นแค่การปฐมพยายามเบื้องต้นแต่ก็ช่วยให้ผู้บาดเจ็บทั้งสองพ้นขีดอันตรายมาได้

        ...

        อีกด้านหนึ่ง

        หนีเจียเอ๋อร์หันไปมองบรรดาทหารของหม่าจวิ้นโส่วที่กำลังหมดหวังได้แต่นั่งรอความตายเพราะไม่ได้รับยาถอนพิษอย่างสงสาร ด้วยจิตวิญญาณของแพทย์ที่มีอยู่น้อยนิดนางจึงตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ เพื่อช่วยล้างพิษให้พวกเขา

        เมื่อช่วยจนครบหมดทุกคนแล้วนางก็ได้รับคำขอบคุณพร้อมคำสาบานจากเหล่าทหาร ว่าในอนาคตหากมีโอกาส พวกเขาจะตอบแทนบุญคุณนี้อย่างแน่นอน

        หนีเจียเอ๋อร์จึงผงกศีรษะให้

        ...

        เสร็จเรื่องแล้วนางก็ลากสังขารที่อ่อนแรงของตนกลับมายังสำนัก

        เมื่อมาถึง จึงทราบว่าไป๋หานได้สติแล้วและต้องการพบตนกับโจวชิงหวา

        “ไป๋หานขอขอบคุณท่านทั้งสองที่ช่วยชีวิต” ไป๋หานค้อมกายคำนับ “เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะมอบเงินห้าร้อยตำลึงให้แก่พวกท่านทั้งสอง”

        หนีเจียเอ๋อร์คารวะตอบ “การช่วยชีวิตท่านรองเจ้าสำนัก ถือเป็นหน้าที่ของข้าได้รับใช้ท่าน ก็นับว่าเป็นเกียรติของข้าน้อยแล้ว ส่วนรางวัลเหล่านั้น หาใช่ของจำเป็นแต่อย่างใด”

        โจวชิงหวาจึงเสริมว่า “อาหวาเองก็เต็มใจรับใช้ท่านรองเจ้าสำนักจนกว่าชีวิตนี้จะหาไม่ขอรับ!”

        ใช่แล้ว… ได้อยู่ข้างกายนาง ย่อมมีค่ามากกว่าห้าร้อยตำลึง!

        ไป๋หานขมวดคิ้วแน่น แต่มิได้ตอบรับ

        ทว่า หัวหน้าสังกัดเฟินกลับเอ่ยปากเหน็บแนม “เพิ่งเข้ามาเป็นคนของสำนักฝูเซิงได้ไม่กี่วันก็คิดจะไต่เต้าขึ้นไปเสียแล้ว อาศัยความดีที่ช่วยท่านรองเจ้าสำนักเพียงครั้งเดียวนี่น่ะหรือ? ฮึ่ม… ในฐานะสาวกของสำนักฝูเซิง นี่คือหน้าที่ของเจ้า! อย่าบังอาจยกความดีความชอบมาอ้าง หวังจะก้าวพรวดเดียวแตะถึงฟ้า[1]หรือ? ช่างกล้านัก!”

        โจวชิงหวาและหนีเจียเอ๋อร์ก้มหน้างุดไม่กล้าเอ่ยอันใดอีก

        แต่ไป๋หานกลับไม่คิดเช่นนั้นนางชื่นชมความกล้าเช่นนี้ และที่น่าสนใจยิ่งกว่า ก็คือวิชาแพทย์ของหนีเจียเอ๋อร์ ดังนั้นนางจึงพูดขึ้นว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าทั้งสองมาติดตามข้า เสร็จเรื่องหม่าจวิ้นโส่วแล้วก็เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงไปพร้อมข้าก็แล้วกัน”

        หนีเจียเอ๋อร์และโจวชิงหวาลอบมองหน้ากัน ก่อนยกยิ้มกว้าง

        “ขอบพระคุณท่านรองเจ้าสำนักพวกเราจะภักดีต่อท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่!”

        แม้แต่หัวหน้าสังกัดเฟินเองก็ยังคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเลื่อนขั้นได้อย่างก้าวกระโดดเช่นนี้

        เพราะตัวเขาเองกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ก็ใช้เวลานานนับสิบปี แต่เจ้าสองคนนี้กลับใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น...

        ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วสำนักอย่างรวดเร็วทำให้กลุ่มคนที่เคยรังแกหนีเจียเอ๋อร์เริ่มหวาดหวั่น เกรงว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเอาคืน

        โดยเฉพาะบุรุษผิวคล้ำที่คิดว่าพวกนางช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกิน กล้าทวงบุญคุณกับรองเจ้าสำนัก เพื่อให้ตัวเองกลายมาเป็นคนของสำนักฝูเซิงอย่างเต็มตัว

        ส่วนหนีเจียเอ๋อร์กลับไม่คิดจะใส่ใจ “หากใช้ความดีตอบแทนความแค้นเช่นนั้นแล้ว ข้าควรจะตอบแทนท่านอย่างไรดีล่ะ?”

        ชายผิวคล้ำย่นคิ้วเข้าหากัน “อาหนี เจ้ากำลังพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ?”

        โจวชิงหวาที่ได้ยินบทสนทนาพลันเอ่ยแทรกขึ้นมาว่า “ก็หมายความว่าทั้งหมดทั้งมวลที่เจ้าเคยทำกับเขา จะต้องได้รับการตอบแทนอย่างไรเล่า!”

        เมื่อได้ยินคำอธิบายก็เผลอนึกย้อนไปถึงตอนที่ตนรังแกอาหนี บุรุษผิวคล้ำยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหันหลังหนีไปที่ประตู หนีเจียเอ๋อร์หันไปมองโจวชิงหวาพบว่ายามนี้ แววตาของเขาช่างเยือกเย็นนัก... 

        “ธุระของเรายังไม่จบ”

        ปัง!

        โจวชิงหวาสะบัดมือ ซัดลมปราณปิดประตูตัดหน้าทันที

        หนีเจียเอ๋อร์จึงกล่าว “ช้าก่อน...”

        ชายผิวคล้ำหันกลับมาทิ้งตัวลงคุกเข่าก่อนยกมือทั้งสองขึ้นมาตบหน้าตัวเองสองสามครั้ง แต่ก็แรงพอที่จะทำให้ใบหน้าของเขาถึงกับบวมช้ำขึ้นมา

        เขาลงมืออย่างรวดเร็ว จนโจวชิงหวากับหนีเจียเอ๋อร์ห้ามไม่ทัน...

        คนผู้นั้นนั่งโงนเงนไปมาบนใบหน้ามีบางจุดที่ปริแตกจนได้เลือด

        หนีเจียเอ๋อร์ถอนหายใจ “ข้าแค่จะบอกให้ท่านเอาเหล้ากลับไปด้วยแล้วท่านจะตบหน้าตัวเองทำไมกันขอรับ?”

        ซือซือหรานทำหน้างงงัน มองโจวชิงหวาที่กำลังหัวเราะเยาะตนก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้

        เขาถึงกับมุมปากกระตุก รู้ตัวว่า บัดนี้ตนคงไม่ต่างอันใดกับตัวตลกในสายตาของคนทั้งสองใบหน้าของบุรุษผิวคล้ำแดงก่ำด้วยความเขินอายและเสียหน้า แต่กระนั้น ก็ยังรับสุราที่หนีเจียเอ๋อร์ส่งมาให้แต่โดยดี

        หนีเจียเอ๋อร์โบกพัดในมือ “เห็นแก่ความจริงใจที่ท่านมีให้พวกเราและเพื่อเป็นการขอโทษที่ข้าทำให้ท่านขายหน้าไปเมื่อครู่ ท่านนำเหล้าที่เหลืออยู่ไปได้เลยขอรับ”

------------------------------------------

        [1] ก้าวพรวดเดียวแตะถึงฟ้า (一步登天: อี๋ปู้เติ้งเทียน) เป็นคำเปรียบเปรย หมายถึง การบรรลุผลสำเร็จได้ในเวลาสั้นๆ