ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

        ประตูระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนแห่งนรกภูมิอยู่ห่างกันแค่ช่วงสะพานข้ามเท่านั้น วิญญาณทั้งหลายต่างยืนต่อแถวเพื่อรอการไปเกิดใหม่ยังโลกมนุษย์ วิญญาณบางตนได้กลับไปเกิดเป็นมนุษย์ส่วนบางตนต้องกลับไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน พวกที่ไปเกิดใหม่นี้ต้องคอยชดใช้กรรมเก่าและสร้างกรรมใหม่ต่อไป เวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จักจบจักสิ้น 

        ยายเฒ่าผู้เฝ้าประตูข้ามภพแห่งนี้ยื่นขันน้ำสีทองซึ่งภายในมีน้ำบริสุทธิ์ที่ไม่มีวันแห้งเหือด ส่งให้แก่วิญญาณตนแล้วตนเล่าเพื่อลบความทรงจำทั้งหมดก่อนจะไปเกิดใหม่อีกครั้ง 

        “เวทิศ เจ้ามิจำเป็นต้องทำสิ่งนี้” เสียงอันทรงพลังของเขมทัตดังก้องไปทั่วบริเวณ ชายร่างใหญ่ซึ่งเป็นทหารคู่ใจยืนอยู่ตรงสะพานข้ามภพหันกลับมามองเจ้านายด้วยสายตาอันเด็ดเดี่ยว

        “ท่านเขมทัตได้โปรดอย่าห้ามข้า ข้ารู้ถึงความร้อนใจของท่านดีเพราะท่านผู้นั้นหนีท่านไปเกิดยังโลกมนุษย์”

        “แล้วเจ้าก็จะหนีข้าไปเกิดอีกผู้งั้นรึ” เขมทัตถามกลับด้วยความร้อนใจ

        “ข้ารู้ว่าภารกิจของท่านผู้นั้นคืออะไร ข้าเพียงอยากช่วยปกป้องท่านผู้นั้นมิให้เผชิญชะตากรรมอยู่ผู้เดียวบนโลกมนุษย์” เวทิศพูดพลางโค้งหัวลงด้วยความเคารพที่มีต่อเขมทัต

        “แล้วเจ้ารู้หรือไม่…” เขมทัตยังไม่ทันพูดจบเวทิศก็สวนคำขึ้นมาทันที

        “ข้ารู้… หากข้าไปเกิดใหม่ยังโลกมนุษย์ พลังที่เคยสั่งสมมานับร้อยปีของข้าก็จะสลายหายไปทั้งหมด แต่ข้าจะยอมสละสิ่งนั้นเพื่อช่วยปกป้องท่านผู้นั้นแทนท่าน และข้าขอสัญญาว่าจะดูแลท่านผู้นั้นจนถึงลมหายใจสุดท้ายด้วยชีวิตของข้า” เวทิศพูดด้วยความหนักแน่นมือขวาจับไปยังไหล่ซ้ายของตนเพื่อเป็นการให้คำมั่นสัญญาต่อเขมทัต 

        “แต่… สิ่งที่ข้าปรารถนาอีกอย่างก็คือการได้ใช้ชีวิตร่วมกับท่านรัตมณี หากอยู่ในที่แห่งนี้ข้ามิมีสิทธิ์ได้ครองคู่กับนาง เนื่องด้วยข้าเป็นเพียงผู้ต่ำศักดิ์ ส่วนนางนั้นเป็นถึงธิดาของจ้าวผู้ปกครองนรก แต่หากข้าได้เกิดเป็นมนุษย์ข้าจะสามารถครองคู่กับนางได้ ข้าจักขอโอกาสนี้จากท่านแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น” เวทิศพูดด้วยเสียงอ่อย ๆ และหลุบตาลงเล็กน้อยอย่างละอายใจเมื่อต้องขอคำปรารถนาที่แสนจะเกินตัวไปมาก

        “ข้ารู้ว่าเจ้ารักรัตมณีมากเพียงใด ในวันที่นางรับโทษทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียวและจากไปเกิดยังโลกมนุษย์ข้าเห็นว่าเจ้าเสียใจและเจ็บปวดมากเพียงใด แต่เจ้าก็ยังอดทนและคอยดูการเจริญเติบโตของนางบนโลกมนุษย์อยู่ห่าง ๆ ทำไม่ข้าจักมิเห็น” เขมทัตพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจทั้งยังจับไปยังไหล่ของทหารคนสนิทที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตั้งแต่เล็ก

        “ขอท่านเขมทัตโปรดเมตตาให้ข้าได้สมหวังด้วยเถิด เมื่อหมดเวลาบนโลกมนุษย์ข้าจะกลับมารับใช้ท่านดังเดิม” เวทิศทำท่าจะคุกเข่าลง แต่เขมทัตกลับรั้งไว้เพื่อไม่ให้เข่าทั้งสองนั้นสัมผัสกับพื้น และประคองให้ทหารคู่ใจลุกขึ้นมา

        “ได้ ข้าจะรอวันที่เจ้ากลับมาข้างกายข้าอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้นพลังของเจ้าจะคืนกลับมาดังเดิมมิต้องเป็นกังวล” 

        ชายร่างใหญ่ทั้งสองต่างเดินข้ามสะพานไปหยุดอยู่ตรงประตูข้ามภาพ ยายเฒ่าผู้เฝ้าประตูยื่นขันน้ำสีทองให้แก่เวทิศอย่างรู้หน้าที่ของตน ทันทีที่ทหารคู่ใจของเขมทัตดื่มน้ำเข้าไป วิญญาณก็ถูกดูดไปยังโลกมนุษย์ทันที

        เสียงร้องของเด็กทารกเพศชายดังอยู่กลางสี่แยกเกียกกาย ผู้คนที่คอยให้กำลังใจในการกำเนิดของเด็กผู้นี้ต่างร้องเสียงดังด้วยความยินดี แม่ผู้ให้กำเนิดยิ้มรับลูกของตนพร้อมทั้งปาดเหงื่อปาดคราบน้ำตาด้วยความสุข และตั้งชื่อลูกตามสถานที่เกิดนี้ว่า ‘เกียกกาย’

        จากภาพการกำเนิดของเกียกกายตัดไปยังช่วงที่เกียกกายอยู่ในวัยประถม คำสัญญาที่เคยให้ไว้แก่เขมทัตเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว เมื่อเด็กชายในร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ในชั้นเรียน และค่อย ๆ เหลือบตามองเด็กชายตัวเล็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่กำลังยืนแนะนำตัวอยู่หน้าชั้นเรียน

        ‘สวัสดีครับเพื่อน ๆ ผมชื่อทีปกร หรือจะเรียกว่าทีก็ได้ครับ’

วันที่ 22 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 07.59 น.

        เพื่อนรักทั้งสองลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมกัน ต่างลุกขึ้นมานั่งบนเตียงมองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยความตกใจ และประสานเสียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

        “นายก็เห็นเหมือนกันใช่ไหม”