“แพตตี้คุณก็เห็นไม่ต้องมองก็เห็นกชอรใส่กระโปรงสั้นเหนือหัวเข่าหรือคุณตาบอดถึงไม่เห็นอย่ามาว่าผมเสียมารยาทจ้องขาผู้หญิงนะ”
“เปล่าค่ะแพตตี้ก็ใส่สั้นบอสไม่เคยทักเลย”
“ขาคุณแพตตี้สวยค่ะ” กชอรต้องรีบชมเพราะเทย่าคอยเตือนเื่นิสัยของแพตตี้ให้รู้มาบ้าง
“แน่นอนขัดทุกวัน”แพตตี้ตอบหันไปมองหน้ากชอร
“เส้นอืดหมดแล้วจะคุยกันอีกนานไหม”
ฐปนนท์มองสองสาวแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้แม้ว่าจะเถียงกันเื่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ใช่ประเด็นใหญ่โตอะไรเขาขับรถกลับและระหว่างทางกรรณิการ์ก็โทรศัพท์มาพอดี
“ว่าไงครับ”
“คืนนี้เจอกันไหมคะที่คอนโดกรรณ”
“ดูก่อนนะผมต้องทำงานให้เสร็จก่อน”
“กรรณรอค่ะดึกก็จะรอเรามาทวนกันอีกรอบค่ะ” คนฟังได้แต่ยิ้มแต่ไม่ได้ตอบกลับก่อนอีกฝ่ายจะกดวางสายเขาหันมามองหน้าสองสาวที่เหมือนไม่ได้ยินอะไรมีเพียงแพตตี้ที่พอรู้ว่าคนที่โทรมาคือกรรณิการ์
ตอนเย็นหลังเลิกงานฐปนนท์อาสาพากชอรไปรับรถคันใหม่ด้วยตัวเองและขับไปเป็เพื่อนถึงคอนโดของกชอร
“ขอบคุณทุกอย่างค่ะ ต่อไปคุณก็หักเงินเดือนฉันได้เลยค่ะฉันจะทำงานจนกว่าจะผ่อนรถหมดหรือจนกว่าคุณจะไล่ออกค่ะ”
“ฉันรู้แล้วทุกอย่างมีเอกสารครบหนีก็ไม่พ้นหรอกงั้นฉันกลับนะ”
“ค่ะ”
“โอ๊ะ” เขาอุทานเบาๆ
“มีอะไรคะ”
“ปวดท้องมากเป็อะไรไม่รู้ขอเข้าห้องน้ำหน่อย”
“ตามมาค่ะ” กชอรรีบเดินนำหน้าเขาไป
ฐปนนท์เข้าห้องน้ำอยู่นานกว่าจะออกมาด้วยสภาพอิดโรย
“ท้องเสีย”
“น่าจะใช่ก๋วยเตี๋ยวห้อยขาคุณแพตตี้เล่นงานแล้วล่ะ”
“ใช่เหรอคะคุณไปทานอะไรมาอีกหรือเปล่า”
“ไม่มีนะว่าแต่คุณมียาติดห้องไว้บ้างไหม”
“มีค่ะ”กชอรลุกไปหยิบยาแก้ท้องเสียให้เขาแล้วเดินไปรินน้ำอุ่นใส่แก้วมาให้
ฐปนนท์ขอตัวเอนหลังที่โซฟาตัวยาวแล้วหลับตานิ่งอยู่นานจนกชอรแน่ใจว่าเขานอนหลบไปจริงๆร่างอชรเดินไปมาเพราะไม่รู้จะทำอะไรก่อนดีเพราะ้าอาบน้ำแต่ก็มีเขาอยู่ในห้องส่วนจะทำกับข้าวก็เกรงจะรบกวนเขาหญิงสาวเลยได้แต่นั่งอยู่ข้างๆเล่นโทรศัพท์มือถือรอให้เขาตื่น
“เธอยังไม่เปลี่ยนชุดเหรอ”
“รอคุณตื่นก่อนจะกลับเลยไหมฉันไปส่งด้านล่าง”
“กลับเลย”เขาลุกแต่รีบจนไปเหยียบพรมที่พื้นจนหน้าเอนไปทางกชอร ดวงตาคู่เข้มจ้องดวงตาคู่งามพร้อมแตะริมฝีปากที่ปลายจมูกงามเบาๆ
“โอ๊ะ”
“หอมดีนะขนาดไม่ได้อาบน้ำ”เขายิ้มเล็กน้อยแล้วผละตัวออก
“ฉันไปส่ง”กชอรรีบเดินนำหน้าเขาลงไปด้านล่าง
“ไม่ต้องกลัวฉันเพราะเธอไม่ใช่สเปกเลย”
“ค่ะ”กชอรหันมาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว
“งอนอีกแค่บอกไม่ใช่สเปก”
“เปล่าค่ะส่งแค่นี้นะพรุ่งนี้เจอกันค่ะ”
“ขับรถไปทำงานดีๆ ป้ายแดงด้วย”
“รู้แล้วค่ะ”กชอรยืนมองเขาขับรถออกไปด้วยอาการหนาวๆสั่นๆราวกับไข้ขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องด้วยอาการสั่นๆที่หัวใจ
“เป็อะไรทำไมใจเต้นแรงจังเลย”มือเรียวยกทาบอกแล้วก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะนอนแผ่ราบบนที่นอนแล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เสียงนาฬิกาปลุกดังติดกันถี่ยิบแต่คนที่หลับคาชุดทำงานเมื่อวานยังคงนอนกรนเล็กน้อยและก็พลิกตัวไปมาก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดเสียงเตือนทิ้งด้วยความหงุดหงิด
“ทะทำงาน” ร่างอรชรดีดตัวลุกนั่งมองชุดที่ใส่นอน
“ไม่ได้อาบน้ำ ใครโทรมาแต่เช้า”หญิงสาวหันไปมองสายเรียกเข้าเมื่อเห็นชื่อก็รีบกดรับสาย
“เสร็จหรือยังฉันอุตส่าห์ขับรถมารอเพื่อจะไปเป็เพื่อนกลัวหลงทาง”
“ยะยังค่ะ”กชอรกดวางสายคว้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำและแต่งตัวด้วยชุดที่แต่งง่ายสุดท้ายหวีผมทาโลชั่นบำรุงหน้าและคว้ากระเป๋าสะพายวิ่งลงไปด้วยความรีบเร่ง
“ไปกับฉัน”เขาไขกระจกรถที่จอดข้างๆรถของกชอรแล้วเปิดประตูให้หญิงสาว
“ก็มีรถแล้วนี่คะ”
“สภาพเธอไปกับฉันนี่ล่ะนั่งไปแต่งหน้าไปหรือเธอจะไปแต่งที่ทำงานพอคนเห็นวิ่งหนีหมด”
“ค่ะ” หญิงสาวทำหน้างอก้าวเข้ามานั่งด้านในคู่คนขับและเริ่มแต่งหน้าด้วยการทาแป้งไปพลางๆและเมื่อรถชะลอหรือติดไฟแดงก็จะแต่งส่วนอื่นๆตามจนเสร็จเรียบร้อย
“ดูได้หน่อย”เขาหันมาบอกแล้วยิ้มก่อนจะขับรถไปจนถึงบริษัท
แพตตี้และเทย่ายืนคุยกันที่ทางเข้าพอรถเ้านายมาถึงก็รีบหลบไปที่มุมเสา
“ว้ายเธอน้องกชมากะบอสได้ไงไหนว่าถอยป้ายแดงเมื่อวาน”
“คงไม่กล้าขับมั้ง”
“แพตตี้จ๋าเขาไม่ได้อยากขับหรอกมั้งถ้าเป็แบบนี้เด็กคนโปรดแล้วล่ะไม่เคยเห็นบอสให้ความสำคัญใครขนาดนี้เลยนะ”
“หน้าตาก็บ้านๆไม่เห็นสวยเลยบอสตาไม่ถึงเอาซะเลย”
“ต้องแบบน้องแพตตี้เหรอคะถึงเรียกตาถึง”
“พี่เทพูดจาแบบนี้ไม่ค่อยเข้าหูนะคะอย่ามาแซะแพตตี้นะ แพตตี้ไม่โอเคค่ะ”
“ค่า ไปเร็วเขาเดินไปแล้ว” ทั้งคู่เดินตามเ้านายกับเพื่อนร่วมงานคนใหม่ไปอย่างห่างๆ
กชอรเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยมองหาใบงานที่หัวหน้าจะวางให้เพื่อทำแต่ละวันมือเรียวคลี่เอกสารอ่านและสายตาก็หันไปเจอเทย่าที่ยืนยิ้มพร้อมส่งสายตาชวนสงสัย
“มีอะไรคะ”
“พี่อยากทราบว่าทำไมถึงยังมากับบอสคะน้องกช”
“พอดีหนูตื่นตายบอสเลยให้ติดรถมาด้วยจะได้แต่งหน้าในรถค่ะไม่งั้นดูไม่ได้เลย”
“อุ๊บ ตื่นสายแสดงว่านอนด้วยกันเหรอคะนึกว่าแค่งาบๆและแยกย้ายบอสกะเลี้ยงดูเธอเหรอกช”เทย่าเอามือทาบอกพร้อมทำตาโต
“ไม่ใช่ค่ะบอสมารอที่หน้าคอนโด”
“รู้ว่าอยู่คอนโดไหนอีกก็อย่างว่าล่ะก็เด็กบอสทำไมจะรู้ไม่ได้ว่าอยู่ไหนพี่คงต้องฝากเนื้อฝากตัวกับน้องกชด้วยนะคะเผื่อวันหน้าได้ดิบได้ดีอย่าลืมพี่เทย่านะคะ”
“พี่เทย่าไม่เชื่อเหรอคะว่าเราไม่ได้มีอะไรกันเกินเลยบอสแค่ไปรับเฉยๆค่ะ”
“พี่คงเชื่อน้องกชหรอกค่ะ คนอื่นก็ไม่เชื่อเอาที่น้องสบายใจระวังคุณกรรณก็พอค่ะไม่งั้นะเิลงแผนกเราแน่นอน”
“เฮ้อ” กชอรถอนหายใจเอนตัวที่พนักพิงเก้าอี้ด้วยความเครียด
ร่างเพรียวในชุดเดรสสีน้ำตาลอ่อนแขนยาวตรงหน้าอกแหวกลึกแต่ไม่ถึงกับเห็นร่องอก กระเป๋าสะพายราคาเฉียดแสนสีดำมันวาว รองเท้าส้นสูงสีดำตัดกับสีผิวเท้าจนเห็นได้ชัดว่าผิวพรรณขาวเนียนน่ามองมากแค่ไหน
“คุณกรรณสวัสดีค่ะ”แพตตี้ยกมือไหว้แล้วยิ้มหวาน
“ฉันเข้าไปเองไม่ต้องไปบอกหรอก”กรรณิการ์ยิ้มแล้วหันไปมองพนักงานหญิงที่กำลังหอบเอกสารเดินผ่านหน้าตรงเข้าไปในห้องทำงานของฐปนนท์
“กชออกมาก่อน”แพตตี้เรียกแต่ไม่ทันเพราะกชอรก้าวเข้าไปในห้องแล้ว
“ไม่เป็ไรเขาคงแค่เอาเอกสารไปให้คุณนนท์”
กรรณิการ์เดินเข้าไปพร้อมกับหันไปมองพนักงานหญิงที่ยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรงข้ามกับฐปนนท์เมื่อดูทีท่าว่าจะไม่ยอมออกไปหญิงสาวเลยเดินไปนั่งตักฐปนนท์ทำให้กชอรใทำตัวไม่ถูก
“คุณกรรณไปรอที่ห้องรับแขกได้ไหมผมมีงาน”
“รอที่ตักคุณนี่ล่ะค่ะอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะเที่ยงแล้ว”
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
4K
