พี่ชายไม่รักหนู
สองวันแล้วที่เด็กแก้มอ้วนหลบหน้าแล้วไม่ยอมมาคุยมาป้วนเปี้ยนเหมือนเคย ปกติเลิกเรียนกลับมาก็จะเจอเด็กแก้มอ้วนนั่งรอที่โซฟาหรือไม่ก็เกาะประตูรออย่างใจจดใจจ่อ โกรธกันขนาดนั้นเลยแถมโกรธนานซะด้วยนะ หึ ตัวเท่าลูกหมา
"แม่ครับเด็กแก้มอ้วนล่ะครับ" พอเข้าวันที่สามก็เป็ผมเองที่ทนไม่ได้เพราะคิดถึงเด็กช่างพูดช่างเอาใจ
"เมื่อกี้ยังนั่งเล่นอยู่บนโซฟาอยู่เลยแต่พอได้ยินเสียงรถเรามาก็วิ่งแจ้นขึ้นชั้นบนไปแล้ว" แม่พูดยิ้มๆ
"แสบจริงๆ ตัวนิดเดียวแต่ใจแข็งไม่เบาเลยขนาดเ้าตัวผิดนะเนี่ย หึ"
"คราวหน้าคราวหลังถ้าคิดจะทำอะไรให้น้องโกรธก็คิดให้ดีๆก่อนนะ คิกๆ แล้วนี่เราจะง้อน้องท่าไหนล่ะเนี่ยดูแล้วน่าจะโกรธจริง" แม่ที่ง่วนกับการจัดโต๊ะสำหรับอาหารเย็นเอ่ยถามผมขึ้น
"ผมคงไม่ง้อหรอกครับเดี๋ยวน้องเคยตัว อีกอย่างผมกลัวน้องจะเอาแต่ใจถ้าตามใจกันมากๆ" แม่พยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ตามใจเรา แต่เราต้องค่อยๆสอนค่อยๆบอกน้องดีๆน้องยังเด็กอยู่มากอาจดื้อรั้นไปบ้างตามประสา"
"ครับแม่ คงต้องเป็แบบนั้น"
วันต่อมา
สนามฟุตบอลขนาดย่อมเด่นตระหง่านอยู่ที่สวนหน้าบ้าน แต่ที่เด่นกว่าสนามก็น่าจะเป็ชุดบอลสีเขียวปี๋กับเด็กตัวป้อมอ้วนแก้มกลมที่วิ่งไล่ฟุตบอลจนแก้มลูกกลมๆสะท้านะเืตามแรงวิ่ง ย้ำว่าวิ่งไล่นะครับไม่ใช่เลี้ยง
"พ่อจ๋า อย่าแย่งหนูนะ กรี๊ดดด" ผมอดขำออกมาไม่ได้เมื่อเ้าเด็กแก้มอ้วนอุ้มลูกบอลวิ่งหนีพ่อ
"พ่อจ๋าเตะมาเลยนะฮะหนูรับได้อยู่แล้วฮะ" ขาสั้นๆป้อมกางออกจนสุดส่วนมือก็กางออกรอรับลูกเตะจากพ่อ
"ทำไมพ่อจ๋าเตะไม่เข้าเลยล่ะฮะ พ่อจ๋าดูหนูน๊าาหนูเตะให้ดู ฮึ้บบ" หึ สารพัดจะพูดทำได้ไม่ได้อีกเื่
"จริงๆแล้วหนูว่าหนูเตะเข้าแน่นอนฮะถ้าลมไม่พัดแรงแรงจนบอลของหนูกลิ้งไปตรงโน้นแทน" หึ เด็กขี้โม้
"พ่อจ๋า แฮ่กๆ รับดีๆนะฮะหนู แฮ่ก เตะเข้าโกแน่นอน คอยดูเลยคอยดูหนู"
"พ่อจ๋า หนูแฮ่ก เหนื่อย เหนื่อยหนูไม่ไหวแน่ แฮ่กๆ" ล้มตัวลงนอนหงายกางแขนกางขามือป้อมๆหนึ่งข้างก็โบกปัดไปมาหายใจหอบจนหน้าอกกระเพื่อม
"แม่จ๋าหนูเก่งไหมฮะ ตะกี่ถ้าลมไม่พัดนะหนูต้องเตะเข้าแน่ๆเลยนะฮะ"
"โม้ไม่เลิกจริงๆเด็กแก้มอ้วนเนี่ย"
"หนูไม่ได้โม้นะฮะ แต่หนูไม่อยากคุยฮะ งดคุยด้วยกันทุกเื่ฮะ" ไอ้ท่ากอดอกแล้วหน้ากลมๆที่เชิดขึ้นนี่มันน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ
"ดื้อ ไหนที่แรกบอกว่าไม่ดื้อไง"
"หนูไม่ดื้อพี่ชายนั่นแหละที่ดื้อ หนูไม่ผิดนะฮะพ่อจ๋าแม่จ๋า" เถียงผมเสร็จก็หันไปอ้อนให้พ่อแม่เห็นใจ
"ฮ่าๆเอาไงล่ะทีนี้เ้านาย หาทางง้อน้องเอาเองแล้วกันพ่อขึ้นไปอาบน้ำก่อน ฟอด เดี๋ยวพ่อลงมานะแม่"
"พ่อนี่อายลูกๆบ้างเถอะ คิกคิก" ผมเบ้หน้า เหม็นความรักที่ฟุ้งกระจายของคนแก่
"พ่อจ๋าแม่จ๋า! พี่ชายเบะปากใส่พ่อจ๋ากับแม่จ๋าด้วยนะฮะหนูเห็น"
"เด็กแก้มอ้วนตัวแสบขี้ฟ้อง มานี่เลยมาให้ตีก้นซะดีๆ"
"กรี๊ดด กรี๊ด พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วยฮะ ห้าห้าห้า เอิ้กๆ" ร่างอ้วนกลมโดนผมอุ้มแล้วแกล้งเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่นบ้าน
"ตานายเดี๋ยวน้องหล่น แกเล่นกับน้องให้เบาๆหน่อยน้องใหมด" พ่อที่กำลังก้าวขึ้นบรรไดก็หันมาดุผมเสียงเขียว
"วางน้องลงก่อนลูก! เดี๋ยวน้องนอนละเมอตอนกลางคืน" หึ เป็ลูกรักจริงๆเลย
หนูเห็นนะฮะว่าพี่ชายน่ะแอบมองหนูอยู่ตลอดหนูว่าพี่ชายต้องอยากคุยกับหนูแล้วแน่ๆเลยฮะ แต่หนูไม่คุยด้วยหรอกนะฮะหนูขอเล่นตัวอีกหน่อยแล้วกัน คิกคิก
"แกจะไปเมื่อไรตานาย"
"อาทิตย์หน้าครับ ปิดเทอมพอดี" พ่อจ๋าพยักหน้าหงึกๆ
"แล้วไปกี่วันกันล่ะลูก แม่จะได้จัดกระเป๋าให้ถูก"
"ว่าจะไปสักอาทิตย์ครับแม่ เพื่อนๆอยากใช้เวลาร่วมกันนานๆหน่อยเพราะจบแล้วก็คงต้องแยกย้ายกันไปทำตามความฝัน คงจะไม่ได้มาเจอกันได้บ่อยๆ"
เอ๋ พี่ชายจะไปไหนกัน?หนูไม่ได้แอบฟังเลยนะฮะหนูแค่เดินมาได้ยินเฉยๆ
"แล้วนี่น้องรู้หรือยัง"
"ยังไม่ได้บอกเลยครับ"
"ทำไมยังไม่บอกเดี๋ยวน้องรู้ก็ได้งอนแกอีก"
"ตอนนี้ก็ยังงอนอยู่เลยครับ รอให้หายงอนก่อนแล้วค่อยบอก"
"แล้วทำไมแกไม่ง้อน้องแบบจริงจังรออะไรอยู่"
"ผมไม่อยากทำให้น้องเคยตัวแล้วก็จะกลายเป็เด็กเอาแต่ใจ"
"น้องยังเด็ก แล้วน้องก็พึ่งจะเคยได้รับความรักจากคนรอบข้าง ถ้าน้องจะเรียกร้องมากไปบ้างในบ้างครั้งแกจะยอมให้น้องบ้างไม่ได้เชียวเหรอ อีกอย่างเื่วันนั้นแกเองก็ผิดแกไม่ควรดุน้องเสียงดังขนาดนั้น..หรือว่าแกไม่รักไม่เอ.."
"โอเคครับ ยอมแล.." ตุ้บ! พอหันไปก็เห็นหลังเด็กแก้มอ้วนอยู่ไวไว อาา ได้ยินแล้วสินะรู้สึกเหมือนจะโดนงอนเพิ่มยังไงไม่รู้
"น้องมาได้ยินแล้ว งานเข้าแกแล้วหละตานายรีบๆไปดูน้องแล้วง้อน้องเดี๋ยวนี้เลย"
"เดี๋ยวแม่ไปดูเองพ่อ โธ่ป่านนี้ไม่ร้องไห้ไปแล้วเหรอ" แม่เอ่ยเสียงวิตกกังวลหน้าเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด
"แม่ครับผมไปเองดีกว่าผมจะถือโอกาสไปง้อน้องด้วย ไว้ใจผมนะครับ" ผมเอ่ยย้ำเมื่อเห็นสายตากังวลไม่แน่ใจของคนเป็แม่
"ค่อยๆพูดกับน้องนะลูก" ผมพยักหน้าก่อนจะรีบเดินตามเด็กแก้มอ้วนไป
"ฮึก.." ผิดคำแม่เสียที่ไหนกัน เดินตามมาก็เห็นเด็กแก้มอ้วนนั่งพิงเสาโกซบหน้าลงกับเข่าที่ถูกชันขึ้นมากอดไว้แน่น แว้บแรกที่เห็นรู้สึกจุกในอกเป็เหมือนที่พ่อบอกจริงๆ ผมนี่เป็พี่ที่แย่ที่สุดทำน้องชายร้องไห้ถึงสองรอบ ร่างเล็กกลมสะอื้นจนตัวโยนผมเอื้อมมือไปรั้งร่างเล็กให้เงยขึ้นก็เห็นน้องร้องไห้จนหน้าแดงตาแดงก็ให้รู้สึกเกลียดตัวเองนัก
"พี่ชายขอโทษ อย่าร้องไห้ได้ไหมเด็กแก้มอ้วนของพี่" ผมนั่งขัดสมาดข้างๆน้องแล้วอุ้มร่างเล็กกลมขึ้นมานั่งบนตัก น้องปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน
"ฮึกก ฮืออ ฮึก แงงงง ฮึก"
"พี่ชายคนนี้ขอโทษ ชู่วว ไม่เอาไม่ร้องนะคนเก่งของพี่พี่ผิดไปแล้ว ยกโทษให้พี่ได้ไหมครับ นะ"
"พะ ฮึก พี่ชาย อึก ฮึกไม่รัก อึกหนู ฮึก ฮืออ" ผมน้ำตาคลอกอดน้องแน่น ผมแม่งเป็พี่ประสาอะไรวะเนี่ย!
"รักสิครับ พี่ชายรักน้องชายคนนี้นะครับ รักมากที่สุด" ผมหอมลงไปบนหัวกลมๆอย่างปลอบโยน
"อึก ตะ แต่หนูได้ยินนะได้ยินหมด ฮึก เลยด้วยว่าพี่ชาย ฮึกไม่รัก ฮืออออ"
"รักครับรัก พี่ผิดไปแล้ว พี่ผิดที่ดุเราพี่ขอโทษแต่ที่พี่ดุก็เพราะว่าพี่รักเรานะ ถ้าไม่รักพี่ก็จะไม่ดุและไม่สนใจเลย"
"ฮึก หนูไม่เข้าใจ ฮึก รักแล้วทำไมต้องดุนะ หนูเสียใจมากเลยนะฮะ ฮึก"
"ฟังพี่ชายนะ..ที่พี่ดุเพราะว่าพี่รักพี่เป็ห่วง เราลองคิดตามพี่นะครับ สมมุตินะว่าถ้าวันนั้นพี่คนที่เราคุยด้วยเขาเป็คนไม่ดี เป็คนใจร้ายล่ะ?ถ้าเขาหลอกล่อแล้วอุ้มเราหนีพี่ชายหนีพ่อกับแม่ไป เราไม่คิดบ้างเหรอว่าพี่ชายแล้วพ่อกับแม่จะเสียใจมากขนาดไหน ที่พี่ดุเพราะพี่ไม่อยากให้เราไปไว้ใจคนแปลกหน้า เราไม่รู้จักไม่รู้ใจเขาว่าจริงๆแล้วเขาคิดร้ายกับเราหรือเปล่า เพราะบางทีขนาดคนที่เรารู้จักและไว้ใจยังทำร้ายเราได้เลย พี่ไม่รู้จะอธิบายแบบไหนให้เราเข้าใจ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าพี่ชายคนนี้รักเราและห่วงใยเราไม่ต่างจากพ่อกับแม่เลย"
"เหมือนพ่อแม่แท้ๆที่เอาหนู ฮึก กับน้องเน่ามาทิ้งใช่ไหมฮะ เป็คนใจร้าย อึก แบบนั้นใช่ไหมฮะ ฮึก" ผมสะท้อนในอกรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกได้แต่กอดน้องให้แน่นๆให้น้องรับรู้ว่าวันนี้เขามีผมมีพ่อมีแม่แล้วนะเขาไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว เด็กแก้มอ้วนที่น่าสงสารของพี่ชาย
"ทำไมลูกพายถึงน่าสงสารขนาดนี้นะ ตัวแค่นี้แต่ต้องมาเจอเื่ร้ายแรงขนาดนี้ได้ยังไงกัน" คนเป็พ่อกับแม่ด้วยความที่เป็ห่วงเลยแอบตามมาดูแล้วก็ได้ยินที่ลูกคุยกัน เมื่อได้ยินคำพูดของลูกตัวน้อยก็อดน้ำตาซึมไม่ได้
"เรากลับไปแก้ไขอดีตของลูกพายไม่ได้แต่นับจากนี้ลูกของเราจะเป็เด็กที่มีความสุขที่สุดแล้วจะเป็เด็กที่โชคดีที่สุด พ่อสัญญา"
พอได้คุยปรับความเข้าใจกันแล้วก็ทำให้บรรยากาศที่ขมุกขมัวมาหลายวันปลอดโปร่งขึ้นมาทันตาเห็น เด็กแก้มอ้วนเวลากินข้าวก็กลับมานั่งตักผมเหมือนเคยพูดคุยหยอกล้อป้อนข้าวผมบ้างเป็บางครั้ง หลายวันที่ผ่านมาน้องชายผมเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอยู่บนเก้าอี้เสริมที่พ่อสั่งทำพิเศษมาให้เวลาตอนกินข้าว ผมก็ได้แต่แอบมองเด็กแก้มอ้วนเป็ระยะโดยที่ไม่ให้น้องรู้ตัว ส่วนพ่อกับแม่ก็นั่งลุ้นอยู่ไม่ห่าง หึ เด็กแก้มอ้วนแสนงอน
"พี่ชายจะไปไหนเหรอฮะยังไม่บอกหนูเลยนะ" เด็กแก้มอ้วนที่ตอนนี้นอนหนุนแขนให้ผมตบตูดให้ เอ่ยถามพร้อมเงยหน้ามองผมตาแป๋วอย่างรอคำตอบ
"พี่นัดกับเพื่อนๆไปเที่ยวส่งท้ายตอนปิดเทอมน่ะครับ"
"หนูขอไปด้วยได้ไหมฮะ" ถามพร้อมเขยิบร่างกลมๆเข้ามาแล้วใช้หน้าอ้วนๆถูไถลงมาบนอกอย่างอ้อนๆ
"ไปไม่ได้คับพี่ไปหลายวันอีกอย่างงานนี้ไปกันเยอะมากเลย พี่ดูเราไม่ทันแน่" หน้ากลมมู่ทู่จิปากอย่างขัดใจ
"ไม่เอาครับ ไม่ดื้อนะครับเด็กดีสัญญาคราวหน้าจะพาไปด้วย นะ"
"หนูต้องคิดถึงพี่ชายมากๆแน่เลยฮะ ในเมื่อพี่ชายไปตั้งหลายวัน..เวลากินข้าวหนูจะนั่งตักใครแล้วถ้ามีกับข้าวที่หนูกินไม่ได้แล้วใครจะช่วยหนูกิน เวลานอนอีกใครจะกล่อมหนูล่ะฮะ" หึ แสบจริงเหมือนฉายาที่พ่อตั้งให้
"ไม่งอแงกับพี่ชายนะครับ พี่สัญญาแล้วนี่ว่าคราวหน้าจะพาไปแต่คราวนี้ไปด้วยไม่ได้จริงๆครับ"
"งืมๆ ก็ด้ายก็ได้หนูจะเชื่อฟังพี่ชายก็ได้ แต่พี่ชายต้องรีบกลับมานะฮะหนูจะรอพี่ชายทุกวันเลย"
"ครับๆพี่สัญญา" ผมเอานิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยเล็กๆที่ยกรออยู่ก่อนแล้ว พลางหอมไปบนหน้าผากน้อยๆน่ารักนั้น
"ฟอด ชื่นใจจัง นอนได้แล้วครับเป็เด็กเป็เล็กนอนดึกเดี๋ยวไม่หล่อน๊า"
"โอ๊ะ! ไม่หล่อเหรอฮะ งั้นหนูจะนอนเดี๋ยวนี้เลยฮะ ฝันดีนะฮะพี่ชายของหนู ฟอด" ผมเอียงแก้มรับปากเล็กๆที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายที่จุ๊บลงมา หึ
"ฝันดีนะครับน้องชาย" ผมหอมลงไปบนหัวกลมๆนั่นอย่างรักไคร่แล้วดึงผ้าห่มให้คลุมมาจนถึงหน้าอกก่อนกอดร่างกลมแล้วหลับไปด้วยกัน 'ดีกันสักทีเด็กแก้มอ้วนของพี่ชาย'
****
#พี่นายน้องพาย
#น้องชาย
********
TBC.
3K
