“ผมนับถือใจคุณจริงๆ” ณัฐธัญกล่าวชื่นชม หากเปลี่ยนเป็เขา คงทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แน่
เทเรซ่ากล่าวเสียงราบเรียบว่า“ฉันไม่้าความนับถือ ฉัน้าน้ำ”
ณัฐธัญพอได้ยินก็รู้สึกใจวาบหวิว“คุณอย่าพูดว่าน้ำคำเดียวได้หรือเปล่า มันรู้สึกแปลก ๆ”
“สมองคุณต่างหากที่ตีความมันแปลกๆ” เทเรซ่าพูดขึ้น พลางหันไปหาลีโอนี “ฉันบอกแล้ว เขาไม่ใช่คนเรียบร้อย”
ลีโอนีพยักหน้าคราวนี้เธอเห็นด้วย
ณัฐธัญกระแอมด้วยความขัดเขินใจเปลี่ยนหัวข้อเื่ “แล้วตอนนี้โครงการวิจัยของคุณไปถึงไหนแล้วล่ะ”
“ตอนนี้พวกเราสกัดสิ่งปนเปื้อนออกได้เพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เราพยายามใช้เทคโนโลยีทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แต่ตอนนี้ตัวอย่างวิจัยไม่พอ น้ำไม่พอ ต่อให้มันซัปพอร์ตงานวิจัยต่อไปได้ก็ช้ามาก ช้าจนฉันไม่แน่ใจว่า มนุษย์เราจะรอดไปถึงวันที่งานวิจัยสำเร็จหรือเปล่า”
เทเรซ่าใช้ช้อนคนน้ำเปล่าในแก้วน้ำเปล่าผสมกับคราบกาแฟจนเป็สีน้ำตาลเจือจาง
ทั้งสามคนเงียบไม่มีใครพูดอะไรกัน ได้ยินแต่เสียงเครื่องจักรจากเต็นท์ใหญ่ที่กำลังทำงานเป็่ๆ
ณัฐธัญไม่รู้จะทำอย่างไรหยิบฉวยแก้วจากมือของเทเรซ่า ยกขึ้นกระดกดื่ม น้ำไหลผ่านปากสู่ลำคอ
“ฮู่ว” เขาระบายลมหายใจออกมาเทเรซ่ามองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ ลีโอนีมองเขาด้วยสายตาสงสัย
“ฉัน...”
ทว่าไม่กี่วินาทีต่อมาณัฐธัญรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้น บริเวณลำคอแสบร้อนยิ่งกว่าตอนกินยำทะเลรวมมิตรใส่พริก20 เม็ด ตามด้วยอาการปวดศีรษะ สายตาพร่ามัว ควบคุมร่างกายไม่ได้
เพล้ง..!
แก้วหลุดจากมือของณัฐธัญตกพื้นจนแตกกระจาย ทั้งสองสาวใ ลีโอนีรีบปรี่เข้ามาพยุง “นี่ นาธาน เป็อะไร”
ณัฐธัญได้ยินเสียงของลีโอนีดังก้องหัวเหมือนกับพูดผ่านไมค์คาราโอเกะ ตาเขาเริ่มลาย เห็นลีโอนีและเทเรซ่าเป็สองสามคน
“นี่เธอเอาน้ำอะไรให้เขาดื่ม..?!” ลีโอนีหันมามองตาดุใส่เทเรซ่า สีหน้าไม่พอใจราวกับจะเอาเื่
เทเรซ่าก็งุนงง“ก็น้ำเปล่าธรรมดานะ เมื่อกี้ฉันก็กินไป”
ลีโอนีหันมามองณัฐธัญด้วยสีหน้าเป็ห่วงแล้วเธอก็เห็นว่าตามลำคอและหน้าผากของเขาเริ่มมีเส้นเืปูดขึ้นมาราวกับรากต้นไม้ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด
“น.. นี่มัน...กระบวนการติดเชื้อ..!?” เทเรซ่าอุทาน
ลีโอนีหันมามองด้วยความสงสัย“หมายความว่ายังไง..?”
“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าหมายความว่ายังไงฉันบอกแล้วไงว่าเอเฮสมันอาศัยได้ในของเหลวทุกชนิด ดังนั้นทุกที่บนโลกที่มีน้ำจึงถูกปนเปื้อนไปด้วยเอเฮสหมดแล้วแต่ที่พวกเราไม่เป็ไรเพราะร่างกายของเราได้ผสานกับเอเฮสแล้ว จึงมีภูมิต้านทานพิเศษดังนั้นฉันต่างหากที่ควรถาม ทำไมผ่านมาสามเดือนแล้วเขาถึงไม่เคยดื่มน้ำที่มีเอเฮสเขารอดมาจากวันหายนะเมื่อสามเดือนที่แล้วได้ยังไง..?!”
เทเรซ่าตอบพลางวิ่งมาดูอาการของณัฐธัญ
ลีโอนีนึกขึ้นได้ว่าณัฐธัญมาจากอีกโลกหนึ่ง และเขาก็ดื่มน้ำในรถมาโดยตลอด จึงไม่เป็อะไรแต่เธอเกิดข้อสงสัย ถามว่า “พ..พวกเรา พวกเราก็จูบกันแล้ว ทำไมเขาถึงไม่ติดเชื้อั้แ่ตอนนั้นล่ะ”
เทเรซ่าไม่คิดอะไรตอบตามตรงว่า “เอเฮสมันผสานเข้ากับเซลล์ของเราเรียบร้อยแล้ว ตามบริบทคือมันตายแล้วเพียงแค่ก่อนตายมันพัฒนาร่างกายของเราให้อยู่ในสภาวะพิเศษ แต่ที่เขากินไปเมื่อกี้คือเอเฮสตัวเป็ๆ ที่ยังไม่ตาย”
“ฉันเห็นเธอต้มน้ำแล้วนี่ทำไมมันยังไม่ตาย..?” ลีโอนีถาม
“ฉันบอกว่าเอเฮสอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำได้ทุกชนิดนั่นคือไม่ว่าน้ำร้อน น้ำเย็น น้ำเสีย หรือว่าน้ำแข็ง มันอาศัยอยู่ได้หมด น้ำแหล่งเดียวที่ไม่มีเอเฮสเจือปนก็คือน้ำฝน”
เทเรซ่ากล่าวต่อไป“เธอรอนี่ ฉันจะไปเรียกคนมา”
ทว่าลีโอนีรีบคว้าแขนของเทเรซ่ากล่าวว่า “อย่า..! ถ้าเขากลายเป็ซอมบี้เขาจะโดนยิงเดี๋ยวนั้น”
“แล้วถ้าเขากลายเป็ซอมบี้เธอจะปล่อยให้เขากัดเธอตายหรือไง..?”
ลีโอนีแสดงสีหน้าซับซ้อนกัดฟันกล่าวว่า “รอก่อน เชื่อใจเขา เขาผ่านมันไปได้”
เทเรซ่าขมวดคิ้ว“โอกาสรอดมีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เองนะ”
“เชื่อฉันเขาไม่เป็ไร” ลีโอนีพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักแน่น เธอรู้ว่าพลังพิเศษของณัฐธัญนั้นพิเศษจริงๆ ไม่เหมือนพลังพิเศษที่เทเรซ่ากล่าวมาแต่เป็เหมือนพลังพิเศษที่พระเ้ามอบให้ ในเมื่อเขาเปรียบเสมือนบุตรของพระเ้า เขาจะต้องรอดแน่นอน
เทเรซ่าทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ไปไหน ยืนดูอาการอยู่ด้วยกันกับลีโอนี เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน
......
ฉันทำอะไรอยู่...ฉันอยู่ที่ไหน...
ณัฐธัญค่อย ๆ ลืมตาพ้นความมืดมิดเห็นเป็ท่าแพแสนคุ้นเคย จะว่าคิดถึงก็คิดถึง จะว่าไม่ก็ไม่
เขาค่อย ๆมองไปรอบ ๆ ชื่นชมทัศนียภาพที่คราวก่อนเห็นไม่ถนัดแต่พอเขาตั้งใจเพ่งเล็งมอง ภาพมันก็เริ่มเบลอ พอเขาไม่ตั้งใจมอง ภาพก็คล้ายชัดขึ้นแล้วเขาก็ก้มมองดูตัวเอง พึมพำ “นี่ฉันตายแล้วเหรอ..?”
“ยังไม่ตาย” เสียงแก่ชราดังขึ้นมาจากด้านหลัง
ณัฐธัญรีบหันหน้าไปเจอลุงคนเดิมใส่ชุดม่อฮ่อมสีดำกำลังยืนเอามือไพล่หลัง
“เอ็งเป็ถึงเด็กเส้นข้าจะตายได้ยังไง ก็แค่ร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย เดี๋ยวก็เป็ปกติแล้ว”
“ลุง..!” ณัฐธัญร้องะโ
“นี่ลุง..! ลุงจะบอกผมได้หรือยังว่าลุงพาผมมาที่นี่ทำไม ลุงให้ระบบผมมาทำไม้าให้ผมทำอะไร ทำไมลุงไม่บอกอะไรเลย อย่างน้อยก็ช่วยบอกใบ้ผมหน่อยก็ยังดีว่าตกลงอยากให้ผมทำอะไรกันแน่..?!”
ณัฐธัญใส่คำถามไม่ยั้งราวกับความเก็บกดะเิออกมา
ฮอรัสมองเขาเงียบๆ ไม่ยอมตอบ
ณัฐธัญทนไม่ไหวพูดอีกว่า “ออ ใช่สิ เดี๋ยวลุงก็คงบอก ‘ข้าไม่มีเวลาข้าต้องไปแล้ว ข้าแทรกแซงไม่ได้ บลา ๆ ๆ’ แล้วก็ทิ้งผมไว้ในโลกบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ทำไมต้องเป็ผมลุงเลือกผมมาทำไม..?!”
ฮอรัสมองั์ตาของณัฐธัญราวกับมองเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตใจ ค่อยกล่าวว่า “แล้วเอ็งอยากทำอะไร”
ณัฐธัญงงงันวูบไม่เข้าใจความหมาย “หมายความว่าไงว่าผมอยากทำอะไร..?”
ฮอรัสมองตรงเข้าไปในดวงตาของณัฐธัญค่อย ๆ ถามทีละประโยค “ข้าก็ถามตามความหมาย เอ็งอยากทำอะไร จะมาถามข้าทำไมว่าข้าอยากให้ทำอะไรเอ็งต่างหากที่อยากทำอะไร ทำไมไม่ถามใจของเอ็งดูล่ะว่าอยากทำอะไร”
“ข้าบอกไปแล้วว่าข้าแทรกแซงไม่ได้เอ็งมีความสุขกับอะไรเอ็งทำ เอ็งอยากทำอะไรเอ็งทำไปเลย ครั้งที่แล้วข้าบอกครบหมดแล้วข้าอุตส่าห์ทิ้งท้ายว่าขอให้สนุก ข้าไม่ได้ขีดเขียนชีวิตเอ็งสักหน่อยว่าต้องกู้โลกหรือต้องช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เอ็งก็ทำในสิ่งที่ใจเอ็ง้านั่นแหละ”
ณัฐธัญได้ฟังก็สับสนถามว่า “แล้วลุงส่งผมมาทำไม ลุงส่งผมมาแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้เหรอ”
ฮอรัสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง “แล้วตอนอยู่โลกเก่าเอ็งเคยคิดไหมว่าเอ็งเกิดมาทำไม เอ็งเคยถามพ่อแม่ไหมว่าอยากให้เอ็งทำอะไรก็ไม่... ข้าก็เห็นเอ็งใช้ชีวิตตามความฝัน บางทีพ่อแม่พูดอะไรก็ไม่เห็นยอมฟังทำตามในสิ่งที่รัก ต่อให้เส้นทางลำบากเอ็งก็ยอมทำ”
ฮอรัสหยุดเว้น่ไปพักหนึ่งกล่าวต่อไปอีกว่า “พอมาโลกใหม่ เอ็งกลับตั้งคำถาม ทำไม..? แล้วถ้าเกิดเอ็งมีระบบั้แ่อยู่โลกเก่าเอ็งจะทำอะไร ช่วยฟื้นฟูโลกจากคาร์บอนไดออกไซด์..? หรือว่าหยุดยั้งาแถวทวีปตะวันออกกลาง..?หรือว่าตั้งตนเป็เศรษฐีแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปวัน ๆ..?”
ณัฐธัญครุ่นคิดถึงคำถาม ก่อนจะพูดว่า “ก็จู่ๆ ได้ระบบที่ทรงพลังถึงขนาดเปลี่ยนโลกได้ ใครจะไม่แปลกใจล่ะ ของฟรีไม่เคยมีในโลกผมก็ไม่รู้ว่ามีเงื่อนไขอะไรที่ผมต้องทำตามหรือเปล่า”
“คิดว่ามีระบบแล้วสำคัญตนว่าเป็ผู้ที่ถูกเลือกเหรอ”ฮอรัสเดินเข้ามาใกล้ขึ้น “ทุกอย่างเป็ไปตามธรรมชาติของมัน เอ็งได้ระบบ ก็เอาไปใช้ทำอะไรก็ทำไปจะไปคิดอะไรให้มันมากความ อย่าแบกโลกไว้คนเดียว เอ็งไม่ไหวหรอกขนาดเทพอย่างข้ายังไม่แบกมันเลย แล้วเอ็งเป็ใครถึงคิดจะแบกคนเดียว”
ณัฐธัญจมอยู่กับความคิดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “แล้วถ้าผมบอกว่าผมจะเป็พระเ้าจักรพรรดิปกครองโลกของลุงล่ะผมจะกดขี่ทุกคน เป็เผด็จการ ทุกคนต้องทำตามคำสั่งของผมใครคัดค้านผมจะยิงหัวแม่งทุกคน ผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ ผมจะฉุดผู้หญิงแม่งทุกคนมาทำเมียลุงจะทำยังไง”
“เออให้มันจริงเถอะ” ลุงยิ้มมุมปาก แล้วใช้มือผลักหน้าอกของณัฐธัญ
ณัฐธัญตื่นตระหนกมีความรู้สึกคล้ายกับตกเหว ก่อนจะได้ยินเสียงกึกก้องดังตามมา “อย่าดีแต่ปาก”
......
ร่างของณัฐธัญหายไปจากเบื้องหน้าฮอรัสทิวทัศน์ของท่าแพกลับมาเงียบสงบ
“ข้าก็ว่าอยู่ทำไมท่านไม่เข้าประชุม”เสียงปริศนาดังขึ้นจากด้านหลัง
เงาร่างสูงเดินมาหาฮอรัสเอ่ยปากโดยไม่หันไปมอง “ธอธ...”
ธอธเดินมาข้างๆ ดูทิวทัศน์ของท่าแพอยู่พักหนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “พูดไปแบบนั้นจะดีหรือ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนั้นของข้าทั้งสร้างและทำลายโลกได้เลยนะข้าก็สงสัยว่ามันหายไปไหน ยังมี แอบเอาเรือขององค์เทพรามาใช้ไม่พอ ยังดัดแปลงเป็แพไม้โง่ๆ อีก ถ้าท่านองค์เทพรู้เข้า ได้ลงโทษท่านเป็การใหญ่แน่”
“ท่านไม่บอกก็ไม่มีใครรู้”ฮอรัสยิ้ม แล้วกล่าวอีกว่า “ส่วนเด็กนั่นก็ดีแล้วไง ถ้ามันเป็จักรพรรดิปกครองโลกได้แสดงว่าโลกสงบสุขดีแล้ว อีกอย่าง ระวังว่ามันจะเป็เผด็จการกดขี่ผู้คนน่ะหรือ เฮอะให้อารมณ์เหมือนท่านกำลังบอกว่า ระวังน้ำจะเผาป่า”
“แต่น้ำร้อนก็ไม่แน่”ธอธยิ้มกล่าว
“มันก็แค่ลวกนิดลวกหน่อยอาจมีผลกระทบบ้าง แต่ทำลายโลกไม่ได้หรอก” ฮอรัสหัวเราะ ค่อยกล่าว “ช่างเื่มนุษย์นั่นเถอะแล้วเซธล่ะ..?”
“ก็เดินตะลอนประกาศไปเรื่อยว่าเ้าดูแลโลกมิติที่ 401 ได้ห่วยแตกจนล่มสลาย”
“มันมาจุ้นจ้านโลกของข้าจนวุ่นวายขนาดนี้ยังปากดีอีก อยากจะอัดมันสักตุ้บจริง ๆ” ฮอรัสกล่าวด้วยความไม่พอใจ
“ให้ข้าไปบอกมาอัตไหมว่าให้ยกเลิกกฎหมายทำร้ายร่างกาย”
“ในฐานะสามีนางท่านคิดว่านางจะยอมหรือ”
ธอธยิ้มเจื่อนแล้วส่ายศีรษะ“แล้วไม่คิดจะแจ้งมาอัตเื่ของเซธหรือ”
ฮอรัสส่ายศีรษะบ้าง“ถ้าสืบสวนกันขึ้นมาจริง ๆ ข้าก็โดนหางเลขด้วยสิว่าแอบแทรกแซงเหมือนกันแค่นี้ก็ระแวงจะตายอยู่แล้ว” ฮอรัสหยุดพูด ก่อนจะถามต่อ “จริงสิการประชุมเป็ยังไงบ้าง เห็นว่าเทพแดนเหนือจะมา รู้สึกว่าจะเป็สตรีชื่ออะไรนะ โฟร...ฟรา... ฟรี...”
“เฟรย่า”ธอธตอบแทน
“อ้อใช่ เฟรย่าเห็นมีข่าวลือว่าแอบไปรักกุ๊กกิ๊กกับมนุษย์ด้วย”
ธอธกล่าว “เป็คำสาปของตำแหน่งเฟรย่าน่ะใครที่ได้ตำแหน่งเทพีแห่งความงามของแดนเหนือมักจะเป็แบบนี้แหละ เห็นว่าเทพที่รับตำแหน่งเฟรย่าองค์ก่อนก็ยอมมีอะไรกับคนแคระด้วยนี่”
“คำสาปสินะ...ขนาดเทพก็ยังหนีไม่พ้น” ฮอรัสพึมพำ
ธอธกล่าว “ก็เหมือนท่านกับเซธที่ต้องเกลียดขี้หน้ากันไม่รู้จักจบสิ้น เห็นว่าเทพที่ได้ตำแหน่งฮอรัสกับเซธองค์ก่อนถึงขนาดกระแทกประตูหลังกันเพื่อโชว์ความเป็ชายที่เหนือกว่าเลยท่านก็ปกป้องข้างหลังไว้ดี ๆ เถอะ”
ฮอรัสแสดงสีหน้าบิดเบี้ยว“ถ้าเป็ไปได้ข้าก็อยากลาออกจากตำแหน่งฮอรัสจริง ๆ ให้ตายเถอะ...”
“ไม่กี่ล้านปีเองหวังว่าท่านจะทนรักษาเกียรติศักดิ์ศรีไว้ถึงตอนนั้นนะ” ธอธกล่าวปลอบใจซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็คำปลอบใจหรือเปล่า
......
“..ธาน ...ธาน”
“นาธาน..!”
ณัฐธัญค่อย ๆลืมตาขึ้น เห็นใบหน้ากังวลของลีโอนี ตามด้วยใบหน้าโล่งใจของเทเรซ่าตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนเตียงในที่พักของเทเรซ่า พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
ลีโอนีมาประคองตัวเขากล่าวว่า “เป็อะไรหรือเปล่า มีอาการผิดปกติอะไรไหม”
ณัฐธัญขยับมือขยับแขนต่อด้วยขยับศีรษะ ไม่รู้สึกอะไรผิดปกติ เขาพยายามนึกย้อนไป พอนึกถึงคำพูดที่ฮอรัสทิ้งท้ายว่า‘อย่าดีแต่ปาก’ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
พอเห็นว่าณัฐธัญไม่เป็ไรลีโอนีก็โผเข้ากอดเขาทันที เธอเป็ห่วงเขามาก เมื่อครู่ตอนที่อาการหนักจนเส้นเืคล้ายจะะเิเทเรซ่าได้แนะนำให้เธอรีบยิงศีรษะของเขา แต่เธอก็ยังมั่นใจในตัวเขา จับมือของเขาไว้แน่น
แม้ว่าเขาจะบีบมือของเธอจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเธอก็ยังกัดฟันอดทน
ตอนนี้พอเห็นว่าเขาไม่เป็ไรอารมณ์ของเธอจึงพรั่งพรูออกมา กอดรั้งเขาไว้แแ่
ณัฐธัญเห็นดังนี้ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขาสลบไปจนได้ไปเจอลุงฮอรัส จึงถามเื่ราวจากเทเรซ่า
เทเรซ่าก็อดทนอธิบายอย่างละเอียดระหว่างนั้นเธอก็ทึ่งในใจ โอกาสรอดมีเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ แต่อีกฝ่ายก็ยังรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์
พอณัฐธัญได้ฟังก็เหลือบดูที่มือของลีโอนีหลังมือของเธอมีรอยเล็บจิกและเืไหลซิบ อดนึกขอบคุณเธอไม่ได้ จึงโอบกอดเธอเข้ามาใช้ร่างกายที่ยังอบอุ่นปลอบประโลมความกังวลของเธอ
หลังจากปลอบประโลมกันอยู่ครู่ใหญ่ณัฐธัญก็พูดขึ้นว่า “อย่างนี้ฉันก็มีโอกาสได้มีพลังพิเศษแล้วสิ”
เทเรซ่ามองเขาเงียบๆ เธอคาดเดาผิดไป เขาไม่มีพลังพิเศษแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขารอดมาได้อย่างไรตั้งสามเดือน
ณัฐธัญลุกขึ้นบรรยากาศของเขาเหมือนเปลี่ยนไป แต่มองไม่ออกว่าเปลี่ยนไปอย่างไร คล้ายกับว่ามีความมั่นใจกว่าเดิมราวกับเป็เ้าของโลกใบนี้
“ฉันจะซื้อตัวเธอแต่เธอต้องมาอยู่กับฉัน” เขากล่าวกับเทเรซ่า ท่าทีเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้ราวกับเป็คนละคนแม้แต่สรรพนามที่เรียกยังเปลี่ยนแปลง
เทเรซ่าขมวดคิ้ว“หมายความว่ายังไง”
ลีโอนีใช้ศอกกระทุ้งเอวของณัฐธัญไปทีหนึ่งเหลือบมองเขาด้วยความไม่พอใจ
ณัฐธัญแสร้งทำเป็ไม่เห็นกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฉันจะซื้อตัวเธอจากที่นี่ เธอมาวิจัยบนรถบ้านของฉัน และถ้าฉันออกจากเมืองนี้เธอก็ต้องตามไปด้วย..!”
เทเรซ่าพูดด้วยความไม่พอใจทันที“คุณบ้าหรือเปล่า ที่ฉันขายร่างกายให้ก็เพื่องานวิจัย ไม่ใช่ไปเป็ทาสหรือนางสนมถ้าคุณรับเงื่อนไขฉันไม่ได้ก็ออกไป ฉันไม่ได้บังคับ”
“ฉันก็ไม่ได้ซื้อเธอมาเป็ทาสหรือนางสนมฉันซื้อตัวเธอมาให้วิจัย ฉันไม่คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอกนะ ระหว่างเดินทางเธออาจจะหาตัวอย่างวิจัยเพิ่มเติมได้ก็ได้เธออาจจะพบเจออะไรใหม่ ๆ มากขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าติดอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปีทั้งชาติเธอเห็นตะขาบั์นั่นไหม สักวันฉันจะตัดหัวมันมาให้เธอวิจัย..!”
เทเรซ่าตะลึงงันเธอทราบว่าณัฐธัญเพิ่งติดเชื้อเอเฮส ไม่มีพลังพิเศษแล้วเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน..? เดี๋ยวสิ เขาไม่มีพลังพิเศษั้แ่แรกแล้วทำไมถึงมีน้ำกินน้ำใช้ตลอด..?
สุดท้ายเธอก็กล่าวว่า“รถบ้านของคุณมีสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม เครื่องมือก็ไม่มี แถมยังแคบ ขอปฏิเสธดีกว่า”
ณัฐธัญยังไม่ยอมแพ้“ตอนนี้อาจจะเป็แบบนั้น แต่ในอนาคต เธอจะมีห้องนอนส่วนตัว มีห้องวิจัยส่วนตัว อุปกรณ์วิจัยครบครันมีอาหารสามมื้อ มีน้ำใช้ไม่จำกัด จะใช้วิจัย ใช้อาบ ใช้กิน ใช้ทิ้งใช้ขว้างอะไรก็ได้เธออยากเห็นอนาคตของมนุษยชาติสว่างไสวไม่ใช่เหรอ เธอจะได้เห็นมันสว่างเหมือนพระอาทิตย์เลยล่ะ”
เทเรซ่ามองเขาด้วยสายตาราวกับจะพูดว่าอีตานี่มันพร่ำเพ้อไร้สาระอะไรของมัน
“นาธาน นายไม่เป็ไรแน่นะ..?”ลีโอนีถามด้วยสีหน้ากังวล เธอรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปั้แ่ที่ตื่นขึ้นมา กลัวว่าจะเป็ผลข้างเคียงของกระบวนการติดเชื้อ
ณัฐธัญกล่าว “ฉันสบายดีแค่ตอนนี้มีเป้าหมายในชีวิตแล้ว”
เขาตั้งใจแน่วแน่ในเมื่อฮอรัสบอกว่าจะทำอะไรก็ได้ที่ใจอยาก เขาก็จะทำตามใจ
2K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
![Dedicated to Mooney แด่มูนี่ย์ที่รัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742532051_83028156.webp)
