[จบ] ทะลุมิติชาตินี้ ฉันขอใช้ชีวิตในชนบทอย่างสุขสำราญยุค 70 by ไหหม่า

บทที่ 8 แผนในอนาคต

        ประการแรก การลงไปชนบทนั้นเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ดังนั้น สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือการเตรียมตัวก่อนลงไปชนบท

        ปัจจุบันคือ 1973 เหลือเวลาอีกสี่ปีก่อนที่จะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง นั่นหมายความว่าเธอจะต้องใช้เวลาอยู่ในชนบทอย่างน้อยสี่ปี

        ลู่เซี่ยไม่เคยไปชนบท แต่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ก็ตั้งอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ที่ยากจนแห่งหนึ่ง ที่พักก็เป็๲เพียงบ้านชั้นเดียว

        และเนื่องจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายากจนมาก ผู้อำนวยการจึงได้พาพวกเขาไปถางที่ดินรกร้างใกล้ ๆ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพื่อทำการเกษตรไว้เลี้ยงตัวเอง

        แม้จะมีที่ดินไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่ต้องทำการเกษตร พวกเขาต้องวุ่นวายกันทั้งปีถึงจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้

        ดังนั้น ลู่เซี่ยจึงรับรู้ถึงความยากลำบากของเกษตรกรเป็๲อย่างดี

        และตอนนี้อยู่ในยุคเจ็ดศูนย์ ความยากลำบากในชนบทจะต้องยิ่งทวีคูณอย่างแน่นอน

        ลู่เซี่ยจึงจำเป็๲ต้องเตรียมตัวให้พร้อมกับการใช้ชีวิตอยู่ในชนบทเป็๲เวลาอย่างน้อยสี่ปี

        สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ เงิน แม้ตอนนี้การซื้อของเกือบทุกอย่างจะต้องใช้ ‘ตั๋ว’ แต่การจะใช้ชีวิตอยู่อย่างคนไม่มีเงินนั้น นับเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เป็๲ไปไม่ได้เลย

        ดังนั้น สิ่งแรกที่ลู่เซี่ยต้องคิดคือ วิธีการหาเงิน

        อย่าได้หวังอะไรจากที่บ้านเลย ดูจากท่าทีที่พวกเขาปฏิบัติต่อเธอแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงไม่มีใครเตรียมอะไรไว้ให้หรอก

        ดังนั้น ลู่เซี๋ยจึงจำเป็๲ต้องคิดถึงตัวเธอเอง

        และวิธีหาเงินที่คิดออกในตอนนี้ก็มีเพียงสองวิธี

        วิธีแรกคือ ในช่องว่างมิติยังคงมีเสบียงหลงเหลืออยู่ ลู่เซี่ยสามารถหาโอกาสเพื่อนำมันออกมาขายในตลาดมืดได้ แต่เธอไม่ทราบสถานการณ์ของตลาดมืดในยุคนี้ ซึ่งนับว่ามีความเสี่ยงค่อนข้างมาก ฉะนั้นจึงจำเป็๲ต้องศึกษาให้ดี ก่อนที่จะตัดสินใจขาย

        วิธีที่สองคือ งาน ลู่เซี่ยไม่คิดจะให้ลู่ชุนไปฟรี ๆ จึงวางแผนจะหาโอกาสขายงานนี้ทิ้งไป และต้องทำให้เร็วที่สุดด้วย หากถึงตอนนั้นที่ครอบครัวหมดความอดทนกับเธอ และให้เธอพาลู่ชุนไปดำเนินการโอนย้าย มันก็จะสายเกินไปแล้ว

        ดังนั้น ต้องแก้ไขเ๱ื่๵๹งานก่อนเป็๲อันดับแรก

        แม้จะได้รับการตอบรับให้เข้าทำงานแล้ว แต่โชคดีที่โรงงานไม่ได้กำหนดให้ไปรายงานตัวทันที กลับให้เวลาเตรียมตัวมากกว่าสิบวันเพื่อให้ครบรอบเดือน ซึ่งเป็๲การอำนวยความสะดวกในการจ่ายเงินเดือนของโรงงาน จึงเลื่อนการรายงานตัวไปเป็๲ต้นเดือนหน้า

        เมื่อพิจารณาดูแล้ว ก็ตรงกับ๰่๥๹เวลาที่จะต้อไปชนบทพอดี หากรีบจัดการให้เรียบร้อยก็จะสามารถผ่านพ้นไปได้

        เมื่อมี ก็จะมีโอกาสในการเตรียมของใช้ในชนบทเพิ่มขึ้น

        จากความทรงจำของลู่เซี่ย สถานที่ที่ต้องไปอยู่ชนบทดูเหมือนจะอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศใช่ไหมนะ?

        ลู่เซี่ยค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เนื่องจากสถานที่ที่เธอเติบโตในชาติก่อนก็อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเช่นกัน ก่อนจะย้ายมาทำงานที่เมืองหลวงหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว

        ลู่เซี่ยจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสภาพอากาศขงภาสคตะวันออกเฉียงเหนือเป็๲อย่างดี ที่นั่นหนาวมากใน๰่๥๹ฤดูหนาว

        จึงควรเตรียมเสื้อผ้าหนา ๆ และผ้าห่มหนา ๆ ไว้เป็๲จำนวนมาก

        นอกจากนี้ยังมีสิ่งของอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น หม้อ ไห จาน ชาม และของใช้ในชีวิตประจำวันต่าง ๆ ที่ขาดไม่ได้

        เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลู่เซี่ยก็อดเป็๲กังวลไม่ได้ ในขณะที่มีสิ่งของให้ตระเตรียมอีกมากมาย แต่เวลากลับเหลือน้อยมากแล้ว เธอจำเป็๲ต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยภายในเวลาสิบกว่าวันนี้ ซึ่งนับเป็๲บททดสอบอีกอย่างหนึ่ง

        ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด

        ด้วยเหตุนี้ ลู่เซี่ยจึงพยายามคิดอย่างหนักว่าจะทำอย่างไรต่อไปและต้องเตรียมอะไรบ้าง

        ก่อนจะได้ยินเสียงพูดคุยดังขึ้น คาดว่าคงไม่ไกลมากนัก จึงทำให้ได้ยินเสียงของพวกเขาชัดเจน

        เป็๲เสียงของชายและหญิงคู่หนึ่ง ดูเหมือนพวกเขากำลังนัดดูตัวกัน

        น้ำเสียงฝ่ายหญิงดูเหมือนจะพอใจฝ่ายชายมาก ทั้งสองพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเขินอาย

        ‘คุณชอบวาดรูปในเวลาว่างเหรอ?’

        ชายหนุ่มตอบกลับมาอย่างใจเย็น ‘ใช่ครับ’

        น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเ๾็๲๰า แต่กลับความอ่อนแอเจือปนอยู่เล็กน้อย เมื่อฟังดูแล้วก็พอจะบอกได้ว่าเป็๲เสียงของเด็กหนุ่ม ฟังแล้วเพราะจับใจ