รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

      ใบไม้ที่เปลี่ยนสีและร่วงหล่นลงที่พื้นเป็นระยะ มันบ่งบอกถึงฤดูกาลที่เปลี่ยนไป เช่นเดียวกับชีวิตของคนๆนึงที่กำลังจะร่วงโรยไปตามกาลเวลา วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งนักเรียนหลายคนก็หยุดเรียนรวมถึงนักศึกษาเองก็เช่นกัน แต่ทว่าวันอาทิตย์มันไม่ใช่วันหยุดของมหาลัยเล็กเนื่องด้วยเธอยังเรียนอยู่ชั้น ปี1 ซึ่งมีกิจกรรมมากมายที่เธอต้องเข้าร่วม แล้ววันนี้เองก็เช่นกัน เล็กมาถึงมหาลัยตั้งแต่ 8 โมงเช้า ครั้นเมื่อเธอกำลังจะเดินเข้าห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ เสียงแจ้งเตือน facebook ก็ดังขึ้น ตึงดึ่ง!

        "(เช้านี้อย่าลืมหาอะไรทานก่อนไปเรียนด้วยนะครับเตง เป็นห่วง)" ข้อความที่ส่งมาทำเอาเล็กยิ้มจนแก้มปริ เธอส่งสติ๊กเกอร์ตอบกลับเพื่อลดระยะเวลาการพิมพ์ยืดยาว ก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ไป เเต่ยังไม่ทันจะย่างก้าวแรกเข้าไปเหยียบห้องคอมฯ เสียงเรียกเข้ามือถือของเธอก็ดังขึ้น เล็กถึงกับลอบถอนหายใจอีกครั้งและคิดว่าวันนี้จะได้เดินเข้าไปในห้องคอมไหม เธอรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูและเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอก็คือ

       "พี่คิม?..โทรมาทำไมกันนะ หรือว่ากอล์ฟจะสั่งให้โทรมา ไม่รับละกัน ขอโทษด้วยนะคะพี่คิมเล็กสายมากแล้วจริงๆ" เล็กจัดการเก็บมือถือเข้าในกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในห้องคอมโดยไม่ได้กดรับสายของคิมเลย

       "นายหญิงไม่รับสายครับคุณกอล์ฟ"

       "อืม ไม่เป็นไร เธออาจจะยังง่วงอยู่ เพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย งั้นเดี๋ยวแกไปเตรียมรถ ฉันจะไปหาเล็กที่มหาลัยเอง"

       "ครับ..ซักครู่ครับ" เมื่อแน่ใจว่าโทรหาเล็กไม่ติดทั้งเบอร์ของตัวเองและเบอร์ของคนสนิทเขาแล้ว กอล์ฟจึงตัดสินใจที่จะไปหาเล็กที่มหาลัยด้วยตัวเอง เเต่ทว่า..เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจุดอยู่มีเบอร์โรงพยาบาลติดต่อมาที่มือถือของเขา กอล์ฟกดรับสายและทันทีที่รู้ว่าปลายสายโทรมาจากโรงพยาบาล เขาก็รู้สึกงงเล็กน้อย

      "(สวัสดีค่ะ นั่นใช่คุณกอล์ฟหรือเปล่าคะ?)"

      "ใช่ แล้วนี่ใคร?"

      "(ดิฉันโทรจากโรงพยาบาล…..นะคะ มีเรื่องไม่สู้ดีนักจะแจ้งให้คุณทราบ คุณก็ทำใจดีๆไว้นะคะ เมื่อ 10 นาทีที่แล้วคุณก้องเกียรติ คุณพ่อของคุณประสบอุบัติเหตุรถชนแล้วตอนนี้คู่กรณีก็ได้พามาส่งที่โรงพยาบาล….เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ..เเต่ว่า..เอ่อ)"

      "เเต่..เเต่ว่าอะไร..พูดต่อไปสิ เเต่ว่าอะไร!!?"

      "(เสียใจด้วยนะคะ ทางคุณหมอทำหน้าที่เต็มที่แล้วค่ะ เเต่ทางเรายื้อชีวิตของคุณพ่อคุณไว้ไม่ได้จริงๆ คุณพ่อคุณ #เสียชีวิตแล้วค่ะ"

      "ห้ะ!!..ไม่จริง..นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย มึงเป็นใคร!! คิดจะโทรมาอำกูด้วยเรื่องบ้าๆแบบนี้หรอ กูไม่สนุกด้วยนะเว้ย!!"

      "(หากคุณกอล์ฟไม่เชื่อ สามารถมาดูได้ที่โรงพยาบาล….เลยนะคะ ดิฉันรับหน้าที่โทรแจ้งญาติคนไข้เท่านั้นค่ะ ขออนุญาตวางสายนะคะ)"

      "ไอ้เหี้ย!!...คิม..ไอ้คิม!!"

      "ครับ..คุณกอล์ฟ?"

      "โรงพยาบาล..ฮือฮือ..พากูไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!!"

      "คุณกอล์ฟเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม?"

      "ไม่ต้องถามมาก พากูไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ไอ้สัส!!" คิมอึ้งและดูงงๆเล็กน้อย..เพราะเหตุการณ์ล่าสุดที่เห็นคือกอล์ฟกำลังร้องไห้อย่างบ้าคลั่งและพยายามบอกให้เขาขับรถพาไปที่โรงพยาบาลโดยไม่ได้บอกสาเหตุอะไรทั้งนั้น ทันทีที่ถึงโรงพยาบาล กอล์ฟก็วิ่งลงจากรถเองโดยที่ไม่รอให้คิมมาเปิดประตูให้ เขาวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลและตรงไปยังฝ่ายประชาสัมพันธ์เพื่อถามหาอะไรบางอย่าง ซึ่งคิมเองก็วิ่งตามมาติดๆ ภาพที่คิมเห็นคือกอล์ฟกำลังวิ่งตรงไปที่ห้องฉุกเฉินและตั้งใจจะเปิดประตูห้องฉุกเฉินเข้าไปข้างใน ในที่สุดความจริงก็เปิดเผยเมื่อทั้งกอล์ฟและคิมได้รู้ความจริงพร้อมๆกันว่าคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงนั้นคือเสี่ยก้อง พ่อแท้ๆของกอล์ฟนั่นเอง วินาทีนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของกอล์ฟเมื่อเขาเห็นพ่อนอนจมกองเลือดและนิ่งอย่างไร้วิญญาณและการตอบโต้เหมือนคราวก่อนๆ สภาพที่คิมเห็นนั้นไม่เหลือเค้าโครงของเสี่ยก้องอยู่เลย สภาพเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดโชกและแผลเหวอหวะอีกหลายจุด

      "พ่อ..พ่อ..ไม่เอาแบบนี้ดิวะ พ่อ!! ฮือฮือ"

      "คุณคงจะเป็นคุณกอล์ฟใช่ไหมครับ?" บุรุษพยาบาลห้องฉุกเฉินคนหนึ่งเดินเข้ามาถามกอล์ฟและคิม เเต่กอล์ฟเขาไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่กอดพ่อแล้วร้องไห้ ส่วนคิมก็ทำหน้าที่ตอบคำถามแทน

     "แล้วตอนนี้คู่กรณีของเสี่ยก้องอยู่ไหนหรอครับหมอ?"

     "เรื่องนั้นผมไม่ทราบหรอกครับ เขาพามาส่งที่โรงพยาบาลแล้วเขาก็ไปไหนแล้วไม่รู้ครับ..เอ่อขอเชิญญาติเสี่ยก้องทำประวัติทางนี้ครับ"

     "ประวัติเหี้ยอะไร พ่อกูตายทั้งคนมึงจะให้กูทำประวัติห่าอะไรอีก!! รีบๆทำเรื่อง กูจะเอาพ่อกูกลับบ้าน ไอ้คิมมึงไปจัดการรถเดี๋ยวทางนี้ กูจะอุ้มพ่อกูไปเอง กลับบ้านเรานะพ่อ ฮือฮือ ผมมารับพ่อแล้วครับ"

     "ไม่ได้นะครับคุณกอล์ฟ เราต้องทำเรื่องรับตัวของคนไข้ก่อนหรือหากต้องการนำศพไปทำพิธี ก็ต้องทำเรื่องกับโรงพยาบาลก่อนครับ เพราะทางโรงพยาบาลจะได้มีหลักฐานยืนยันว่ามีญาติของคนไข้มารับตัวไปแล้วครับ ทั้งนี้..เพื่อป้องกันการปลอมแปลงหรือสวมรอยด้วยครับ"

     "มึงจะมาปลอมแปลงสวมรอยห่าอะไรอีก!!..กูนี่แหละลูกตัวจริง ถ้าใครขวางกู..กูจะยิงทิ้งให้หมด ถอยไป!!กูจะพาพ่อกูกลับบ้าน ฮือฮือ ไอ้คิม ไอ้เหี้ย!!..มึงฟังพวกห่านี่มากกว่ากูหรอ ไป!!"

     "ครับ!!" กอล์ฟหยิบปืนที่เหน็บไว้ข้างหลังขึ้นมาขู่บรรดาหมอและพยาบาลส่วนใหญ่ก็กลัวเอามากๆ จนไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง กอล์ฟจัดการดึงสายน้ำเกลือต่างๆออกจากตัวของผู้เป็นพ่อและแบกร่างอันไร้วิญญาณของพ่อนั้นขึ้นบ่า ก่อนจะเดินร้องไห้ฟูมฟายโซซัดโซเซไปที่รถและขับออกไปโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดใดทั้งนั้น กอล์ฟนำร่างของพ่อกลับมาที่บ้านและสั่งให้คิมหาโลงอย่างดีพร้อมกับจัดเตรียมสถานที่งานศพของพ่อเขาอย่างสมเกียรติ กอล์ฟรู้สึกว่าตัวเองเดียวดายและเคว้งคว้างมาก เขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรไปขอกำลังใจจากเล็ก..แต่ทว่าโทรไปกี่สายๆก็ไม่มีทีท่าว่าเล็กจะรับสายของกอล์ฟเลย

      "คุณกอล์ฟครับ..ตอนนี้ผมได้จัดเตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้วจะให้ผมเชิญแขกด้วยเลยไหมครับ"

      "ไม่ต้อง..นี่เงิน 50,000 บาทสำหรับพักร้อน 1 อาทิตย์ ฉันให้นาย..1 อาทิตย์หลังจากนี้นายจะไปเที่ยวไหนก็ได้"

      "เอ่อ..คือ.."

      "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่อยากอยู่กับพ่อฉัน 2 คน ไปได้แล้ว..ครบ 1 อาทิตย์แล้วค่อยกลับมาทำงานตามปกติ"

      "ครับ..ครับ" กอล์ฟสั่งให้คิมพักงาน 1 อาทิตย์ เพื่อที่เขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับร่างอันไร้วิญญาณของพ่อเป็นครั้งสุดท้าย กอล์ฟเอาเเต่นั่งมองรูปหน้าโรงศพของพ่อแล้วยิ้มสลับกับร้องไห้อยู่แบบนั้น โดยเขาปิดเรื่องที่พ่อเสียชีวิตไว้ไม่บอกใครและไม่เชิญใครมาร่วมงานทั้งนั้น ทำให้หนึ่งอาทิตย์นี้ที่บ้านของกอล์ฟเงียบมากจนชาวบ้านแทบจะรู้สึกว่า ไม่มีใครอยู่เลยด้วยซ้ำ กอล์ฟรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองแย่ลงเรื่อยๆทั้งเรื่องครอบครัวและความรัก ซึ่งมันก็ทำให้เขาต้องคิดหนักเพราะเรื่องงานเองก็จะเพิ่มคูณ 2 เนื่องจากเขาต้องรับผิดชอบในส่วนของพ่อเขาอย่างเต็มที่คนเดียวแล้ว งานนี้กอล์ฟจะจัดการชีวิตตัวเองต่อไปยังไงนั้น..ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ