ต่อ
อเล็กซ์ตวัดสายตาคมปลาบมองคู่สนทนาที่ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความเ็า“กลับไปซะ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะจบไม่สวย” เขาสั่งน้ำเสียงเฉียบขาดก่อนจะะโก้องผ่านประตูออกไป “บาร์โชว์! ส่งแขก!”
“แค่เพราะภรรยาตัวน้อยของคุณเดินเข้ามาคุณก็ไม่คิดจะรับฟังเหตุผลของฉันสักนิดเลยเหรอคะ...”หญิงสาวเซเลบริตี้คนดังเอ่ยตัดพ้อด้วยความพยายามจะดึงเชิง
อเล็กซ์ยิ้มพรายทว่ารอยยิ้มที่ผุดพรายบนใบหน้าคมสันนั้นมิได้มีความอบอุ่นเจือปนเลยแม้แต่น้อยมันคือรอยยิ้มของเพชฌฆาตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกชีวิตที่บังอาจท้าทายอำนาจของเขา“เอาสิ... ฉันจะให้ทีมแพทย์จัดการเธอเดี๋ยวนี้เลยดีไหม?” เขายันตัวขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนอีกฝ่ายต้องถอยกรู“คิดว่าฉันจะโง่เง่าถึงขนาดนั้น...คิดว่ายาที่ฉันยัดใส่ปากเธอในคืนนั้นมันคืออะไรกันแน่? คิดว่าฉันโง่มากหรือไงถึงไม่รู้ว่าเธอแอบทำอะไรกับถุงยางพวกนั้นบ้าง? คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าเกมง่อยๆของพวกเธอมันคืออะไรกันแน่!”
เขาสะบัดหน้าไปทางบาร์โชว์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง“เอามันไปส่งให้ทีมแพทย์จัดการตามขั้นตอน...อย่าให้ฉันเห็นว่ามันยังสบายดีในคฤหาสน์นี้อีก!”
บาร์โชว์ที่ได้รับคำสั่งรีบมองสบตาเ้านายด้วยความกังวล“นายครับ... มาดามร้องไห้หนักมากนะครับ”ก่อนจะหันไปกระชากแขนหญิงสาวที่กำลังโวยวายให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความรวดเร็ว
เมื่อร่างนั้นถูกลากออกไปจนพ้นสายตาอเล็กซ์ก็สบถออกมาด้วยความเดือดดาล “เหี้ยเอ๊ย! เอาเื่เฮงซวยพวกนี้มาผูกมัดฉันผู้หญิงพวกนี้มันคิดว่าฉันโง่มากหรือไงวะ? แสดงหนังกันจนปัญญาอ่อนไปหมดแล้วหรือไง!”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านก่อนจะควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีเทาจางๆออกมาท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัดในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงภาพใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของเมญ่าที่เพิ่งเดินหนีไปเมื่อครู่ความโกรธที่เคยพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวคนนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็ความกังวลและสับสนที่เขาเองก็ยากจะอธิบาย
รอบนอกหลังคฤหาสน์
เมญ่าก้าวเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมายหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำหลั่งรินอาบสองแก้มไม่ขาดสายความรู้สึกอัดอั้นและน้อยเนื้อต่ำใจมันตีรวนจนเธอแทบจะแบกรับไว้ไม่ไหว ‘แล้วที่ผ่านมาเมื่อคืน... มันคืออะไรกันแน่?’ ยิ่งตั้งคำถามในใจ ความทรมานก็ยิ่งกัดกินลึกลงไปในอกเธอพาตัวเองก้าวเดินสะเปะสะปะไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวกระทั่งภาพแวดล้อมรอบกายเริ่มเปลี่ยนไป
จากเส้นทางหินอ่อนที่คุ้นตากลายเป็แมกไม้หนาทึบที่ดูราวกับดูดกลืนแสงอาทิตย์จนหมดสิ้นบรรยากาศรอบกายเย็นเยียบลงจนััได้ถึงไอสังหารที่แฝงมากับสายลม“ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย...” เมญ่ากระซิบกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือเธอรีบล้วงหาสมาร์ทโฟนในอกเสื้อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนึกได้ว่าเธอทิ้งมันไว้ที่ห้องนอนความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจจนสั่นสะท้านเธอหวนนึกถึงคำเตือนของอเล็กซ์ที่เคยกำชับนักหนาว่า ‘อย่าเดินมั่วซั่ว’ ความสะพรึงกลัวดั่งโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกำลังต้อนเธอให้เข้าสู่กับดักมรณะที่พญามัจจุราชแห่งซานเดียร์วางไว้
เมญ่าพยายามมองหาทางออกสายตาเหลือบมองรอยเท้าของตัวเองบนพื้นดินที่เปียกชื้นทว่าในจังหวะนั้นเอง ขนอ่อนทั่วร่างพลันลุกชันขึ้นพร้อมกันสัญชาตญาณดิบในตัวเตือนภัยอย่างรุนแรงว่า...เธอไม่ได้อยู่ลำพังในป่าอาถรรพ์แห่งนี้ “นี่...คฤหาสน์นี้มันมีสถานที่แบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?” เธอพึมพำพลางกวาดสายตามองไปรอบๆป่ารกชัฏที่ดูราวกับไม่มีวันสิ้นสุด
ในความทรงจำของเธอบาร์โชว์เคยเอ่ยถึงอาณาเขตของที่นี่ว่าตั้งอยู่บน ูเาสามลูกแต่สิ่งที่เธอเคยเห็นมีเพียงตัวคฤหาสน์ สนามหญ้ากว้าง และสนามม้าส่วนหน้าเท่านั้นแล้วพื้นที่ส่วนที่เหลือล่ะ? “แล้วอะไรคือรั้วของูเาสามลูกกันแน่...”เธอรำพึงด้วยความหวาดหวั่นจับขั้วหัวใจกลัวเหลือเกินว่าคำร่ำลือถึงความโหดร้ายและอาณาเขตลับของตระกูลซานเดียร์ที่เธอเคยได้ยินมา...จะเป็เื่จริง
ท่ามกลางความเงียบสงัดมีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวราวกับกลองศึกความกลัวตายเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเสียใจเธอจะทำอย่างไรหากสิ่งที่เป็อยู่ข้างหลังเธอ... ไม่ใช่คนของอเล็กซ์แต่เป็สิ่งที่เฝ้ามองเธออยู่จากเงามืด อาจมิใช่คนของอเล็กซ์... แต่เป็ผู้พิทักษ์แห่งซานเดียร์ที่ได้รับคำสั่งให้กำจัดผู้บุกรุกโดยมิต้องถามไถ่?
ห้องทำงานอเล็กซ์คฤหาสน์ซานเดียร์
บาร์โชว์วิ่งหน้าตาตื่นพรวดเข้ามาในห้องทำงานใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนเห็นผีดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “เ้านายครับ... มาดาม!มาดามเดินหลุดเข้าไปในเขตหวงห้ามแล้วครับ!”
อเล็กซ์ที่กำลังยืนนิ่งชะงักกึกร่างกายเกร็งไปทั้งตัวดั่งรูปปั้น “อะไรนะ...” สุ้มเสียงนั้นเย็นะเืเสียจนอากาศรอบกายแทบแข็งค้างประหนึ่งเสียงเพรียกจากขุมนรกที่ไร้ซึ่งความปรานีแม้แต่อากาศภายในห้องทำงานสีรัตติกาลยังดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ“แล้วพวกเหี้ยพวกนั้นมันปล่อยให้เธอเข้าไปได้ยังไง!”
“ทุกคนคิดว่ามาดามแค่เดินเล่นน่ะครับ...กว่าจะรู้ตัวอีกทีเธอก็หายเข้าไปในแนวป่าแล้ว อีกอย่างทุกคนก็รู้ว่านั่นคือเขตหวงห้ามที่ห้ามเข้าเด็ดขาด มาดามก็น่าจะทราบดีครับ...”บาร์โชว์รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเมญ่าเดินเข้าไปในเขตอันตรายนั้นได้อย่างไร
อเล็กซ์ไม่รอช้า “ปล่อยหมาสิวะ!ให้พวกมันดมกลิ่นตามตัวเธอไปเดี๋ยวนี้!”
“เอ่อ... เ้านายครับ...” บาร์โชว์อึกอักสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น“แม้แต่พวกหมาล่าเนื้อก็ไม่กล้าเข้าไปในเขตนั้นครับ... นั่นมันอาณาเขตของอาเชอร์... สิงโตจ่าฝูงตัวนั้นครับ”
อเล็กซ์ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษด้วยแรงโทสะที่ปะทุเดือดดั่งูเาไฟที่รอวันะเิ เขายกมือนวดขมับอย่างแรงจนเส้นเืที่ขมับเต้นตุ๊บๆด้วยความหงุดหงิดที่อัดแน่นเขาจำได้แม่นว่าเตือนเธอั้แ่วันแรกที่ย่างกรายเข้ามาที่นี่แล้วทำไมเธอถึงได้โง่เง่าถึงขนาดเดินดุ่มๆเข้าไปในป่าลึกเพื่อเอาตัวไปป้อนสิงโตแบบนี้!
เขารีบพุ่งทะยานออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบทิ้งให้บาร์โชว์รีบวิ่งตามไปติดๆ
คฤหาสน์หลังใหญ่รวมถึงสนามม้าของปู่ฟรอสกินพื้นที่เพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของอาณาเขตูเาทั้งสามลูกเท่านั้นส่วนที่เหลือคือแนวป่าธรรมชาติอันรกทึบและอันตรายเกินกว่ามนุษย์คนไหนจะย่างกรายเข้าไปได้สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่มันคือกรงขังมรณะและหลุมศพธรรมชาติที่ไร้ซึ่งการปรานีที่ในแต่ละปีจะมีผู้บุกรุกที่หวังจะเข้ามายังตัวคฤหาสน์ต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ไม่น้อยกว่าพันคนด้วยคมเขี้ยวและกรงเล็บแห่งความตาย!
เขตรั่วธรรมชาติด้านใน
เมญ่าก้าวเท้าไปอย่างไร้จุดหมายบนผืนดินที่ปกคลุมด้วยเศษใบไม้แห้งและรากไม้ที่คดเคี้ยวร่างกายของเธอสะบักสะบอมจากการถูกกิ่งไม้หนามเกี่ยวจนเืซิบไปทั่วทั้งแขนและขาส้นสูงราคาแพงที่สวมใส่อยู่บัดนี้กลายเป็อุปสรรคชิ้นสำคัญที่คอยดึงรั้งให้เธอต้องเสียหลักล้มลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมญ่าในยามนี้เต็มไปด้วยความร้อนรนจนแทบขาดใจเธอไม่ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองแต่ััได้ถึงไอสังหารอันหนักอึ้งที่คืบคลานตามหลังมาในเงามืดไอความเย็นที่แผ่ซ่านออกมานั้นมิใช่สิ่งของ แต่เป็ 'เจตจำนงแห่งการล่า' ที่แสนป่าเถื่อน
มันเป็บรรยากาศที่คุ้นเคยอย่างประหลาด...มันมีความหนักอึ้งและความดุดันคล้ายคลึงกับอเล็กซ์แต่ทว่ากลับเป็พลังงานที่ดิบเถื่อนและอยู่เหนือเหตุผลของมนุษย์ทั่วไปเสียจนหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอกความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงยิ่งกว่าการถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังมันคือความรู้สึกที่ถูก นักล่า จับจ้องอยู่ทุกฝีก้าวโดยที่เธอไม่อาจหลบพ้น
เมญ่าร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดหลงเหลือเพียงดวงตาที่แดงก่ำและลมหายใจที่หอบกระชั้นจนเจ็บหน้าอกไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนทิศทางการวิ่งไปทางใดหรือพยายามมุดลัดเลาะผ่านพุ่มไม้ที่รกทึบเพียงใดความรู้สึกหนาวเหน็บที่แผ่นหลังก็ยังคงตามติดมาไม่ห่าง ราวกับว่าป่าแห่งนี้ราวกับมีชีวิตมันกำลังขยับเขยื้อนและบีบอัดอาณาเขตล้อมรอบตัวเธอไว้ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่ปากทางแห่งความตาย
“นี่มันอะไรกัน...” เธอพึมพำผ่านริมฝีปากที่สั่นเทาสองเท้าเปลือยเปล่าที่สลัดรองเท้าทิ้งไปแล้วเหยียบลงบนหนามแหลมคมจนเธอไม่รู้สึกถึงความเ็ปอีกต่อไปเพราะความสะพรึงกลัวที่ได้รับจากไอสังหารเื้ันั้นน่ากลัวเกินกว่าจะบรรยายเป็คำพูดได้
ด้านหน้าของป่าเขตรั่ว
อเล็กซ์พุ่งทะยานเข้าสู่แนวป่าทึบด้วยความเร็วที่เหนืุ์ลูกน้องนับสิบชีวิตรวมถึงบาร์โชว์และฝูงหมาล่าเนื้อต่างเร่งฝีเท้าตามมาอย่างกระชั้นชิดทว่าเมื่อมาถึงเขตแดนของอาเชอร์ สิงโตจ่าฝูงผู้ครองอาณาเขตเหล่าสมุนผู้ภักดีต่างหยุดชะงักดั่งถูกสาป สัญชาตญาณแห่งความตายสั่งให้พวกเขาหยุดอยู่เพียงแค่แนวเขตแดนแห่งมัจจุราชเท่านั้นมีเพียงอเล็กซ์คนเดียวเท่านั้นที่ก้าวเท้าฝ่าความมืดเข้าไปเพราะเขาคืุ์เพียงผู้เดียวที่สิงโตั์ตัวนี้ยอมรับและเคยเลี้ยงดูมากับมือ
ดวงตาคมกริบกวาดมองพื้นดินอย่างแม่นยำเขาพบรอยเท้าเล็กๆ ของส้นเข็มที่จมลงบนดินอ่อนสลับกับรอยเท้าขนาดมหึมาของสัตว์ร้ายอเล็กซ์เร่งฝีเท้าขึ้นด้วยความร้อนรน กลิ่นคาวเืจางๆที่โชยมาตามสายลมพร้อมกับเศษผ้าที่ฉีกขาดเกี่ยวอยู่ตามกิ่งไม้ข้างทางบีบคั้นหัวใจให้เต้นรัวด้วยความกังวล
“ขอให้ทันเถอะ...” เขาพึมพำในลำคอด้วยความเจ็บใจกลิ่นเืที่เกิดจากกิ่งไม้เกี่ยวผิวเนื้อนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวอาเชอร์ให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มกำลัง
อเล็กซ์พยายามปลอบใจตัวเองให้ตั้งสติเขาภาวนาขอให้อาเชอร์เพียงแค่กำลังไล่ต้อนเหยื่อตัวน้อยเพื่อความสนุกตามวิสัยของนักล่าที่ชอบเล่นสนุกก่อนลงมือปิดบัญชีเพราะนั่นคือโอกาสเดียวที่เขายังมีเวลาพอจะไปถึงตัวเมญ่าก่อนที่เหตุการณ์จะเลวร้ายไปมากกว่านี้ทุกย่างก้าวของเขาปราศจากสุ้มเสียงทว่าเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่หนาแน่นจนอากาศรอบกายแทบจะแตกสลายที่พร้อมจะปะทะกับสัตว์ร้ายที่เขาเคยรักดุจครอบครัวหากมันกล้าทำร้ายคนของเขา...
เขาััได้ถึงแรงสั่นะเืบางอย่างจากผืนป่าเบื้องหน้าความรู้สึกกดดันที่เข้มข้นขึ้นทำให้อเล็กซ์รู้ทันทีว่าเขาเข้าใกล้จุดที่นักล่ากับเหยื่อเผชิญหน้ากันแล้วทุกวินาทีมีค่าเท่ากับชีวิตและเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแม้แต่สัตว์ร้ายที่เขาเลี้ยงมาพรากเธอไปจากอ้อมอกเขาเด็ดขาด!
ทันทีที่อเล็กซ์ฝ่าความมืดมิดเข้ามาถึงจุดหมายภาพตรงหน้าประหนึ่งคมมีดที่กรีดลึกลงไปในอกความกังวลที่อัดแน่นพลันแปรเปลี่ยนเป็ความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งเมญ่านอนล้มคว่ำอยู่บนพื้นดินที่ชื้นแฉะ สภาพร่างบางสะบักสะบอมเสื้อผ้าฉีกขาดจนเผยให้เห็นรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้หนามที่กรีดลึกไปทั่วร่างบ่งบอกถึงการดิ้นรนหนีตายอย่างสุดชีวิตในป่าดิบเถื่อนแห่งนี้
อเล็กซ์ไม่ลังเลที่จะก้าวเท้าเข้าไปยืนตระหง่านเบื้องหน้าสัตว์ร้ายร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้แสดงอาการหวั่นเกรงแม้แต่น้อยดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่มหึมาของอาเชอร์ที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความกระหาย“ออกไป!” เขาสั่งเสียงก้อง คำสั่งนั้นแฝงไปด้วยรัศมีแห่งพยัคฆ์ผู้เป็ใหญ่แต่ทว่าในยามนี้มันกลับเป็เพียงเสียงเห่าหอนที่ไม่อาจสยบเ้าป่าผู้คลุ้มคลั่งได้อีกต่อไป“ฉันสั่งให้แกถอยออกไป อาเชอร์!!!”
เขาใช้สุ่มเสียงที่เป็เอกลักษณ์เสียงที่เขาเคยใช้พร่ำสอนและปลูกฝังมันมากับมือั้แ่ตอนที่มันยังเป็เพียงลูกสิงโตตัวน้อยแต่วันนี้... คำสั่งนั้นกลับไม่ได้ผลดั่งใจหวัง
อาเชอร์ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอสนั่นป่ามันไม่ถอยหลังกลับไปเหมือนที่เคยเป็กลิ่นคาวเืที่โชยมาจากาแของเมญ่ามันเย้ายวนและเร่งเร้าสัญชาตญาณดิบของมันจนเกินจะควบคุมอาเชอร์เติบโตและล่าเหยื่อในป่าลึกแห่งนี้มาเนิ่นนานจนความคุ้นชินในฐานะผู้ถูกเลี้ยงได้เลือนหายไปสิ้นหลงเหลือเพียงความเย่อหยิ่งของเ้าป่าที่หลงลืมความเกรงขามตุ่์ไปจนหมดสิ้น
เมญ่าที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นความรู้สึกโล่งใจอย่างมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาจนน้ำตาเอ่อล้นแต่ความดีใจนั้นกลับถูกกระชากให้ดับวูบลงในทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามขู่กรรโชกของสิงโตั์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่า
อาเชอร์เริ่มขยับกรงเล็บตะปบพื้นดินขนแผงคอสีดำของมันพองฟูขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดขวางมวลอากาศรอบกายหดตัวลงจนแทบหายใจไม่ออกกลิ่นคาวเืของมาดามกลายเป็เชื้อเพลิงชั้นดีที่เปลี่ยนความผูกพันให้กลายเป็สมรภูมิเืความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ลมหายใจกั้น และดูเหมือนว่าครั้งนี้ เ้าป่าจะไม่ยอมก้มหัวให้กับ นายเก่า อีกต่อไปแล้ว
อเล็กซ์หรี่ตาคมกริบจ้องมองสัตว์ร้ายเบื้องหน้าอย่างเืเย็น“แกจะเอาแบบนี้สินะ...”
สิ้นเสียงคำรามท้าทายเขาก็ล้วงหยิบอุปกรณ์ควบคุมขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วกดปุ่มเปิดการทำงานที่เขาและทีมแพทย์ฝังไว้ในร่างกายของอาเชอร์ั้แ่ครั้งที่มันเริ่มแสดงสัญชาตญาณดุร้าย
เปรี้ยง!
กระแสไฟฟ้ามหาศาลพุ่งเข้าแผดเผาอาณาเขตกล้ามเนื้อของสิงโตั์จนร่างมหึมาสั่นกระตุกอย่างรุนแรงเสียงร้องโหยหวนของเ้าป่าดังกึกก้องประหนึ่งเสียงเพรียกแห่งความตายที่ถูกสะกดด้วยพันธนาการไฟฟ้าความต่างศักย์สูงไหลผ่านร่างมหึมาของอาเชอร์จนมันล้มฟุบลงไปกับพื้นดินความทรงจำที่เคยถูกความป่าเถื่อนกลบฝังไว้ถูกกระชากกลับมาด้วยคมกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนไปทั่วร่างจนสิงโตั์ดิ้นพล่านด้วยความเ็ป
อเล็กซ์กดค้างไว้เพียงครู่ก่อนจะปล่อยมืออเล็กซ์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องบนดวงตาคมกริบเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่กำลังจับจ้องเศษซากแห่งพยศที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ“แกลืมฉันไปแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนน่าขนลุกพร้อมจะเผด็จศึกทุกเมื่อหากมันกล้าหืออืออีกครั้ง
เมื่อเห็นอาเชอร์นอนหมอบราบกับพื้นด้วยความหวาดเกรงอเล็กซ์จึงเดินตรงไปหาเมญ่าที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกลร่างบางของเธอสั่นระริกราวกับใบไม้ที่กำลังเผชิญพายุใหญ่เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงช้อนร่างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมอกก่อนจะหันกลับไปมองเ้าป่าที่บัดนี้กลายเป็เพียงสัตว์ที่สยบแทบเท้า“แกจะเปลี่ยนไปเป็นักล่ายังไงฉันไม่สนใจอาเชอร์แต่สิ่งที่แกไม่มีวันทำได้คือการลืมว่าใครคือเ้านายของแก”
อเล็กซ์หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากเขตแดนแห่งความตายนั้นทันที
ในอ้อมกอดของเขาเมญ่าแทบจะสิ้นสติ สตินึกคิดของเมญ่ามอดดับลงดุจเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำหลงเหลือเพียงร่างบางที่สั่นสะท้านภายใต้การโอบอุ้มของบุรุษที่เธอก้าวเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งของโลกมืดของเขาอย่างไม่อาจถอยกลับด้วยความหวาดผวาต่อบรรยากาศมืดมิดของผืนป่าเธอปรือตาขึ้นมองข้ามไหล่กว้างของเขาไปที่อาเชอร์สิงโตั์ที่เคยดูน่าเกรงขามในตอนแรกบัดนี้นอนนิ่งงันดวงตาคู่โตวาวโรจน์ไปด้วยความหวาดกลัวอเล็กซ์อย่างจับใจความรู้สึกหวาดกลัวต่ออำนาจของชายที่อุ้มเธออยู่ทวีคูณขึ้นจนเธอทำได้เพียงซุกหน้าลงกับอกกว้างเพื่อซ่อนตัวจากโลกภายนอกที่แสนโหดร้ายนี้
125
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)
