บทที่ 2 วิหารกาลเวลา
แสงจันทราสาดส่อง
ปรากฏการณ์แปลกประหลาดปรากฏขึ้น
แสงสีรุ้งหลากสีอ่อน ๆ พาดผ่านกล่องแสงจันทร์
“ติ๊ง”
[เปิดใช้งานสำเร็จ]
[ตรวจสอบโฮสต์…]
[กำลังเชื่อมต่อ]
[พลังงานของโฮสต์ต่ำเกินไป ไม่สามารถข้ามเวลาได้]
[สถานะปัจจุบันอยู่ในระหว่างการคัดกรองฟังก์ชันที่สามารถใช้งานได้…]
[สามารถเปิดใช้งานฟังก์ชัน ‘วิหารกาลเวลา’ ได้]
ทันใดนั้น เสียงไร้อารมณ์ของผู้หญิงดังขึ้นจากกล่องแสงจันทร์อย่างชัดเจน
ในเสี้ยววินาทีถัดมา สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
หลี่เซี่ยวเฟยรู้สึกดวงตาพร่าเบลอ จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวในวิหารสีขาวพิสุทธิ์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ทั้งผนัง พื้น เสา และโดมของวิหาร ล้วนเป็สีขาวบริสุทธิ์
แผ่ประกายกลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์
นอกจากนี้ ก็มีแต่ความว่างเปล่า
เงียบสงบเป็อย่างมาก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
หลี่เซี่ยวเฟยใ
แต่เขาก็ตระหนักได้ว่า เหมือนตัวเองได้เปิดนิ้วทองคำ*[1]?
วิหารสีขาวอันลึกลับตรงหน้าคงจะเป็สิ่งที่เรียกว่า 'วิหารกาลเวลา'
เป็ไปได้ว่ากล่องแสงจันทร์ไม่ได้มีฟังก์ชันถ่ายโอนเวลาเพียงอย่างเดียวใช่ไหม?
ต่างจากในหนังลิบลับเลย
หลี่เซี่ยวเฟยตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วถามขึ้นอย่างลังเล "วิหารกาลเวลาคืออะไร?"
เสียงเ็าของผู้หญิงดังขึ้นจากกล่องแสงจันทร์อีกครั้ง [คือพื้นที่ฝึกฝนต่างมิติที่กล่องสมบัติสร้างขึ้น เมื่อเข้ามาแล้ว คุณจะได้รับเวลาพิเศษเพิ่มขึ้นอีกสามสิบวัน]
หลี่เซี่ยวเฟยถาม "เวลาพิเศษหมายความว่ายังไง?"
เสียงเ็าของผู้หญิงตอบว่า [อธิบายง่าย ๆ ก็คือ โฮสต์สามารถใช้เวลาสามสิบวันในวิหารกาลเวลา โดยจะไม่ส่งผลกระทบต่อไทม์ไลน์ของโลกแห่งความเป็จริง]
เฮ้ย!
คำตอบนี้ทำให้หลี่เซี่ยวเฟยใ
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถ้าหากเขาเข้าไปใน 'วิหารกาลเวลา' ณ จุดเวลาใดก็ตาม เมื่อเขาใช้เวลาสามสิบวัน เวลาในโลกแห่งความจริงจะยังคงเป็จุดเวลาเดิม
มันเหมือนแถบสถานะบันทึกความคืบหน้าในเกม
นิ้วทองคำอันนี้มันสุดยอดมากจริง ๆ
หากใช้อย่างชาญฉลาด ก็สามารถทำอะไร ๆ ได้อีกเยอะแน่เลย
"ฟังก์ชันวิหารกาลเวลาสามารถใช้ได้ไม่จำกัดหรือเปล่า?"
หลี่เซี่ยวเฟยยังคงถามต่อ
[ไม่ได้ ตอนนี้มีคูลดาวน์สามวัน]
เสียงของผู้หญิงตอบ
หลี่เซี่ยวเฟยครุ่นคิด
มันมีคูลดาวน์ด้วยสินะ
แต่เวลาก็สั้นกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
หลี่เซี่ยวเฟยรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่รุนแรงในใจ เมื่อมองไปยังกล่องแสงจันทร์ในมือ
คงกลับไปเมื่อห้าร้อยปีก่อนไม่ได้แล้ว
แต่ไม่เป็ไร
เมื่อมาถึงแล้วคงอยู่เฉย ๆ ไม่ได้
สำหรับคนที่คลั่งไคล้ในการต่อสู้แล้ว ความสุข 996*[2] ของการเป็มนุษย์เงินเดือนหลังเรียนจบนั้นไม่ดีไปกว่าโลกแห่งความโกลาหลที่สามารถฝึกฝนวิชาได้ในเวลานี้
ตอนนี้ยังมีนิ้วทองคำติดตัวอยู่ หัวใจของหลี่เซี่ยวเฟยทั้งรู้สึกตื่นเต้นและยินดีอย่างยิ่ง
“แต่ว่าฉันต้องมีชีวิตรอดให้ได้ก่อน”
“ฉันสามารถอยู่ในวิหารกาลเวลานี้ได้สามสิบวัน และเวลาภายนอกจะไม่เดินเลย”
“สามสิบวันนี้คือกุญแจสำคัญในการแก้ปัญหานี้”
“มาลองฝึกดูก่อนว่า พลังแห่งดวงดาวในยุคนี้คืออะไรกันแน่”
หลี่เซี่ยวเฟยคิดในใจ กล่องแสงจันทร์ก็หายเข้าสู่ร่างของเขา จากนั้นเด็กหนุ่มก็ค่อย ๆ หลับตาลง
เริ่มรวบรวมและจัดระเบียบความทรงจำ
ตามระบบการฝึกฝนของรัฐบาลต้าเซี่ยที่เผยแพร่ออกมา ระดับขั้นการบำเพ็ญพลังแห่งดวงดาวแบ่งออกเป็เก้าขั้น ได้แก่ กลั่นดารา ทลายพันธะ ทะลวงเส้นวิถี ทวีดารา เบญจธาตุ กายาทองคำ หลอมกลืน ปาฏิหาริย์ และเหนือนภา
หลี่เซี่ยวเฟยคนเก่า ฝึกมานานถึงเจ็ดปี จนสามารถบ่มเพาะพลังดวงดาวในตันเถียนได้สำเร็จ
ซึ่งนี่เป็ขั้นตอนหนึ่งของการกลั่นดาราทั้งเก้า
แล้วกลั่นดาราอย่างไร?
โดยอาศัยการหายใจ
ปลายลิ้นแตะเพดานปาก
ใต้ลิ้นเกิดน้ำลาย
รสชาติหวาน
จากนั้นก็เริ่มหายใจตามจังหวะที่แปลกประหลาด
ในขณะเดียวกัน ให้จินตนาการว่าทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า เป็การสูดน้ำบริสุทธิ์เข้าปอด เปรียบเสมือนการชำระปอดให้สะอาด เช่นเดียวกับการซาวข้าว
จากนั้นให้หายใจออกเหมือนกับการคายน้ำทิ้ง เพื่อเอาสิ่งสกปรกออกมา
ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ
ซึ่งเรียกว่า 'เทคนิคการหายใจขั้นพื้นฐาน'
เป็เทคนิคการหายใจพื้นฐานทั่วไปที่แพร่หลายในกลุ่มอันธพาลย่านสลัม
หลี่เซี่ยวเฟยเข้าสู่สภาวะนี้ได้อย่างรวดเร็ว
เขาตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ เพื่อตรวจสอบร่างกายของตนเองจากภายใน
เขา 'เห็น' ก้อนพลังสีทองอ่อน ๆ กำลังหมุนช้า ๆ อยู่ในตันเถียน
นั่นเป็สัญลักษณ์ของขั้นตอนการกลั่นดาราขั้นตอนหนึ่ง
ก้อนพลังสีทองอ่อนหมุนช้า ๆ เหมือนกับเนบิวลา
กลิ่นอายพลังจาง ๆ กระจายเข้าสู่ร่างกาย บำรุงเื เนื้อ หนังและกระดูกอย่างต่อเนื่อง ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น
เวลาผ่านไปช้า ๆ
กลุ่มก้อนพลังสีทองอ่อนก็ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นทีละนิด
แต่ในไม่ช้า หลี่เซี่ยวเฟยก็ลืมตาขึ้นอย่างครุ่นคิด
“ข่าวดีหนึ่ง ข่าวร้ายหนึ่ง”
“ข่าวดี คือ ยุคนี้สามารถฝึกปราณได้จริง ๆ”
“ส่วนข่าวร้ายก็คือ ความเร็วในการฝึกช้าเกินไป”
“การฝึกพลังดวงดาวก็เหมือนกับการฝึกปราณเมื่อห้าร้อยปีก่อน ต้องใช้เวลาค่อยเป็ค่อยไป ไม่ใช่เื่ที่ทำได้เพียงชั่วข้ามคืน”
“ถ้าเป็แบบนี้ ต่อให้มีเวลาสามสิบวันหรือสามเดือน ก็ไม่มีทางที่จะบรรลุไปถึงขั้นกลั่นดาราระดับสองได้หรอก”
“ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าจะบรรลุระดับนั้นได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก”
“เพราะ ‘ัแขนเหล็ก’ ฟางเซิ่ง ก็อยู่ในขั้นกลั่นดาราระดับสอง และยังเชี่ยวชาญวิชาโบราณแขนเหล็กอีก แต่ก็ยังถูกตู๋กูเจวียฆ่าตายด้วยหมัดเดียว”
“ดูเหมือนว่าจะต้องหาวิธีการเปิดทางลัดแล้วล่ะ”
“กล่องแสงจันทร์ ออกมา!”
เขาเรียกร้องในใจ
เสียงเ็าของผู้หญิงดังขึ้นทันที [ขอแนะนำให้โฮสต์เปิดใช้งานฟังก์ชันการสุ่มพิเศษ ‘วิหารกาลเวลา’ ซึ่งจะสุ่มวิชาจากแม่น้ำแห่งกาลเวลาของทั้งสามพันโลก เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเอง]
“สามารถสุ่มวิชาได้ด้วยเหรอ”
หลี่เซี่ยวเฟยดีใจมาก “ทำไมไม่บอกั้แ่แรกเล่า”
[นี่คือการชดเชยพิเศษให้กับโฮสต์…]
เสียงไร้อารมณ์ของผู้หญิงพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงปิดปากเงียบ
“อ้อ? ชดเชยงั้นเหรอ?”
หลี่เซี่ยวเฟยจับจุดที่น่าสงสัยได้ทันที
เขาถามต่อ “ทำไมต้องชดเชยให้ฉัน บอกมาสิ ว่าแต่คุณคือเ้าหมาโง่ที่โผล่ขึ้นมาเมื่อกี้ใช่รึเปล่า? ก่อนหน้านี้จำคนผิดสินะ?”
เสียงเ็าของผู้หญิงปฏิเสธที่จะตอบ
[โปรดให้โฮสต์เริ่มสุ่มวิชา]
ทันใดนั้น มีวังวนน้ำสีครามใสปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า
หลี่เซี่ยวเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอื้อมมือเข้าไปในนั้น
“ติ๊ง”
[โฮสต์ได้รับการสุ่มวิชา ‘หมัดวัชระ’]
[วิชานี้มาจากจักรวาลของกิมย้ง เป็หนึ่งในเจ็ดสิบสองวิชาเอกของวัดเส้าหลิน ตัวละครเอกแห่งวัดเส้าหลิน คือ เสวียนเซิง และ พระธรรมจักรใหญ่ จิวหมอจื้อ (ปลอม)]
[1] นิ้วทองคำ เป็สำนวนที่มักใช้ในนิยาย หนังสือการ์ตูน และภาพยนตร์ ซึ่งหมายถึง นิ้วที่มีพลังวิเศษ สามารถทำให้สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นได้ตาม้า
[2] ความสุข 996 หรือ "996福报" แปลตรงตัวก็คือ "996 คือความสุข" หมายถึง การทำงาน 9 โมงเช้า ถึง 3 ทุ่ม 6 วันต่อสัปดาห์ เป็สิ่งที่ดีและนำความสุขมาให้ ซึ่งเป็วัฒนธรรมการทำงานหนักในบริษัทเทคโนโลยีของจีน