บทที่ 1
ย้อนกลับมา
เสียงกรุ๊งกริ๊งดังแว่วมาตามสายลม ปลุกให้ร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาสดใสภายใต้ขนตาที่งอนยาวค่อยๆ กระพือขึ้นลงประหนึ่งผีเสื้อขยับปีก ภาพเพดาน เตียงและม่านที่แสนคุ้นเคยได้ปรากฏอยู่ในสายตาของจางอวี้ตี๋ ร่างบางหลับตาอยู่ครู่หนึ่งแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าภาพตรงหน้าก็ยังคงแจ่มชัดและไม่เปลี่ยนแปลง เพดานและภาพไม้แกะสลักของเตียงนี้ จางอวี้ตี๋คุ้นเคยกับมันยิ่งกว่าใคร เพราะว่าเขานอนอยู่บนเตียงนี้มานานกว่าสิบปี จนกระทั่งแต่งงานกับสามีผู้นั้น เขาจึงไม่เคยเห็นมันอีกเลย
จางอวี้ตี๋ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง ไม่ใช่ว่าตัวเองถูกไฟคลอกตายไปแล้วเหรอ? แล้วทำไมถึงได้มาโผล่ที่นี่กัน? หลังจากสำรวจรอบๆ แล้วจางอวี้ตี๋ก็มั่นใจว่า ที่นี่คือห้องนอนเก่าของเขา สมัยยังไม่แต่งงานอย่างแน่นอน เขาเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจลงจากเตียงและเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพเด็กหนุ่มอายุราวๆ 14-15ปี ก็ปรากฏขึ้นบนกระจก ดวงตาเรียวยาวหางชี้ลง คิ้วโก่งได้รูป จมูกเป็สันเชิดน้อยๆ บ่งบอกได้ถึงความดื้อรั้น และริมฝีปากบางอมชมพูเหมือนคนสุขภาพดี ทั้งหมดที่ปรากฏในนั้น คือตัวเองในวัย 15 ปี!
จางอวี้ตี๋ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะย้อนเวลากลับมาตอนอายุ 15 ปี เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาแตะใบหน้า และลูบไปตามตัวด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ตอนนี้อารมณ์ของจางอวี้ตี๋มีทั้งแปลกใจ ยินดีและเสียใจปะปนกัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะได้รับโอกาสให้ย้อนเวลากลับมา ความจริงที่เหมือนฝันนี้ทำให้จางอวี้ตี๋แทบจะทำใจเชื่อไม่ลงเลยจริงๆ
‘จางอวี้ตี๋’ เป็บุตรชายคนที่สามหรือคุณชายสามของตระกูลจาง มีบิดานามว่า ‘จางจิ้งเหริน’ เป็ขุนนางขั้นที่ 5 และมารดานามว่า ‘ซุนหัวลี่’ จางอวี้ตี๋มีพี่น้องร่วมอุทรอีกคนหนึ่ง ซึ่งก็คือคุณชายใหญ่ ‘จางเต๋ออิ่ง’ บิดาของเขามีลูกด้วยกันทั้งหมด 6 คน เป็บุรุษ 3 เกอ 2 และสตรีอีก 1
จางจิ้งเหรินเป็บิดาที่ดีมีคุณธรรม มีบ้างที่ลำเอียงรักจางเต๋ออิ่งมากกว่า เพราะบุตรชายคนโตคือทายาทสืบทอดวงศ์ตระกูล ฉะนั้นบิดาจึงใกล้ชิดกับพี่ใหญ่มากกว่าลูกคนอื่นๆ แต่ในฐานะของสามีแล้ว บิดาค่อนข้างทำได้แย่ จางจิ้งเหรินก็เหมือนกับขุนนางชั้นสูงคนอื่นๆ ที่มีฮูหยินและอนุอยู่ในบ้านมากมาย แต่ก็ยังไปเลี้ยงอนุไว้ด้านนอกอีก ดังนั้นมารดาของเขาซุนหัวลี่ก็คอยตามไปหึงหวงตลอด พอกำจัดไปได้คนหนึ่ง บิดาก็หาเพิ่มอีกคนหนึ่ง วนเวียนเช่นนี้อยู่ร่ำไป คนนอกที่มองเข้ามาก็รู้สึกว่ามารดาของเขาคล้ายกับคนบ้า เที่ยวตามหึงหวงอยู่ได้ ดูๆ แล้วช่างน่ารำคาญใจยิ่งนัก
แต่ว่านั่นก็เป็สิ่งที่พวกเขาได้แต่คิด ทว่าก็ไม่กล้าพูดออกไป หากจะบอกว่ามารดาของเขาคือฮูหยินจิตใจคับแคบก็ว่าได้ไม่เต็มปาก เพราะเรือนหลังของบิดาก็มีอนุอยู่หลายสิบคน แถมยังให้อนุคนโปรดของสามีคลอดบุตรออกมาให้เชยชมถึง 3 คน ดังนั้นพวกเขาจึงเลี่ยงมาเป็สตรีขี้หึงจอมโวยวายแทน ต่อหน้าพวกนั้นก็ไม่กล้าพูด แต่ลับหลังก็ชอบนำเื่นี้มากล่าวเหน็บแนมจางอวี้ตี๋ตลอด จนทำให้จางอวี้ตี๋รู้สึกอับอาย จนกลายเป็หมางเมินใส่มารดาแทน แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายสิ่งตัวเองมองว่าเป็การกระทำที่น่าอับอาย จะกลายเป็พฤติกรรมของเขาในอนาคต
พูดถึงตรงนี้หากจะไม่กล่าวถึงไม้เบื่อไม้เมาของมารดาก็คงจะไม่ได้ อนุคนโปรดของบิดาที่มีอำนาจรองลงมาจากมารดาก็คือ ‘ฉางซิ่วเหวิน’ คนคนนี้เป็เกอและเป็มารดาของคุณชายสองและคุณชายสี่ของตระกูลจาง ‘จางเซินเป้ย’ และ ‘จางเสี่ยงหลิง’ ราวกับ์กำหนดมาให้ฉางซิ่วเหวินคนนี้เป็คู่ปรับของมารดา ไม่ว่าสิ่งใดเขาล้วนมีเท่าเทียมกับนาง ยกเว้นแค่สถานะและชาติตระกูลเท่านั้น หาไม่แล้วคนที่จะได้ครองตำแหน่งฮูหยินก็ไม่แน่ว่าจะเป็มารดาของเขา
ตลอดเวลาจางอวี้ตี๋พยายามที่จะตีตัวออกห่างจากมารดาเพราะอับอายต่อพฤติกรรมของท่าน และเพื่อไม่ให้ถูกมองว่าตนเองเป็เหมือนมารดา จางอวี้ตี๋จึงพยายามอย่างหนักในเื่การเรียนและการวางตัว จนกลายเป็คุณชายที่เพรียบพร้อมในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าศาสตร์หรือศิลป์ที่สตรีและเกอควรจะเรียนรู้ จางอวี้ตี๋ก็เรียนรู้มาจนครบถ้วนและยังทำได้ดีจนเป็ที่เชิดหน้าชูตาของบิดาและมารดา ผิดกับจางเสี่ยงหลิง ไม่ว่าจะศาสตร์หรือศิลป์ก็อยู่ในระดับกลางๆ ไม่ดีมากแต่ก็ไม่ย่ำแย่ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็เทียบกับเขาไม่ได้
รูปร่างหน้าตาดี ศาสตร์หรือศิลป์ก็ยอดเยี่ยม ความคิดความอ่านก็กว้างไกล รู้จักวางตัวและเอาตัวรอดเป็ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน สุดท้ายแล้วบุรุษที่โดดเด่นสองคนนั้นกลับมอบหัวใจให้กับน้องชายที่ซื่อจนโง่คนนี้ จนถึงขั้นยอมตายแทนได้! นี่สินะที่เขาว่ากันว่าดีแค่ไหน แต่ถ้าหากไม่ใช่คนในดวงใจ ดีให้ตายเขาก็ไม่สนใจ...
โดยไม่รู้ตัว จางอวี้ตี๋ได้นั่งเหม่ออยู่หน้ากระจกเป็นานสองนาน จนกระทั่งแสงไฟจากโคมไฟที่บ่าวตรวจรักษาความปลอดภัยเรือนหลังได้สะท้อนเข้ามาในดวงตา จางอวี้ตี๋จึงดึงสติกลับมาได้
“ไม่รู้ว่าเป็พรจาก์หรือคำสาปแช่งจากนรก แต่ข้า จางอวี้ตี๋ ก็จะขอน้อมรับมันไว้” จางอวี้ตี๋กำหมัดแน่น ชีวิตในชาติที่แล้ว จางอวี้ตี๋ได้ใช้มันไปอย่างสูญเปล่า เขาเอาชีวิตและหัวใจของตัวเองไปฝากไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง คอยไล่ตามความรักอย่างบ้าคลั่งจนตาย ชีวิตที่แสนไร้ค่าและเต็มไปด้วยความเ็ปเช่นนั้น เขาไม่อยากจะเจอมันอีกแล้ว จะอดีตสามี ความรัก ความแค้นหรือน้องชายต่างมารดาผู้นั้น เขาคนนี้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว! ใครจะรักใคร ใครจะแค้นใคร ช่างเขาเถอะ ขอแค่อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีกเลยก็พอ
ชาติที่แล้วทุ่มเทความรักอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่ได้มาก็มีแค่ความเ็ปและความเดียวดายจนตาย เขาเข็ดแล้ว เขาทั้งเข็ดและหวาดกลัวความรักจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถึง ชาตินี้เขาขออยู่ให้ห่างจากคนเ่าั้ และใช้ชีวิตของตัวเองไปอย่างเงียบๆ ก็พอ เมื่อคิดแบบนั้นจางอวี้ตี๋ก็รู้สึกว่าความหนักอึ้งในจิตใจเหมือนจะค่อยๆ โล่งขึ้นมา ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนี้ทำให้ร่างของจางอวี้ตี๋สั่นสะท้านด้วยความยินดี คิดถึงและรู้สึกผิด
“คุณชายสองได้เวลาตื่นแล้วขอรับ” จางอวี้ตี๋ข่มกลั้นความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามา ก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อยว่า “เข้ามาสิ”
จากนั้นเสียงกุกกักก็ดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กชายในชุดสีเขียวอ่อนเดินเข้ามา ใบหน้าน่ารักดูสดใสได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของจางอวี้ตี๋ เด็กหนุ่มผู้นี้คือบุตรเกอของแม่นมเขา ‘เถาฉิงเทียน’
เถาฉิงเทียนเป็คนสนิทที่อยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา เป็สหายคนสนิทที่เคียงข้างกันในยามทุกข์และสุข ทว่าสุดท้ายก็ต้องมาตายก่อนวัยอันควรเพื่อปกป้องเขา เมื่อนึกถึงสาเหตุของเื่นี้ จางอวี้ตี๋ก็อดปวดหนึบในใจไม่ได้ เถาฉิงเทียนอดแสดงสีหน้าแปลกใจไม่ได้ เมื่อเห็นจางอวี้ตี๋นั่งอยู่หน้ากระจกอยู่ก่อนแล้ว แต่สิ่งที่สะดุดตามากที่สุดก็คงจะเป็ดวงตาคู่สวยที่อัดแน่นไปด้วยความโศกเศร้า เถาฉิงเทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนนอนคุณชายยังร่าเริงและพูดอวดว่าตัวเองได้รับคำชมจากอาจารย์ที่สอนฉินอยู่เลย แต่ทำไมเช้าวันนี้ ถึงได้ดูเศร้าสร้อยเช่นนี้เล่า?
“เกิดอะไรขึ้นขอรับคุณชาย? เหตุใดถึงได้แสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมาขอรับ?” เถาฉิงเทียนเอ่ยถามอย่างเป็ห่วง ทำให้จางอวี้ตี๋คลี่ยิ้มออกมา แต่น่าเสียดายที่รอยยิ้มนี้ไม่ได้ช่วยทำให้เถาฉิงเทียนรู้สึกสบายใจขึ้นมาเลย
“ข้าไม่เป็อะไรหรอก เพียงแค่...ฝันร้ายนะ” ใช่ ก็แค่ฝันร้าย เป็ฝันร้ายที่ยาวนานถึงภพชาติหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาตื่นแล้ว ตื่นจากฝันร้ายแล้ว เมื่อได้ยินว่าเป็ฝันร้าย เถาฉิงเทียนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและกล่าวว่า “โบราณว่าไว้ ฝันร้ายจะกลายเป็ดี วันนี้จะต้องเป็วันดีๆ ของคุณชายสามอย่างแน่นอน”
จางอวี้ตี๋ได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มที่มุมปาก “คงใช่”
จากนั้นเถาฉิงเทียนก็วางอ่างล้างหน้าบนขาตั้งอ่างให้จางอวี้ตี๋ ขณะเดียวกันก็ออกไปสั่งการบ่าวคนอื่นๆ ให้ต้มน้ำอุ่นและเทลงในถังไม้ให้เรียบร้อย เพื่อให้พร้อมอาบน้ำได้ทุกเมื่อ หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้ว จางอวี้ตี๋ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง เขาใช้ผ้าซับน้ำบนใบหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาลอยๆ ว่า “วันนี้จัดสำรับอาหารเช้าที่เรือนฮุ่ยกู้”
สิ้นเสียงของจางอวี้ตี๋ เถาฉิงเทียนก็รีบเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกตะลึง “จะ จริงหรือขอรับ?!”
“จริงสิ เช้าวันนี้ข้าจะทานอาหารเช้ากับท่านแม่” เถาฉิงเทียนแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ตื่นเต้น เป็เวลากว่าสามปีแล้ว ที่จางอวี้ตี๋ไม่เคยไปเหยียบที่เรือนฮุ่ยกู้ และทำตัวเ็าหมางเมินใส่ฮูหยิน มารดาของเขามักจะพูดให้ฟังเสมอว่าฮูหยินพยายามเข้าหาคุณชายสาม แต่ดูเหมือนคุณชายสามกลับพยายามตีตัวออกห่าง ทำให้ฮูหยินรู้สึกเสียใจมาก ดังนั้นจึงได้แต่คอยดูแลอยู่ห่างๆ และเนื่องจากคุณชายสามหมางเมินใส่ฮูหยิน จึงทำให้คุณชายใหญ่รู้สึกไม่พอใจคุณชายสามเช่นกัน ถ้าไม่ใช่ว่าฮูหยินคอยห้ามปรามไว้ เกรงว่าคุณชายใหญ่คงมาต่อว่าคุณชายสามนานแล้ว
“งั้นข้าน้อยจะรีบส่งคนไปแจ้งที่เรือนฮุ่ยกู้ พอคุณชายอาบน้ำเสร็จ สำรับก็คงส่งไปที่เรือนฮุ่ยกู้เรียบร้อยแล้ว” เถาฉิงเทียนพูดเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น จางอวี้ตี๋พยักหน้าอย่างยิ้มๆ เมื่อชาติที่แล้ว เถาฉิงเทียนก็พยายามประสานรอยร้าว (ที่เกิดจากเขาเพียงฝ่ายเดียว) กับมารดามาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่จวบจนสิ้นลมหายใจ เขาก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับมารดาเลย ในชาติที่แล้วบุตรอกตัญญูผู้นี้มัวแต่ใส่ใจสายตาของคนนอก แล้วมาดูแคลนมารดาผู้ให้กำเนิด ภพชาตินี้บุตรจะดูแลและใส่ใจมารดาให้มากขึ้น จะเชื่อฟังและไม่เ็าเหมือนอย่างที่เคยทำ ความเ็ปของมารดาที่มาจากการกระทำของเขา เขาจะขอดูแลและรักษาเอง
หลังจากที่อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย จางอวี้ตี๋ก็เดินนำบ่าวรับใช้ไปยังเรือนฮุ่ยกู้ทันที ระหว่างนั้นก็อดมองไปรอบๆ ด้วยความคิดถึงไม่ได้ หลังจากที่แต่งงานออกไปแล้ว ปีปีหนึ่งเขาได้กลับมาเยี่ยมบ้านเดิมแทบจะนับนิ้วได้ เวลาส่วนใหญ่เขาก็ใช้ไปกับการดูแลและเอาอกเอาใจสามี รวมไปถึงคอยออกงานต่างๆ เพื่อหาเส้นสายมาสนับสนุนหน้าที่การงานของสามี หรือแม้กระทั่งคอยช่วยเหลือจางเสี่ยงหลิงเวลาที่เขาออกงานหรือทำเื่เปิ่นๆ เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพียงเพื่อหวังว่าความดีของตัวเองจะทำให้สามีใจอ่อน และรับเขาเข้าไปอยู่ในหัวใจ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฝีเท้าของจางอวี้ตี๋ก็พลันชะลอลงและหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว เถาฉิงเทียนเห็นแบบนั้นก็อดใจเสียขึ้นมาไม่ได้ หวังว่าคุณชายสามคงไม่นึกเปลี่ยนใจและหันหลังกลับหรอกนะ มันไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่คุณชายจะไปหาฮูหยิน ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องกล่อมให้คุณชายสามเดินไปยังเรือนฮุ่ยกู้ให้ได้
“คุณชาย รีบไปที่เรือนฮุ่ยกู้เถิดขอรับ หากช้าไปกว่านี้ สำรับคงจะเย็นหมด และ...และฮูหยินก็อาจจะกำลังรอคุณชายอยู่” จางอวี้ตี๋ที่กำลังจมดิ่งไปกับความหลัง เมื่อได้ยินเสียงของเถาฉิงเทียนก็ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะหันหน้ากลับมา ใบหน้าที่แฝงไปด้วยความกังวลของเถาฉิงเทียนนั้น ทำจางอวี้ตี๋อดยิ้มออกมาไม่ได้ แม้ไม่พูด แต่จางอวี้ตี๋ก็พอจะรู้ความคิดในใจของชิงเทียนดี การที่ตัวเองหยุดเดินอย่างกะทันหันนี้ คงสร้างความไม่สบายใจให้กับชิงเทียนอย่างแน่นอน ดังนั้นจางอวี้ตี๋จึงเอ่ยออกมาว่า “ข้ารู้แล้ว เมื่อครู่ ข้าแค่คิดอะไรนิดหน่อยนะ”
“อย่าเสียเวลาคิดเลยขอรับ ไปกันต่อดีกว่า” เถาฉิงเทียนลนลานพูดออกมา คิด? คิดเสียใจทีหลังเหรอ? ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ต้องห้ามไม่ให้คุณชายคิด ท่าทางตื่นตระหนกเกินจริงของเถาฉิงเทียน ทำให้จางอวี้ตี๋อดขำไม่ได้ เมื่อหันหน้ากลับมา ก็พบร่างบอบบางของสตรีคนหนึ่งกำลังเดินมาหา หญิงวัยกลางคนผู้นี้มีใบหน้าที่โดดเด่น เสียแต่ว่าชอบทำสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังอยู่บ่อยๆ ทำให้ผู้คนมักจะมองข้ามความสวยของนาง และหงอไปกับบรรยากาศที่จริงจังและดุดันของนาง
พูดๆ ไปแล้ว หากไม่บอกว่าสตรีผู้มีใบหน้าดุและเรียบเฉยตรงหน้าคือมารดาแท้ๆ ของเถาฉิงเทียน เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถเชื่อมโยงได้ว่า เด็กหนุ่มที่ดูสดใสร่าเริงปนทะเล้นๆ คนนี้ คือบุตรชายของแม่นมจอมระเบียบคนนั้น ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เ้าระเบียบและจริงจังเสียทุกเื่อย่างแม่นม ‘โจวเสวี่ย’ จะสามารถเลี้ยงดูบุตรออกมาร่าเริงเช่นนี้ได้
“แม่นม” จางอวี้ตี๋ยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นโจวเสวี่ย
“คำนับคุณชาย”
“แม่นมไม่เห็นต้องมาตามเลย ข้ากำลังจะไปอยู่พอดี”
“ข้าเพียงแต่คิดถึงคุณชายสามมากเท่านั้น จึงอดใจไม่ไหวอยากจะมาพบเร็วๆ ถ้าอย่างนั้นก็เดินไปพร้อมกันเลยดีไหมเ้าคะ?” จางอวี้ตี๋ยิ้มบางๆ ออกมา แม่นมคงกลัวว่าตัวเองจะตัดสินใจหนีกลับเรือน เลยออกมาตามเสียมากกว่า แม้จะมองเจตนาของอีกฝ่ายออก แต่จางอวี้ตี๋ก็ไม่กล่าวอะไร เพียงแค่เข้าไปประคองแม่นมและมุ่งหน้าไปยังเรือนฮุ่ยกู้
ปล. ไรท์ตัดสินใจจะรีไรท์เนื้อหาใหม่ทั้งหมด แน่นอนว่าจะมีบางตอนที่แบบเนื้อหาไม่เหมือนอันเดิมๆน้าาา
343
