เสียงประตูห้องนอนของลูกชายปิดลงเบาๆ...
ผู้เป็พ่อกับแม่มัวแต่ทุ่มเถียงกันหน้าดำหน้าแดงจนไม่รู้ว่าต่อเติมลูกชายคนเดียวได้ยินทุกคำพูดที่ทั้งคู่ต่างสาดอารมณ์ใส่กันแล้วถ้อยคำเ่าั้ก็เป็เหมือนรอยด่างในหัวใจเขามานานหลายปีเป็รอยที่เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดไม่อาจลบเลือนไปได้เลย
เมื่อตราบุญคว้ากุญแจรถยนต์ขับออกนอกบ้านไปแล้วเข็มแดงที่สะสมความหงุดหงิดมาจากนอกบ้าน เมื่อเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มบันทึกภาพของสามีกับผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาให้ดูแวบแรกที่เห็น หล่อนกำมือสองข้างแน่นจนเล็บจิกลงบนเนื้อเพราะเสี้ยวหน้าของหล่อนผู้นั้นยังคงเค้าโครงเดิมไว้ไม่ผิดเพี้ยนแม้ว่าทรงผมที่เคยยาวตรงจะเปลี่ยนเป็ดัดจนฟูหยิกแต่หล่อนก็ไม่เคยลืม
หล่อนมั่นใจว่าผู้หญิงในภาพที่เพิ่งก้าวออกมาจากลิฟต์คือเลอดาวแน่ๆ!
ผู้หญิงคนนั้นทำลายชีวิตและครอบครัวของหล่อนพังราบคาบความไว้เนื้อเชื่อใจที่หล่อนมีให้สามีนั้นดับสิ้นไม่หลงเหลือหล่อนไม่เชื่อน้ำคำของเขาอีกต่อไปแล้วมีอย่างที่ไหนที่ตราบุญอยู่กินฉันท์ผัวเมียกับหล่อนมาตั้งเกือบยี่สิบปีจนมีลูกคนแรกด้วยกันคือต่อเติมชีวิตก็ราบเรียบเป็ปกติสุข เขาทำงานในตำแหน่งสำคัญของบริษัทที่มีหล่อนเป็เ้าของมีเงินทองใช้ไม่ขาดมือทุกอย่างก็น่าจะลงตัว...หล่อนเป็ภรรยาผู้อยู่ใต้อาณัติของสามีตามความเชื่อที่ว่า ‘เมียคือช้างเท้าหลัง’ ซึ่งหล่อนก็ยอมให้เขาทุกเื่สรรหาทุกสิ่งมาเอาอกเอาใจโดยไม่ให้เขาเกิดความรู้สึกในคำพูดปรามาสของใครต่อใครว่าเขาคือ...หนูตกถังข้าวสาร
มันเป็เื่จริง...ก่อนที่เขาจะแต่งงานจดทะเบียนกับหล่อนนั้นเขาเป็เพียงผู้ชายตัวเปล่าที่อยู่ในครอบครัวฐานะปานกลาง หน้าที่การงานก็เป็แค่พนักงานกินเงินเดือนในบริษัทเรียกได้ว่าหาเช้ากินค่ำ...แต่เื่นั้นไม่ได้รกอยู่ในสมองของหล่อนสักนิดในเมื่อหล่อนรักและอิ่มใจที่ได้คบหากับเขา นั่นก็เพียงพอแล้ว
กลับเป็หล่อนเองต่างหากที่เกิดวิตกกังวลเมื่ออายุของตัวเองนำหน้าเขาไปสามปีจนเขาถูกล้อว่ามีเมียแก่...หล่อนเห็นหน้าเขาถอดสีหลายครั้งซึ่งหล่อนเองก็หน้าชาไปตามกัน แต่ก็ปลอบใจและประคับประคองชีวิตคู่มาจนยาวนานกระทั่งลูกชายคนโตอายุสิบสองสามีผู้แสนดีของหล่อนกลับทำลายทำนบของความเชื่อใจระหว่างกันจนหมดสิ้นไม่รู้ว่าไปติดเนื้อต้องใจผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไรจนถึงกลับสับปลับกล้าผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ในคืนแต่งงานทำเื่งามหน้าด้วยการจัดงานแต่งซ้อนกับผู้หญิงคนอื่นทั้งที่ยังไม่ได้เลิกร้างหรือหย่าขาดจากกันหล่อนกลายเป็ผู้หญิงแก่ที่อุ้มท้องอุ้ยอ้ายแล้วโง่ดักดานอยู่กับบ้านโดยไม่รู้เลยว่าสามีกำลังทำเื่เลวร้ายอย่างไม่น่าให้อภัย
ยังดีที่มีคนมาส่งข่าวได้ทันท่วงทีทำให้หล่อนได้ไปฉีกหน้าหญิงชั่วชายโฉดจนงานมงคลของทั้งคู่ล่มสลายคืนนั้นหล่อนเห็นแสงแฟลชวูบวาบสว่างทั่วทั้งงาน ทันทีที่เค้กเก้าชั้นก้อนโตถูกหล่อนผลักจนล้มคว่ำไม่เป็อันชิ้นดีได้ยินเสียงกรีดร้องดังก้องคับหูขณะที่หล่อนด่ากราดผู้หญิงคนนั้นคำก่นด่านินทาที่ตามไล่หลังมานั้นไม่ได้ระคายหูเลยสักนิดเมื่อมือของตราบุญคว้าหมับที่ข้อแขนของหล่อนแล้วดึงกึ่งกระชากจนเกือบจะเป็ถูลู่ถูกังเพื่อลากให้หล่อนออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกแต่ยามนั้นหล่อนก็ไม่ต่างจากหมาบ้า เมื่ออาละวาดแล้วก็ไม่ยอมสงบโดยง่ายใครจะไปทนได้ที่เห็นสามีของตัวเองกำลังสวมสูทเ้าบ่าวยืนตัดเค้กหน้าตาระรื่นกับผู้หญิงคนอื่นได้หน้าตาเฉย
ทว่างานแต่งของเขากับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้พังพินาศอย่างเดียว!
ชีวิตหล่อนเหมือนจมดิ่งจนพังพาบตามไปด้วย!
หล่อนต้องสูญเสียลูกในท้องตายตกไปตามกัน!
เมื่อนึกถึงภาพในวันวานคืนนั้น เข็มแดงก็ทรุดนั่งลงกับพื้น สองขาอ่อนปลกเปลี้ยไร้แรงยืนมือสองข้างขึ้นปกปิดใบหน้าเมื่อน้ำใสๆกำลังไหลรินรดจากขอบตาอันร้อนผ่าวได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองก้องอยู่ในอกยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนน้ำที่ไหลกำลังท่วมอยู่ในอกแรงกระเพื่อมของน้ำนั้นทำให้หัวใจอัดแน่นไปด้วยความบอบช้ำเห็นแต่ภาพของตัวเองพลัดตกบันไดจากที่สูงเพราะการทะเลาะวิวาท
ตราบุญเอาแต่พูดว่าไม่ได้ตั้งใจให้เป็แบบนั้น...แต่ทุกสิ่งก็สายเกินแก้ไขหล่อนตกเืและเด็กในท้องก็ไม่อาจลืมตาขึ้นมาดูโลกหล่อนได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่าลูกในท้องของหล่อนทำผิดอะไรทำไมถึงต้องมารับผลกรรมที่เกิดขึ้นจากเื่ของผู้ใหญ่แล้วคำตอบที่ได้รับเสมอมาจนถึงตอนนี้ก็เป็คำตอบเดิมๆว่าเป็เพราะผู้หญิงคนนั้น
ในเมื่อหล่อนยอมให้อภัยเขาในคราวนั้นแล้วเขาก็รับปากว่าจะไม่ทำผิดซ้ำรอยเดิมแต่ทำไมวันนี้ถึงมีภาพการพบปะของเขากับผู้หญิงคนนั้นได้อีกหรือว่าจะต้องจองเวรจองกรรมกันต่อไปจนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะต้องสิ้นลมหายใจ!
‘ฉันเกลียดแก...อี...’
//////////////////////////////////////
ฮัดเช้ย!!
เลอดาวจามติดกันถี่ๆเมื่อเยี่ยมหน้าเข้ามาในห้องครัวซึ่งตอนนี้ดุจเดือนกำลังปรุงรสอาหารจานเด็ดในกระทะกลิ่นหอมที่โชยมาพร้อมควันฉุยจากเมนูกุ้งผัดรวมเห็ดสารพัดชนิด
“ถ้าไม่สบายก็ออกไปนั่งคอยข้างนอกเถอะเดี๋ยวตักผัดเห็ดขึ้นจากกระทะก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”
“สบายดี ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรสักหน่อย ก็แค่จามเฉยๆสงสัยว่าคงมีคนนินทาอยู่มากกว่า” เลอดาวยังคงพูดเล่นเป็เื่สนุกปากไม่คิดว่าคำพูดที่เอ่ยไปจะตรงเผงกับใจของพี่สาว
“ใครจะเอาไปพูดให้ร้ายก็ช่างหัวปะไรสิอยู่ที่เราต่างหากว่าวางตัวดีขนาดไหน”
“อะไรกันคะพี่เดือน ดาวเพิ่งจะมาถึง ก้นยังไม่ทันติดเก้าอี้พี่เดือนก็เริ่มจะเทศน์อีกแล้ว...จริงๆก็เข้าวัดเข้าวาออกจะบ่อยจิตใจน่าจะสงบบ้างนะคะ”
ดุจเดือนยกตะหลิวในมือค้างทำท่าจะเขกกะโหลกคนพูดจนผู้เป็น้องสาวต้องเบี่ยงตัวหลบเป็พัลวัน
“อย่ามาย้อนพี่ว่าแก่หรือหัวโบราณหน่อยเลย คนที่ควรจะเข้าวัดคือเธอนะดาว...โตจนป่านนี้แล้วน่าจะรู้นะว่าไฟมันร้อนยังคิดจะไปเล่นกับไฟให้ร้อนใจกายเสียเปล่าๆ”
เลอดาวยืนกอดอกพิงเข้ากับกำแพงข้างหนึ่งมองพี่สาวที่ตักผัดผักขึ้นจากกระทะใส่จาน พูดเชิงแหย่ว่า“นี่แสดงว่าพี่ภาฟ้องให้ฟังหมดแล้วสินะคะ”
ดุจเดือนยกจานผัดผักออกไปจากห้องครัวแล้ววางลงบนโต๊ะขนาดยาวซึ่งปูผ้าสีขาวสะอาดบนโต๊ะมีถ้วยกระเบื้องเคลือบใส่แกงเลียงแล้วก็ไข่เจียวทรงเครื่องปากก็ยังคงบ่นไปขณะมือของดุจเดือนก็จับทัพพีคดข้าวสวยหุงสุกร้อนๆจากโถเงินใส่จานเปล่าสองใบเลอดาวที่เดินตามมาทีหลังยกเหยือกใสบรรจุน้ำเย็นรินใส่แก้วทั้งสองก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
เลอดาวนั่งเท้าคางมือประสานทำทีเป็ตั้งใจฟังโดยไร้สีหน้าเป็ทุกข์เป็ร้อนจนผู้เป็พี่ต้องเอื้อมมาหยิกเข้าที่หลังมือทำให้หล่อนสะดุ้ง
“พี่ไม่เข้าใจเธอจริงๆเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ไม่สะทกสะท้านบ้างเลยหรือไงกัน”
“พี่ไม่จำเป็ต้องเข้าใจดาวไปทุกเื่หรอกค่ะขอแค่พี่อยู่ข้างเดียวกับดาวก็พอ”
ดุจเดือนถอนใจยาว
“แต่ถ้าดาวทำไม่ถูก พี่ก็ไม่เข้าข้างหรอกนะ มีอย่างที่ไหนรู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็ลูกชายของคู่ปรับตัวเองแท้ๆ แต่ดันไปคบค้าสมาคมด้วยพี่ว่าอีกไม่กี่วันหรอกฝั่งนั้นจะต้องแล่นมาฉีกอกเธอไม่ที่บ้านก็ที่ทำงาน”
ข้อนี้หล่อนก็คิดไว้เหมือนพี่สาวเป๊ะแต่หล่อนก็้าให้เป็แบบนั้นอยู่เหมือนกันที่ผ่านมาใกล้รุ่งตามราวีหล่อนไม่เลิกมีทั้งที่รู้ต้นสายปลายเหตุแต่ก็มีอีกหลายครั้งที่จับมือใครดมไม่ได้อย่างวันก่อนที่รถยนต์ของหล่อนถูกปล่อยลมยางตั้งสองล้อหล่อนมองเห็นชายแปลกหน้ามาด้อมๆมองๆอยู่ข้างรถหล่อนก็มองไม่เห็นใครอื่นว่าจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรถ้าไม่ใช่ฝีมือพวกลูกน้องของใกล้รุ่ง
“พี่เดือนก็น่าจะจำได้นี่คะว่าคุณรุ่งทำกับพี่ภาไว้ยังไงบ้าง...แผลเป็ที่แขนพี่ภาจนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่หาย”
เลอดาวนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในร้านอาหาร...มันเป็อดีตที่หล่อนยังจำไม่ลืมใกล้รุ่งตามมาเจอนภากำลังรับประทานอาหารกับกนกซึ่งตอนนั้นหล่อนลุกไปเข้าห้องน้ำพอดี ทำให้ผู้เป็เมียหึงหน้ามืดตามัวเข้ามาถึงก็กระชากผมนภาจนหงายหลัง เท่านั้นไม่พอยังทึ้งทั้งจิกก่อนจะตบที่หน้านภาไปหลายฉาดแล้วคนอย่างนภาที่ไม่สู้รบปรบมือกับใครก็เลยกลายเป็ที่รองมือรองเท้าของอีกฝ่ายโดยที่การห้ามปรามของผู้ชาย ‘คนกลาง’ นั้นไร้ผลแล้วมันก็ลงเอยที่ไวน์เย็นๆจากแก้วราดั้แ่ศีรษะของนภาไหลเปียกหน้าลู่ไปตามผม
ตอนที่เลอดาวออกมาพบแล้วปรี่เข้าไปหวังจะห้ามนั้นใกล้รุ่งก็คว้าถ้วยกาแฟร้อนในถาดจากพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดีแล้วสาดใส่นภายังดีแค่โดนเข้าที่แขนแต่อาการปวดแสบปวดร้อนก็ทำให้นภานั้นกรีดร้องจนเสียงระงมดังไปทั่วทว่าแผลนั้นก็พุพองจนตอนนี้ก็ยังกลายเป็ ‘แผลเป็’ ที่ทำอย่างไรก็คงไม่หายไปได้
ความโกรธของหล่อนแล่นขึ้นหน้า ก่อนจะพาพี่สาวไปส่งโรงพยาบาลหล่อนจึงปรี่ไปตบหน้าใกล้รุ่งเต็มฝ่ามือจนอีกฝ่ายหน้าหันพอใกล้รุ่งไม่ทันตั้งตัวหล่อนก็เลยใช้ความแหลมของรองเท้าส้นสูงกระทืบไปที่เท้าของอีกฝ่ายจนร้องเสียงหลงต้องงอตัวกุมเท้าข้างนั้นด้วยความเ็ป หล่อนจึงได้พยุงปีกนภาออกไปจากที่นั่นโดยคิดแต่ว่าสักวันจะต้องสะสางปัญหานี้ให้หมดสิ้น ไม่คาราคาซังแบบนี้ต่อไป
แต่ใครจะรู้เล่าว่าใกล้รุ่งเป็พวกกัดไม่ปล่อย...ไม่ยอมฟังความจากฝ่ายนภากับหล่อนเลยปักใจเชื่อไปแล้วว่า
นภาเป็‘เมียน้อย’ แถมยังคิดสกปรกว่าสามีของตัวเองเทครัวฟาดทั้งนภาแล้วก็หล่อน
“แล้วพี่ถามหน่อยเถอะมัวแต่เ้าคิดเ้าแค้นกันทั้งสองฝั่ง มันได้ประโยชน์ตรงไหน”
“ก็อีแก่นั่นมันไม่ยอมหยุดนี่คะ...อาทิตย์ก่อนมันก็ส่งคนเอากระเช้านมหมดอายุมาให้ในงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของดาวเื่เก่าๆที่มันทำอีกสารพัดพี่เดือนก็รู้เห็นดีนี่คะว่ามันเป็ฝ่ายเริ่มทั้งนั้น”
“แล้วการที่เธอปล่อยให้ลูกชายของฝ่ายนั้นเข้ามาพัวพันเธอ้าอะไร”
เลอดาวแค่นยิ้มน้อยๆเหมือนกำลังมองเห็นเื่สนุก
“ของเล่น...เขาก็เอาไว้เป็ของเล่นเท่านั้นแหละค่ะเล่นเบื่อเมื่อไหร่ก็ทิ้ง!”
//////////////////////////////////////จบตอนที่ 7
3K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)