การที่ฉันลุกขึ้นจากเตียงตอนเจ็ดโมงเช้าในวันอาทิตย์แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของจอตโตเมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัว ก็คงเป็เพราะวันนี้อากาศดีเกินกว่าจะนอนต่อ
ฉันลุกไปเปิดประตูระเบียง ยืนรับลม เหม่อมองท้องฟ้าอยู่ครู่ใหญ่ เื่เมื่อวานมันกวนใจจนคิดเื่อื่นไม่ออกเลย
ร่างของคัมภีร์เทพแห่งท้องฟ้าที่บินโฉบผ่านหน้าคือสิ่งเดียวที่ดึงฉันออกจากภวังค์ ดวงตาคมกริบมองลงด้านล่างเหมือนกำลังสนใจอะไรอยู่ ฉันจึงตัดสินใจรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเดินเล่นใช้เวลากับไซรุบ้างเผื่อเขาจะอารมณ์ดียอมคุยด้วย
“ ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ ” ลงมาชั้นล่างเจอเดนิซ่าเข้ามาทัก เธอคงแปลกใจเพราะปกติวันหยุดถ้าไม่ได้ไปไหนฉันจะชอบใช้เวลา่เช้าในห้อง นอนกลิ้งบนเตียงจนหนำใจไม่ก็อ่านหนังสือที่โซฟา
“ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ” ฉันยิ้มตอบ ก้มมองถาดผลไม้ในมือหญิงวัยกลางคน แอพริคอต ลูกเชอรี่และผลไม้ตระกูลเบอร์รี่อื่นๆถูกจัดวางอย่างสวยงามในตระกร้าสาน ชวนให้อยากหยิบขึ้นมากินสักชิ้น
“ รับอาหารเช้าเลยไหมคะ ”
“ ยัง ฉันจะไปเดินเล่นก่อน ” เธอพยักหน้าก่อนจะเดินนำไปเปิดประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมกับสวนให้ ฉันเดินพลางะโเรียกนกอินทรีั์ คงเพราะเราอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้วเขาจึงบินมาเกาะไหล่แต่โดยดีทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาด้วยซ้ำ
เราเดินมาจนถึงกำแพงกุหลาบสีแดงสดก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงคนวิ่งมาไกลๆ
“ เ้าหญิงครับ! ” หันไปตามเสียงเรียกเป็โรจิที่วิ่งมาหา เพิ่งสังเกตเลยว่าวันนี้ตื่นมาไม่เจอสองแฝด สงสัยโดนเรียกให้ไปช่วยงานั้แ่ฉันยังไม่ตื่น
“ มีแขกมารอพบครับ ”
“ ใคร? ”
เทพหมาป่าไม่ได้บอกในทันทีแต่กลับพยายามคะยั้นคะยอให้ฉันรีบกลับเข้าไปในวัง เห็นท่าทีแปลกๆแบบนั้นเลยรีบกลับให้เห็นกับตาว่าใครมาหาในวันหยุดแบบนี้
ผู้ชายในชุดสูทกับกิ้งก่าสีเขียวบนหมวกแถบส้มที่คุ้นตาแนบข้างด้วยคนที่ฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าในตอนนี้ลุกขึ้นจากโซฟาในห้องรับแขกทันทีที่เจอฉัน
“ รีบอร์น…จอตโต ”
.
.
“ แล้ว…มีอะไรว่ามา ” ฉันพาทั้งสองมานั่งคุยในห้องลับที่อยู่สุดโถงทางเดินปีกซ้ายด้านหลังห้องสมุด ห้องขนาดเล็กที่มีเพียงชุดโซฟาหนังนิ่มสีดำวางโดดเด่นเป็ที่ที่ฉันชอบมาเวลา้าคิดอะไรเงียบๆคนเดียว
“ ลองทายสิ ” รีบอร์นยกแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่ดื่มอย่างสบายใจ ต่างกับบอสที่นั่งนิ่งดูอึดอัดไม่ต่างกับฉัน
อุตส่าห์ตั้งใจจะหลบหน้าเพื่อคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่างสักอาทิตย์แต่กลับต้องมาเจอกันในวันนี้ ์แกล้งกันใช่ไหม? ใครจะไปมองหน้าติดกัน!
“ ถ้าไม่ใช่เื่ใหญ่คงไม่มากันแพ็กคู่แบบนี้ ”
“ ผมมาขอความช่วยเหลือ ” เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยหลังจากเงียบมานาน พอสังเกตใบหน้าของเขาดีๆแล้ว หน้าไม่สดชื่นเหมือนเมื่อวาน ขอบตาเข้มคล้ายคนยังไม่ได้นอน
“ ตอนนี้ผมกำลังวางแผนจะขยายขอบเขตการดูแลไปที่ญี่ปุ่น ผมยังต้องอยู่อิตาลีเลยอาจจะไม่สามารถดูแลได้อย่างทั่วถึง จึงขอให้รีบอร์นช่วยตามหากลุ่มคนที่พอมีแววจะทำหน้าที่นี้ได้แต่ก็ไม่ใช่แก๊งพันธมิตรทุกคนจะเห็นด้วย ”
“ ลูกศิษย์ที่ฉันเลือกเอง ฉันมั่นใจมากแต่อีกกลุ่มที่ได้รับเสียงโหวตเท่ากันคือ หน่วยลอบสังหารของวองโกเล่ ‘ วาเรีย ’ พูดให้เข้าใจง่ายๆก็เป็ด้านตรงข้ามของพรีโม่เลยล่ะ ” จอตโตกับรีบอร์นสลับกันอธิบายจนฉันพอจะเข้าใจเื่ราวขึ้นมา
“ เมื่อวานวาเรียบุกไปประเทศญี่ปุ่นเพื่อจะกำจัดซาวาดะ สึนะโยชิ ลูกศิษย์ของรีบอร์นให้พ้นทาง รีบอร์นเลยเสนอการแข่งขันชิงตำแหน่งโดยที่ต้องให้เ้าหญิงเป็กรรมการให้ครับ ”
“ เอ๊ะ!? ทำไมเป็ฉันล่ะ ? ” ฉันใที่อยู่ๆตัวเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้ขึ้นมา ปกติแล้วหน้าที่นี้ต้องเป็ของจอตโตไม่ใช่เหรอ ?
“ ถือว่าเป็งานแรกในฐานะบอสของทูรินีเซตเต้แล้วกัน ” รีบอร์นยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน น่าหมั่นไส้จนอยากจับกรอกกาแฟให้ตาค้างไม่ต้องนอนกันไปเลย
“ นายแกล้งฉันหรือเปล่าเนี่ย? ” ฉันหรี่ตามองอัลโกบาเลโน่จุกนมสีเหลืองอย่างไม่ไว้ใจ นี่คือการแก้แค้นที่ฉันยิงเขาร่วงเมื่อตอนเจอกันครั้งแรกหรือเปล่านะ ?
“ เปล่า มันจำเป็จริงๆ อีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้ฝากด้วยนะ ” ทั้งสองทำท่าจริงจังขึ้นมาจนฉันสับสน เท่าที่ฟังเื่มาคร่าวๆก็เข้าใจนะว่าเป็เื่ใหญ่แต่ท่าทีของพวกเขายิ่งทำให้ฉันรู้สึกได้ว่างานนี้สำคัญมากจริงๆ
“ แข่งเดือนนี้เลยไม่ได้หรอ เดือนหน้าฉันต้องไปโรงเรียนแล้ว ” ฉันบ่นเสียงอ่อย พยายามต่อรองอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องโหมร่างกายเกินไป
“ พวกเขายังต้องได้รับการฝึกเพิ่มน่ะ เื่นี้ขอโทษจริงๆ ” ถึงรีบอร์นจะพูดขอโทษแต่หน้าไม่ได้แฝงความรู้สึกผิดเลยสักนิด สรุปว่าฉันมาเป็เ้านายของอัลโกบาเลโน่หรือมาเป็ทาสนะ?
ฉันจ้องหน้ารีบอร์นสลับกับหน้าจอตโตก่อนจะหันมาถามความเห็นโรจิโซจิซึ่งยืนฟังอยู่ด้านหลัง เทพหมาป่าพยักหน้าให้เป็สัญญาณว่าทางเลือกอื่นของฉันถูกตัดทิ้งหมดจนไม่เหลือ
“ จะพยายามแล้วกัน ” ยังไม่ทันได้เคลียร์ปัญหาที่ค้างไว้กับจอตโตก็มีงานอื่นแทรกมาให้ต้องคิดอีกแล้ว โอ๊ย ยังไม่ทันเริ่มก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้วสิ