พอการสร้างรังของผมกลายมาเป็การเพาะปลูกขยายพันธุ์เ้าต้นไม้นี่แล้ว มันก็ทำให้ผมไม่จำเป็ต้องกังวลว่าจะไม่มีอาหารกินอีกต่อไป ทั้งยังลดสัญชาตญาณหวงแหนเ้าต้นไม้นี่ได้อีกด้วย
เมื่อเห็นความสามารถในการขยายพันธุ์เติบโตของต้นไม้ชนิดนี้แล้ว ผมก็จัดการหักกิ่งของมันจากต้นใหม่ที่งอกออกมาจากรังเก๊ เอามาปักไขว้กันให้มีรูตรงกลาง ทำเป็ช่องทางเคลื่อนที่ระหว่างรังจริงของผมไปยังรังเก๊ที่ใช้กิ่งของเ้าต้นไม้ช่วยสร้าง
พอผ่านไปอีกหลายอาทิตย์พวกกิ่งไม้พวกนี้ก็จะเติบโตเป็เกราะกำบังให้แก่ผม พวกมันย่อมไล่สิ่งมีชีวิตอื่นให้ออกห่างถอยออกไปได้ ถึงจะทำให้สัตว์อื่นถอยห่างจนเหมือนผมถูกรังเกียจตัดขาด ทว่าความปลอดภัยของชีวิตน้อยๆ ของผมนั้นสำคัญสุด
ไม่ใช่ว่าผมจะละทิ้งความรู้สึกผิดจากการกระทำที่อาจทำลายสมดุลของธรรมชาติ ทำให้วงจรชีวิตพื้นที่แถบนี้เปลี่ยนแปลงไป... ทว่าน้ำหนักของความ้าที่จะมีชีวิตรอดนั้นสำคัญกว่า อะไรบางอย่างที่อาจจะเป็สัญชาตญาณของสัตว์ได้เอาชนะความรู้สึกผิด และกระตุ้นบอกตัวผมว่าจะต้องมีชีวิตเพื่อทำบางอย่างที่สำคัญยิ่ง
ถึงผมจะรู้ว่าสัตว์ตัวเล็กๆ อย่างผมจะไปมีความสำคัญอะไรได้ เป็แค่สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตที่ผมมาเกิดใหม่ ทว่าผมก็ไม่อาจขัดขืนสัญชาตญาณนั้นได้ในเมื่อความมีเหตุผลอีกด้านได้ตกลงเห็นด้วยอย่างไร้ข้อโต้แย้ง ได้แต่เลยตามเลยพยายามควบคุมไม่ให้มันเกินเลยยิ่งใหญ่จนสามารถส่งผลกระทบอะไรที่ชัดเจนรุนแรง
ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรแต่พวกกุ้งปลาและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับผมเริ่มที่จะไม่ถูกไล่ต้อนจากพลังงานอะไรบางอย่างจากเ้าต้นไม้ที่ทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นหลีกหนีจนพวกมันต้องย้ายถิ่นที่อยู่อาศัยใหม่ อาจจะเรียกได้ว่าพวกมันกล้าหาญขึ้น? ตอนนี้พวกมันกล้าใช้ต้นไม้เหล่านี้เป็ที่หลบซ่อน สามารถต้านทานอะไรก็ตามที่ทำให้พวกมันถอยห่างได้ กระนั้นก็ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตตัวไหนสักตัวที่แตะต้องกินเ้าต้นไม้นี่
ผมสร้างทางเล็กๆ ที่พอตัวผมลอดผ่าน ตรงยังไปรังถัดไปเป็เส้นทางตรงเส้นทางเดียว สร้างให้พวกมันย้อนกลับมากับอีกครั้งเป็หกเหลี่ยมมีทางลากยาวตรงกลางตัดผ่านเพื่อให้สามารถมุดหนีไปที่รังฝั่งตรงข้ามได้อย่างรวดเร็ว
หากผมปล่อยตัวให้สัญชาตญาณครอบงำ เกรงว่าพื้นที่ทั้งหมดแถบนี้คงได้เต็มไปด้วยเ้าต้นไม้ชนิดนี้ ทำเป็พุ่มไม้ขนาดใหญ่เพื่อซ่อนตัวผมเพียงตัวเดียว
เพื่อไม่ให้เป็จุดเด่นจนเกินไป ผมดึงลากหินและพวกเปลือกหอยสีต่างๆ มากองไปตรงนู้นทีตรงนี้ที น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถหาต้นไม้ชนิดอื่นมาปักให้กลมกลืนไปกว่านี้ได้ ดูเหมือนว่าพื้นที่ที่ผมอยู่จะมีพืชชนิดเดียวคือเ้าต้นไม้ต้นนี้
ไม่แน่ว่าอาจเป็เพราะพื้นที่จุดนี้มีต้นไม้ต้นนี้อาศัยอยู่จึงทำให้ไม่มีพืชชนิดอื่นงอกเงยออกมา มันอาจจะมีพลังงานปริศนาที่ทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากผมไม่อยากเข้าใกล้
ทว่ามันก็ไม่ใช่อะไรที่ผมจะสามารถหาทางรู้ได้ ทำได้แค่ใช้ชีวิตต่อไปอย่างสบายใจ รู้แค่ว่าต้นไม้ต้นนี้เป็สมบัติของผมเพียงตัวเดียว
ตูม!!!
ผมชะงักละตัวเองออกจากการกินใบของเ้าต้นไม้ รับรู้ได้ว่าเสียงดังสนั่นนั้นมาจากพื้นน้ำเบื้องบน มันดังจนแม้จะอยู่ใต้น้ำก็ยังได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง และมันก็ทำให้กระแสน้ำที่ปรกติจะสงบนิ่งไหลเอื่อยๆ ไปตามธรรมชาติเคลื่อนไหวกระเพื่อมรุนแรงเป็ระลอกคลื่นมาถึงข้างใต้
ผมรีบพุ่งตัวเล็กๆ นิ่มๆ ของตัวเองเข้าไปในรัง แอบซ่อนตัวเพื่อดูสถานการณ์
ดูจากระดับน้ำบริเวณที่ผมอยู่อาศัยที่ลึกเกินกว่าจะมีสัตว์บกสนใจลงมาว่ายหากไม่คิดจะหนีตายหรือหมายคิดทิ้งชีวิตเอาไว้ใต้น้ำแล้ว ท่าทางเื่ข้างบนจะใหญ่โตอยู่พอสมควร หาไม่แล้วแรงกระเทือนจากบนบกคงไม่กระเทือนมาถึงใต้น้ำได้ชัดเจนขนาดนี้
ภายนอกสถานการณ์เหนือขึ้นไปบนผืนน้ำนั้นเกิดการะเิขึ้นครั้งใหญ่ เรือโดยสารสำหรับท่องเที่ยวลำโตที่สามารถจุคนได้เกินแสนคนถูกอาวุธทำลายล้างยิงลงมาจากเบื้องบนวงโคจรโลกเป็ลำแสงทรงกลมมีรัศมีกว้างพอจนกลืนเรือขนาดใหญ่ทั้งลำ เพียงวินาทีเดียวที่มันเข้าปะทะกับเป้าหมายก็ทำให้เป้าหมายของมันะเิ ชิ้นส่วนที่กระจายออกมาจากการะเิก็โดนลำแสงทำลายล้างจนเหลือเป็ฝุ่นผง ผืนน้ำกระเพื่อมตามแรงกระแทกปะทะจนเกิดคลื่นสูงเป็วงกระจายไปรอบด้าน ลำแสงนั่นทะลุทะลวงไปถึงพื้นน้ำข้างใต้
ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นและจบลงภายในเพียงไม่กี่วินาที ทว่าพลังทำลายล้างของลำแสงนั้นรุนแรงจนสร้างรูโหว่บนพื้นมหาสมุทร กลายเป็หลุมลึกทรงกลม เป็หุบเหวที่มองด้วยตาไม่อาจเห็นก้นหลุม
ด้วยพลังทำลายล้างที่รุนแรงขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่จะสั่นะเืส่งระลอกคลื่นออกไปไกลจนกระทบถึงพื้นที่ห่างไกลอื่น...
เป็โชคดีที่พื้นที่ที่เกิดการะเินั้นอยู่ห่างไกลจากจุดที่ร่างเล็กๆ ตัวนุ่มนิ่มอาศัยอยู่ กระนั้นระบบนิเวศน์ที่ถูกทำลายก็ส่งผลให้พื้นที่ที่ถูกโจมตีไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต พวกมันต่างก็ทำตามสัญชาตญาณหลีกหนีออกจากจุดอันตราย ลี้ภัยออกไปยังพื้นที่อื่นเพื่อล่าเหยื่อและมีชีวิตของพวกมันเองต่อไป
แต่ก็ใช่ว่าสิ่งมีชีวิตทุกชนิดจะหลีกหนีแต่เพียงอย่างเดียว สิ่งมีชีวิตใต้น้ำเก่าแก่พร้อมด้วยสติปัญญาได้ส่งหนึ่งในพวกของตนออกมาตรวจสอบ ด้วยหางที่ทรงพลังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มันได้โบกสะบัดพุ่งตัวตรงไปยังจุดก่อกำเนิดคลื่นใต้น้ำที่ทำให้ท้องทะเลสั่นะเืด้วยเวลาไม่กี่ชั่วยาม
ซึ่งขณะที่แหวกว่ายไปยังเป้าหมาย เขาคนนั้นก็ได้พุ่งตัวทิ้งภาพเงาผ่านต้นไม้และรังของร่างเล็กๆ ที่แอบซ่อนตัวอยู่ในรัง ทะยานตรงไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างไม่สนใจรอบด้าน
ความเร็วของเงือกหนุ่มอาจจะเร็วมากก็จริง ทว่าร่างนุ่มนิ่มที่จดจ้องอย่างระแวดระวังอยู่ก่อนแล้วก็ย่อมต้องสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกตาที่แหวกว่ายตรงไปยังทิศทางเดียวกับต้นกำเนิดของเสียงและคลื่นอันมโหฬาร
ร่างสีขาวเล็กๆ ที่มีของที่คล้ายกับหูกระต่ายอยู่บนศีรษะสองอัน ลำตัวสีขาวมีปลายขนสีดำเล็กๆ ประปรายดูนุ่มฟูเหมือนก้อนขนเดินได้ค่อยๆ คลานออกมาจากรังเล็กๆ ของตัวเอง
จุดสีดำเล็กๆ สองจุดบนศีรษะจ้องมองเงือกหนุ่มที่พุ่งตัวว่ายน้ำไปสักที่อย่างไม่ลดละด้วยความสงสัย...
บางทีมันอาจจะเกิดเื่ใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ …?
นี่มันเหนือความคาดหมาย นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่จู่ๆ ผมก็รู้ขึ้นมาเองได้ว่าเป็สิ่งมีชีวิตหายากไม่สุงสิงกับโลกภายนอกแบบจะๆ ตาแบบนี้
จากความรู้ที่ผมไม่รู้ว่ามาจากไหน พวกเงือกพวกนี้ค่อนข้างที่จะหาตัวยาก มักจะปรากฏตัวเมื่อท้องทะเลมีปัญหา พวกเขามักจะกังวลเสมอว่าท้องทะเลจะถูกทำลายเมื่อไหร่ จะต้องทำอย่างไรถึงจะปกป้องมันได้ เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงมักจะโผล่มาให้เห็นเมื่อเกิดเื่แปลกๆ ไม่ก็เื่ใหญ่ๆ ในทะเลอย่างในครั้งนี้
เอาเถอะ… ถ้าเกิดเื่ใหญ่จริงก็คงต้องรอให้เงือกตนนั้นไปดูแล้วกลับมาก่อน จะอย่างไรทางไปกลับก็น่าจะอยู่ระหว่างรังของผมพอดี
ถึงจะคุยกันคนละภาษา ทว่าท่าทางสีหน้าการแสดงออกก็คงจะพอให้ผมรู้ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็เื่ใหญ่ที่ต้องเฝ้าระวังหรือไม่
-----------------
เอาแล้ววว จะมีอะไรเกิดขึ้นไหมน้าาา
ตอนนี้ก็เปิดตัวกันแล้วว่ามีคนอื่นอยู่ในเื่นี้ด้วย
ไม่ใช่น้อง solo คนเดียวทุกตอน
ว่าแต่มีใครเห็นอะไรเปลี่ยนไปไหม? เรามีรูปน้องใช้กันแล้วยังไงล่ะ!!
ขอบคุณคุณน้องสาวมาก ไปขอให้เขาวาดมาให้ล่ะ~
-----------------
เื้ัการถ่ายทำ
-----------------
เรือโดยสาร : (ตูม!!!!)
น้องทากทะเล : เ้าชาย! รีบไปช่วยเขาเร็ว!!
เงือกหนุ่ม : อะไรเ้าชายไหน?! โดนะเิร่างแตกไปแล้วมั้ง
คนแต่ง : เราอยู่ในเื่นางเงือกน้อยกันเหรอ?
น้องทากทะเล : นั่น! นั่นไงเ้าชาย!!
เงือกหนุ่ม : ไหน? เดี๋ยวว่ายไปช่วย
น้องทากทะเล : ไม่ได้น้าาา ห้ามช่วย! ผมต่างหากที่เป็ตัวเอก!
เงือกหนุ่ม : ได้ๆ (ว่ายน้ำหนี)
คนแต่ง : D￣□￣)
18K
