Case 01: เปลือกหอยที่ไร้เสียง
(Ep.4: ลมหายใจในท่อแคบ)
ฝนเริ่มตั้งเค้าเหนือกรุงเทพฯ แต่สายลมที่พัดผ่านกลับไม่ได้หอบเอาความเย็นมาให้ มันมีเพียงกลิ่นไอเค็มที่ชวนให้แสบจมูก ทีม The Echoes ยืนอยู่หน้าฝาท่อระบายน้ำเหล็กหล่อขนาดใหญ่ใจกลางย่านเมืองเก่า มันถูกซ่อนอยู่ใต้เงาของตึกแถวโบราณที่ทรุดโทรม
เสือ ยืนนิ่ง มือที่ถือไฟฉายสั่นจนสังเกตเห็นได้ชัด สายตาของเขาจ้องมองลงไปในรูมืดมิดที่ลึกหยั่งไม่ถึง แสงไฟฉายสาดไปกระทบผนังคอนกรีตที่เปียกชื้นและตะไคร่น้ำสีดำเขียวที่ดูเหมือนเมือกของสัตว์ประหลาด
"ต้องลงไปจริงๆ เหรอวะธาม..." เสียงของเสือแหบพร่า เขาพยายามจะบังคับลมหายใจให้เป็ปกติ แต่ก้อนเนื้อในอกกลับเต้นรัวจนเ็ป
ธาม หันมามองเพื่อนร่วมทีม เขาเห็นเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผมของเสือ ทั้งที่อากาศเย็นจัด "นายรออยู่ข้างบนก็ได้นะเสือ ถ้าไม่ไหว"
เสือเค้นยิ้มที่ดูเหมือนการแยกเขี้ยวด้วยความกลัว "เออ... พูดง่ายนะ ถ้าพวกนายเป็อะไรไปข้างล่าง ใครจะลากศพพวกนายขึ้นมาวะ"
เขารู้ดีว่าภาพหลอนจากคดีเก่า—คดีที่เขาถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินมืดๆ กับศพของเพื่อนร่วมทีมสวาทนานถึงสามวัน—กำลังจะกลับมาเล่นงานเขา แต่เขาก็รู้ดีกว่าใครว่า ถ้าไม่มี 'โล่' อย่างเขา ธามกับลินดาก็คือเป้านิ่งในที่แคบ
พวกเขาไต่บันไดลิงลงไปทีละขั้น ความกว้างของอุโมงค์ค่อยๆ บีบแคบลงจนไหล่ของเสือแทบจะชนกับผนังทั้งสองด้าน กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเกลือรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงน้ำไหลวนอยู่ใต้ฝ่าเท้าดังสะท้อนก้องจนฟังดูเหมือนเสียงกระซิบของคนนับพัน
"น้ำสูงขึ้นแล้ว" ลินดา พูดพลางส่องไฟไปที่ระดับน้ำที่ตอนนี้ปริ่มถึงหน้าแข้ง "มันแปลก... ตามหลักชลศาสตร์ น้ำในท่อระบายน้ำไม่ควรมีทิศทางไหลสวนกลับไปที่อุโมงค์ั์แบบนี้ ยกเว้นแต่มี 'แรงดูด' มหาศาลจากปลายทาง"
กึก... กึก...
เสียงบางอย่างครูดไปกับผนังปูนข้างหลังพวกเขา เสือรีบหันขวับไปมอง แสงไฟฉายส่ายไปมาอย่างลนลาน "ใครน่ะ! ออกมานะเว้ย!"
ความว่างเปล่า... มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็จังหวะสม่ำเสมอ
"เสือ ใจเย็นๆ" ธามวางมือลงบนบ่าเสือ ัันั้นนิ่งสนิท "มันแค่เสียงสะท้อนของความกลัวในหัวนาย อย่าให้มันคุมนาย"
ในความคิดของธาม ความมืดนี้ไม่ได้ว่างเปล่า... มันมีชีวิต อุโมงค์ระบายน้ำที่นายอาคมออกแบบไว้ มันกลายเป็ 'ลำไส้' ของบางอย่างที่กำลังหิวโหย ทุกย่างก้าวที่เราเดินลงไป คือการเดินเข้าไปในทางเดินอาหารของมัน
อุโมงค์เริ่มแคบลงจนพวกเขาต้องก้มตัวเดิน น้ำที่นองพื้นเริ่มเปลี่ยนสีเป็สีครามจัดและมีฟองคลื่นสีขาวเกิดขึ้นทั้งที่ไม่มีลม
ทันใดนั้น... ผนังคอนกรีตทั้งสองด้านเริ่มมี "เปลือกหอยสังข์" งอกออกมาอย่างรวดเร็ว! มันไม่ได้งอกช้าๆ แต่มันพุ่งออกมาเหมือนขวากหนามจนเสือต้องโยกตัวหลบ
"บ้าเอ๊ย! กำแพงมันกำลังจะปิด!" เสือะโด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ที่แคบที่เขากลัวที่สุดกำลังจะขยับเข้ามาบดขยี้เขาจริงๆ
เปลือกหอยที่งอกออกมาเริ่มส่งเสียงหวีดหวิว... มันคือเสียงทะเลที่ดังกระหึ่มจนหูแทบดับ ลินดาพยายามจะหยิบสารเคมีออกมาแต่แรงสั่นะเืทำให้อุปกรณ์ของเธอร่วงหล่นลงในน้ำ
"ธาม! ทำอะไรซักอย่าง!" เสือร้องลั่น แผ่นหลังของเขาชนกับผนังที่เต็มไปด้วยเปลือกหอยคมกริบ ความมืดเริ่มกลืนกินแสงไฟฉาย
ธามไม่หนี เขาหลับตาลง ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวและพื้นที่ที่เหลือน้อยกว่าหนึ่งเมตร เขาเอื้อมมือไปแตะที่เปลือกหอยสังข์อันที่ใหญ่ที่สุดบนผนัง
"อาคม... หยุดเถอะ" ธามพึมพำ เสียงของเขานิ่งจนดูเหมือนคนละโลกกับความวุ่นวาย "ความเหงาของคุณ... มันกำลังจะฆ่าคนที่ไม่ได้รู้เห็นอะไรด้วย"
เสียงหวีดหวิวเงียบลงกะทันหัน... พร้อมกับกำแพงที่หยุดเคลื่อนที่ในระยะที่ห่างจากตัวเสือเพียงไม่กี่นิ้ว
เสือยืนหอบหายใจรุนแรง ตัวเขาสั่นจนคุมไม่ได้ ลินดารีบเข้าไปประคอง "เสือ หายใจเข้าลึกๆ"
แต่ธามกลับจ้องมองไปที่เบื้องหน้า... ในความมืดมิดของอุโมงค์ที่อยู่ลึกเข้าไป พวกเขาเห็นแสงสีครามเรืองรองจางๆ และเห็น ชายชราคนเดิม นั่งอยู่บนกองเปลือกหอยมหาศาลที่ขวางทางน้ำเอาไว้
ในอ้อมกอดของชายชรา... ไม่ใช่คน แต่เป็ "ก้อนหินรูปทรงมนุษย์" ที่มีฟองคลื่นสีขาวซึมออกมาตลอดเวลา
"พวกคุณมาช้าไป..." ชายชราพูดโดยไม่หันมามอง "น้ำกำลังจะเต็มปอดของเมืองนี้แล้ว... และเมื่อนั้น ทุกคนจะได้ยินเสียงที่ผมได้ยิน"
ชายชราหันกลับมา... ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งกลายเป็เปลือกหอยไปแล้ว! และดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของเขาจ้องตรงมาที่เสือ
"จ่า... คุณกลัวความมืดใช่ไหม?" ชายแก่ถามด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "งั้นผมจะช่วยคุณ... ผมจะเปลี่ยนคุณให้เป็ 'ประภาคาร' ที่ไม่มีวันดับ... ด้วยการเทน้ำทะเลร้อนๆ ลงไปในเส้นเืคุณดีไหม?"
ทันใดนั้น น้ำทะเลสีครามก็เริ่มพุ่งสวนขึ้นมาจากท่อระบายน้ำทุกทิศทาง ท่วมสูงขึ้นอย่างรวดเร็วทับหัวพวกเขาไปในพริบตา!
"ธาม!!!" เสียงสุดท้ายของเสือหายไปในน้ำเค็มที่เย็นเยือก...?!
[จบ Ep.4: ลมหายใจในท่อแคบ]
*โปรดติดตามตอนต่อไป*