ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

ในขณะนั้นเอง เสียงของหวังเฉียงก็ดังแทรกขึ้นอย่างเย็นชา

“สังหารทุกคนในเมืองนี้ซะ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ควรมีใครได้ยินอะไรทั้งนั้น”

เสียงของหวังเฉียงดังชัดเจน ราวกับคำตัดสินจากสวรรค์ เมื่อเขาพูดจบสายฝนก็ร่วงหล่นมาพร้อมกับความสิ้นหวังของชาวเมืองทั้งหมด

ในวินาทีที่คำพูดนั้นสะท้อนเข้าส่วนประสาทของหลิวหลง เปลวเพลิงบางอย่างก็ลุกไหม้ขึ้นในส่วนลึกของจิตใจที่กำลังดับสูญ

“ไม่…”

“ข้า…ยังตายไม่ได้”

ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขาพยายามขยับปากของตัวเองอย่างเงียบงันเพื่อทำการกินโอสถที่ซ่อนอยู่ภายในซีกฟันด้านในสุด คนชุดดำทั้ง 4 ที่กำลังทำการสังหารหลิวหลงโดยฉีกร่างกายของเขาออกเป็นหลายส่วนก็ต้องดึงร่างของหวังเฉียงและถอยไปทันที

ตูมมม!

คลื่นพลังระเบิดออกจากร่างของหลิวหลงอย่างรุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยว พลังของกฎแห่งมิติในร่างของเขาไหลเวียนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เส้นแสงโปร่งใสแตกตัวออกจากร่างกายราวกับรอยแยกในอากาศ การบ่มเพาะระดับราชานักบุญขั้นที่ 4 ของเขาปะทุขึ้น

พลังของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน เสียงกระดูกเสียดสีกันดังกรอบแกรบ การบ่มเพาะทะลุผ่านขีดจำกัดของราชานักบุญพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ราชานักบุญขั้นที่ห้า

ขั้นที่หก…

ขั้นที่เจ็ด…

ขั้นที่แปด…

ขั้นที่เก้า…

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินหม่น ราวกับหลุมดำที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง พร้อมกับร่างกายที่ถูกฟื้นฟูบาดแผลต่างๆ แต่แขนไม่ได้งอกกลับมาด้วย

“พวกแก…ตายซะ!”

พลังแห่งมิติระเบิดออกเป็นวงกว้าง รอยแยกสีดำปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัดขาดพื้นที่โดยรอบเป็นเสี้ยว ๆ บ้านเรือน กำแพง ถนน ล้วนถูกเฉือนขาดราวกับกระดาษบาง

ราชานักบุญทั้ง 4 คนสะบัดตัวถอยหนีในเสี้ยววินาที คลื่นดาบสีดำสี่สายฟาดสวนกลับเข้าใส่ร่างของหลิวหลงพร้อมกัน

แต่ก่อนที่มันจะสัมผัสตัวเขา พื้นที่เบื้องหน้าก็บิดเบี้ยว พลังแห่งมิติดูดกลืนการโจมตีทั้งหมดเข้าไป ราวกับหลุมที่ว่างเปล่าที่ไร้จุดสิ้นสุด

ตูมม!

คลื่นดาบถูกสะท้อนกลับ พุ่งชนกลุ่มคนชุดดำจนหนึ่งในนั้นกระอักเลือด

ร่างของหลิวหลงบิดเบี้ยวและวาร์ปหายไปในชั่วพริบตา

หวังเฉียงที่อยู่ในสถานะที่ปลอดภัยแล้วก็กล่าวด้วยเสียงเย็นชา

“พวกเจ้า 4 คนไปตามล่าหลิวหลง ส่วนอีก 10 คนไปเก็บรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดในเมืองจากหอการค้าทุกแห่งซะ”

“รับทราบ!”

เสียงตอบรับดังพร้อมเพรียง ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้าย

ในขณะเดียวกัน ท้องฟ้าเหนือเมืองดาบสวรรค์ก็มืดครึ้มขึ้นไปอีก ฝนสีเทาหม่นโปรยลงมารอบเมืองเป็นวงแหวน พลังประหลาดปิดกั้นทั้งภายในและภายนอก ไม่มีใครเข้าได้ ไม่มีใครออกได้

พิษในร่างของชาวเมืองแผ่ซ่าน ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ ขยับไม่ได้ เสียงสะอื้น เสียงร่ำไห้ เสียงคร่ำครวญดังแทรกไปทั่วเมือง

ความสิ้นหวังปกคลุมทุกสิ่ง

….

….

ภายในหอการค้านกยูง 7 สี ร่างของหลิวหลงวาร์ปกลับมาอย่างกะทันหัน

เดิมทีแผนของพวกเขาคือยื้อคนชุดดำทั้ง 14 คนไว้ แล้วฉวยโอกาสจับหวังเฉียงเป็นตัวประกัน ทุกอย่างเกือบจะสำเร็จ

แต่พิษนั้น…ทำให้ทุกอย่างพังทลาย

แม้กระทั่งเขาในตอนนี้ที่กินโอสถเผาพลังชีวิตและอายุขัยเพื่อแลกกับพลังไปแล้วก็ยังไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งได้เต็มที่

แต่เขาก็มีเรื่องที่ค่อนข้างแปลกใจเพราะตอนแรกพิษนี้ดูเหมือนว่ามันจะสามารถพรากชีวิตของเขาไปได้แต่ทว่าอยู่ๆ ผลกระทบของพิษนี้ดูเหมือนจะน้อยลงจนน่าแปลกใจ

ทว่าที่สำคัญกว่านั้นเขามั่นใจว่าคนชุดดำเหล่านั้นไม่ได้มาจากตระกูลหวังแน่นอนเพราะวิชาการต่อสู้ที่พวกเขาใช้นั้นไม่ใช่ของตระกูลหวังแน่ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนแล้วว่าพวกมันจะเป็นใคร

เขามีเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้นคือ พากัวหนิงหนีไป

ปังงง!

คลื่นดาบขนาดยักษ์ฟาดลงจากฟากฟ้า พลังป้องกันของหอการค้านกยูง 7 สีแตกสลายเป็นผุยผง กำแพงถล่ม ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ก่อนที่เงาดำ 4 ร่างจะพุ่งเข้าไปทันที

หลิวหลงยื่นแขนขวาออกมารับการโจมตีทันที พื้นที่เบื้องหน้าบิดเบี้ยว กลืนการฟันแรกของชายชุดดำเข้าไป

แต่เงาหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ดาบอีกเล่มแทงตรงเข้าที่ลำคอของเขาด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง

ฉึก!

โลหิตพุ่งกระเซ็น

“อ๊าาา!”

ร่างของหลิวหลงวาร์ปถอยหลังไปหนึ่งก้าว เลือดไหลรินตามลำคอ แต่ดวงตาของเขายิ่งทวีความบ้าคลั่ง เลือดของเขาไหลออกมาจากบาดแผลที่หัว แขนที่ขาด หัวใจที่เป็นรู

ราชานักบุญทั้ง 4 คนล้อมเขาไว้เป็นรูปสี่เหลี่ยม พลังดาบของพวกเขาเชื่อมโยงกันเป็นกระบวนท่าเดียว คลื่นดาบประสานกันจนเกิดเป็นเขตแดนดาบ กดทับพื้นที่รอบตัวหลิวหลง

“ฆ่า!”

ดาบทั้งสี่ฟาดลงพร้อมกัน

หลิวหลงคำราม เส้นมิติแตกออกจากใต้ฝ่าเท้า ร่างของเขาหายไปในเสี้ยววินาที ก่อนจะปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของหนึ่งใน 4 คนนั้น

ฝ่ามือของเขาผ่าลง

ตูมมม!

พื้นที่บริเวณนั้นแตกเป็นรอยแยกสีดำยาว พร้อมกับคลื่นพลังที่ฟาดผ่านไหล่ของชายชุดดำจนเลือดสาดกระจายก่อนที่แขนข้างขวาจะหลุดออกจากร่างของเขา

แต่ทันใดนั้น อีกสามคนหมุนกระบวนท่า ดาบไขว้ตัดอากาศเป็นรูปกากบาท คลื่นดาบสีดำขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิวหลง

หลิวหลงเปิดประตูมิติด้านหน้า ดูดกลืนการโจมตีบางส่วน แต่แรงสะท้อนยังคงทะลุผ่าน เขากระอักเลือดอีกคำ ร่างกระแทกพื้นจนหอการค้าแทบจะพังทลาย

คนชุดดำทั้งสี่ไม่ให้โอกาสเขาแม้เสี้ยววินาที พวกเขาเคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับเงาเดียว ดาบพุ่งทะลุอากาศ เสียงหวีดหวิวแหลมคมบาดแก้วหู

หลิวหลงลุกขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ

“ถ้าจะเอาชีวิตข้า…ก็จงแลกด้วยชีวิต!”

เขาเหยียบพื้นอย่างรุนแรง พื้นที่รอบตัวพังทลายเป็นวงกลม รอยแยกมิตินับสิบพุ่งออกไปแบบไร้ทิศทาง ตัดผ่านทุกสิ่งรอบด้าน

หนึ่งในราชานักบุญถูกเฉือนลำตัวจนเปิดเป็นรอยลึก อีกคนถูกแรงสะท้อนจนกระเด็นชนกำแพง

แต่ดาบสองเล่มก็แทงทะลุผ่านสีข้างและไหล่ของหลิวหลงพร้อมกัน

เลือดสาดกระจายกลางอากาศ

เสียงโลหะกระทบเนื้อดังจนน่าสะพรึง

หลิวหลงคำรามลั่น มือทั้งสองคว้าดาบไว้แน่น ก่อนจะเปิดประตูมิติเล็ก ๆ ตรงปลายดาบ บิดทิศทางพลังแล้วสะท้อนกลับไปยังเจ้าของมัน

ตูมม!

แรงระเบิดจากการปะทะของพลังมิติและพลังดาบทำให้โถงหอการค้าพังทลาย ฝุ่นควันปกคลุมทุกสิ่ง

….

….

หนึ่งในคนชุดดำสะบัดดาบออกอย่างรุนแรง ลมดาบพัดกวาดฝุ่นควันที่ปกคลุมทั่วโถงให้แตกกระจายเป็นสายยาว ราวกับม่านหมอกถูกฉีกออกจากกันในพริบตา

แต่เมื่อทัศนวิสัยเปิดออก…

ร่างของหลิวหลงกลับหายไปแล้ว

เหลือเพียงรอยบิดเบี้ยวของอากาศที่ยังสั่นไหวเบา ๆ เป็นหลักฐานว่าพื้นที่ตรงนั้นเพิ่งถูกฉีกผ่านด้วยพลังมิติเมื่อครู่

ในอีกมุมหนึ่งของหอการค้า ภายในวงอาคมที่ถูกซ่อนไว้โดยหลิวหลงก่อนหน้า รอยแยกมิติเปิดออกอย่างเงียบงัน

หลิวหลงก้าวออกมาพร้อมร่างที่เต็มไปด้วยเลือด

ลมหายใจของเขาหนักหน่วงจนแทบจะขาดเป็นช่วง ๆ เลือดไหลลงกระทบพื้นจากทุกย่างก้าวที่เขาเดิน มันหยดลงบนพื้นเป็นจังหวะช้า ๆ

เขาฝืนยืนให้มั่นก่อนจะเดินโซเซเข้าไปหาร่างของกัวหนิงที่นอนอยู่ที่โซฟา

ดวงตาของเขาอ่อนไหวลงทันทีเมื่อมองเห็นนาง จากนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างขึ้นอย่างยากลำบาก เพื่อเปิดรูปแบบเคลื่อนย้ายที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

อักขระแสงเริ่มส่องสว่างขึ้นทีละเส้น เสียงพลังงานสั่นสะเทือนต่ำ ๆ ดังแทรกในอากาศ

ขณะเดียวกันด้านนอก คลื่นดาบนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งกระแทกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ราวกับพายุที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ตูม! ตูม! ตูม!

ค่ายกลป้องกันสั่นสะเทือนอย่างหนัก หลิวหลงกระอักเลือดออกมาอีกคำ เลือดสีเข้มไหลออกจากมุมปาก

พิษประหลาดในร่างกำลังกัดกินเส้นลมปราณทุกสาย ความเย็นยะเยือกแทรกซึมลึกถึงกระดูก ทำให้พลังของเขาอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว

โอสถเผาชีวิตที่เขากินเข้าไปก่อนหน้านี้กำลังดึงพลังชีวิตและอายุขัยออกไปอย่างโหดร้าย เศษเสี้ยวโลกใบเล็กของเขากำลังเริ่มแตกออก ร่างกายของเขาเหมือนเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ตัวเอง

แต่เขายังคงมีเรื่องที่ต้องทำ นั้นคือพากัวหนิงออกไปให้ได้

ฟิววว!

แสงสว่างวาบขึ้นเมื่อรูปแบบเคลื่อนย้ายเริ่มทำงาน วงแสงห่อหุ้มร่างของทั้งสี่คนเอาไว้

หลิวหลงยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข

ในที่สุด…

แต่ความสุขนั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที

ฉึก!

ดาบเล่มหนึ่งแทงทะลุผ่านศีรษะของเขาจากด้านหลังอย่างฉับพลัน

เสียงคมเหล็กเจาะผ่านกระดูกดังน่าสะพรึง เลือดสีแดงสดไหลนองลงพื้นทันที

ดวงตาของหลิวหลงเบิกกว้าง ร่างทั้งร่างแข็งค้าง

เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างสั่นสะท้าน

“ข้า…ข้าไม่ได้ทำ… ข้าไม่ได้ทำ… ร่างกายมันขยับไปเอง…”