แต่วาสนาของผู้คนช่างเป็สิ่งลี้ลับ
่เวลานั้น 'ภัคตาคารอาหารหวนคำนึง' พึงสร้างเสร็จพอดี ิเค่อมีความคิดที่จะสร้างบรรยากาศเก่าๆ ที่ตัวเขาคุ้นเคย ร้านอาหารที่เขาอยากสร้างขึ้นและมาดื่มกินใน่ปั้นปลายชีวิต คือร้านอาหารที่เมื่อนั่งทานมีเสียงดนตรีคลอ
ภัคตาคารอาหารหวนคำนึงจึงเปิดรับสมัครนักร้อง ช่างเป็เื่บังเอิญสวินจื่อหราน้าหางานเพื่ออาศัยในเมือง และนางเก่งเื่ร้องเพลงยิ่งพอดี
และในวันที่นางมาสมัครงาน เป็ครั้งที่สองที่ิเค่อและนางพบกัน บรรยากาศแปลกๆ ไปสักนิด ิเค่อในตอนนั้นมีความชอบ แต่ในใจไม่มีเื่ชู้สาว เขาเพียงมองว่าสวินจื่อหรานงดงามในแบบที่ตนชอบ แต่ก็ไม่ได้คิดเกินเลยอะไร
หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป ผ่านการพูดคุย
ผ่านความเข้าใจเื่ดนตรี
ถกกันเื่อาหาร
บางครั้งพูดคุยกันเื่บ้านเมือง ิเค่อพบว่าเขากับสวินจื่อหรานเข้ากันได้ดีอย่างประหลาด
แม้แต่สวินจื่อหรานก็ประทับใจิเค่อยิ่ง ความรู้เื่ดนตรีและการสร้างทำนองใหม่ของเขาช่างอัศจรรย์ นอกจากนั้นพอรู้ว่าิเค่อได้ประดิษฐ์เครื่องดนตรีมีชื่อหลายชนิดแก่แคว้นวาสนาม่วง ดวงตาสวินจื่อหรานก็มีประกายพิเศษ
ส่วนเครื่องดนตรีแปลกใหม่ของโลกนี้คืออะไร... แน่นอนว่าเป็เครื่องดนตรียอดนิยมจากโลกเก่าแบบต่างๆ ิเค่อเป็คนรักดนตรี จึงไม่ยากที่เขาจะสร้างเครื่องดนตรีที่ถนัดมือออกมาได้ และยิ่งไม่อาจจะบ่มเพาะวิถีนักยุทธ์ โลกใบนี้ก็มีสิ่งที่ิเค่อยากทำไม่มากนัก เขานำกีต้า กลองชุด เบส เข้ามาสู่โลกใบนี้ ใจจริงิเค่ออยากทำเปียนโนด้วย แต่น่าเสียดาย ในชีวิตก่อนตัวเขาแม้จะเล่นเปียนโนได้ แต่ก็เล่นได้ในระดับอนุบาลเท่านั้น ตัวิเค่อคิดว่าสร้างออกมาก็เสียของ เขาเล่นไม่เก่งจึงไม่สร้างดีกว่า
เพียงแต่การสร้างเครื่องดนตรีสามชิ้นนี้ออกมา ชื่อแสงของิเค่อก็โด่งดังไม่น้อยในวงการนี้
โดยเฉพาะเมืองไข่มุกโลหิตแห่งนี้ ปัจจุบันแทบจะกลายเป็เมืองแห่งศิลป์อีกแห่งไปแล้ว เพราะมีการตั้งสำนักสอนดนตรีและงานศิลป์เฉพาะ
วันเวลาค่อยๆ ก้าวผ่าน เพราะได้รู้จัก ได้พูดคุยกันในฐานะนายท่านกับข้ารับใช้ที่เท่าเทียม
ิเค่อพบว่าเขาหลงรักสตรีผู้เคยผ่านเื่ราวชายหญิงนางนี้ และด้วยิเค่อคือชายที่มากจากอีกโลกที่วัฒนธรรมเปิดกว้างเสรี เขาไม่ติดใจที่นางเคยแต่งงานและมีลูก
ในปีที่สามที่ทั้งสองรู้จักกัน ิเค่อขอนางแต่งงาน
พี่หญิงใหญ่ิฉินหยาง แม้ไม่อยากให้น้องชายแต่งภรรยาคนแรกเป็หญิงม่าย แต่นางก็ไม่อาจทัดทานิเค่อ
เพียงแต่... แม้ิเค่อจะมีบรรดาศักดิ์ 'ขุน' แถมร่ำรวยแทบจะเป็อันดับหนึ่ง ณ เมืองไข่มุกโลหิต
แต่...
"นายท่าน สตรีจื่อหรานเป็แค่หญิงม่ายต่ำต้อย ข้าไม่อาจจะ... แบกรับวาสนายิ่งใหญ่ ข้าไม่คู่ควรกับท่านเ้าคะ" นี่คือคำตอบของนาง
นี่อาจจะเป็ครั้งแรกเลยที่ิเค่อทำอะไรแบบนี้ เขาไม่สนใจอดีตของนาง ไม่สนใจว่านางผ่านอะไรมาก่อน เขาแค่รักนางอย่างจริงใจ เขาอยากดูแลนาง อยากให้นางมีความสุขก็เท่านั้น
วันนั้นแทบจะเป็ครั้งแรกจริงๆ ที่ิเค่อรับรู้ถึงความรู้ของการผิดหวังในความรักเป็อย่างไร ไม่สิ... ความรู้สึกนี้ จริงๆ ไม่ใช่ครั้งแรก
ในวันที่ตัวเขาอยู่กับพี่สาวร่วมสาบาน 'มี่ฮุนหรัน' และตัวเขาไม่อาจจะพูดความรู้สึกในใจของตัวเองออกไป ไม่อาจจะพูดว่าเขาอยากปกป้องนาง เขาอยากให้นางอยู่ในชีวิตของตัวเขา ในวันนั้นิเค่อก็เ็ปแบบนี้
มันคือความรู้สึกที่คล้ายอยู่ๆ ร่างกายราวกับไม่ใช่ของตัวเอง แม้มีเรี่ยวแรงก้าวเดิน แต่ทั้งร่างคล้ายชาไปหมด
สวินจื่อหรานหลั่งน้ำตา ิเค่อมองเข้าไปในดวงตาของนาง เขารู้สึกว่านางก็มีหัวใจให้เขา แต่ทำไมนางถึงปฏิเสธ หรือเพราะ... ร่างกายที่แก่ชรา อายุขัยที่สั้นของตัวเขา
ิเค่อไม่คิดหาคำตอบ เขามีเส้นแดงที่ขีดไว้ในใจตัวเอง ซึ่งเส้นแดงนี้เขาจะไม่มีวันก้าวข้ามมัน
เป็คนต้องมีคุณธรรม มีอำนาจห้ามไร้น้ำใจ เื่ชายหญิงแม้ใจเ้าจะมีปรารถนา แต่หากยังมีความเป็คนต้องไม่มีการบังคับฝืนใจกัน
เมื่อคุณธรรมในใจิเค่อเป็แบบนี้เขาก็ได้แต่...
"แม่นางจื่อหรานท่านไปพักและทำหน้าที่ของท่านเถอะ ข้าอย่า... อยู่เงียบๆ คนเดียว" ในห้องที่ตอนแรกบรรยายกาศความรักอบอวล ในวันนั้นมีแต่ความแห้งแล้งเปล่าเปลี่ยว
และนับจากวันนั้นตัวิเค่อและสวินจื่อหรานก็ปฏิบัติต่อกันคล้ายปกติ แต่มีแต่ทั้งสองที่รู้ว่า ทั้งสองราวมีม่านบางๆ กลั้นเอาไว้เป็ช่องว่างบางๆ แต่แสนใหญ่โตที่แต่ละคนไม่คิดก้าวข้าม
ิเค่อให้เกียรตินาง
นางให้ความนับถือิเค่อ
นางกลายเป็ดาวดัง ณ 'ภัคตาคารอาหารหวนคำนึง' ิเค่อไม่เคยใช้ฐานะใดๆ กลั้นแกล้งนาง เพียงแต่อาจจะเพราะความเ็ปหัวใจเวลาเห็นนาง และพอดีที่พี่หญิงใหญ่อยากเกษียนตัวเองจากงานประจำตระกูล นางจึงมาดูแลภัคตาคารหลังจากผ่านเื่นั้นไปราวหนึ่งปี
และเพราะการที่พี่หญิงใหญ่ิฉินหยางกลายมาเป็เ้าของภัคตาคารอาหารหวนคำนึง นั่นจึงทำให้นางได้เห็นสิ่งแปลกๆ ของน้องชาย
ชาที่ 'สวินจื่อหราน' ดื่มเป็ยาบำรุงอย่างดี นางเองก็กินเป็ประจำ รู้ดีว่าชาถ้วนหนึ่งเล็กๆ ที่ดื่มครั้งเดียวหมดได้ ราคาต่ำๆ ต่อแก้วชาเล็กมีราคาถึง 10,000 หยวน
นอกจากนั้นบางครั้งนางยังเห็นิเค่อทำหน้าดุบีบบังคับสวินจื่อหรานดื่มยาบำรุง
ในฐานะพี่สาวคนโตนางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าิเค่อรู้สึกอย่างไรกับสวินจื่อหราน
บางครั้งิฉินหยางในฐานะพี่หญิงใหญ่ นางอยากถามสวินจื่อหรานเหลือเกินว่า นางมีสิทธิ์อะไรถึงให้น้องชายของตนต้องทำดีกับนางแบบนี้ ทั้งๆ ที่... เขาดีกับนางแบบนี้ แต่นางยังกล้า... กล้าไม่คิดตอบแทนอะไรบ้างเลย!!!
...
กลับมาปัจจุบัน
ิเค่อนั่งโต๊ะอาหารพิเศษ ตรงหน้าคือคุณหนูฉวนเค่อซี่ และเป็อีกครั้งที่... ิเค่อพบสายตาเ็าไร้น้ำใจ บนใบหน้าแสร้งยิ้มแย้ม เขาจำต้องเล่นละครอีกครั้ง
แต่แบบนี้ก็ดี... ิเค่อแสร้งทำสนใจนาง เสียงเพลงจบลงไปนานแล้ว
ิเค่อสายตาว่องไว เขาพบว่ามุมไกลของหลังเวที สวินจื่อหรานแอบมองมาที่เขาเป็ระยะระยะ ทุกที่เขาแสร้งยิ้มเวลาที่คุณหนูฉวนเค่อซี่พูด สวินจื่อหรานคิ้วดูตกขมวดเข้าหากันอยู่บ้าง นี่กลับเป็ความสุขเล็กๆ ของิเค่อ
ยิ่งนางคิดถึงเขา เป็กังวลต่อเขา ตัวิเค่อรู้สึกมีความสุขนัก เื่ชายหญิงแท้จริงแสนประหลาด เมื่อเราเห็นคนที่ชอบหึงหวงตัวเรา ทำไมสุขใจนัก
ส่วนเื่แต่งงานจริงๆ... เลิกคิดไปแล้ว
ไม่นานนัก ิเค่อส่งคุณหนูฉวนเค่อซี่กลับไป ภัคตาคารกำลังจะปิด
...
"เ้าลูกหมาน้อย คุณหนูตระกูลฉวนเป็อย่างไรถูกใจเ้าไหม"
"ก็ดี"
"ก็ดีของเ้าหมายความว่าอะไร แต่งงานกับนาง ให้พี่หญิงไปขอนางกับท่านบัณทิตาุโไหม"
"ค่อยเป็ค่อยไป"
"บ้าเอ๊ยไอ้ตัวแสบ ค่อยเป็ค่อยไป เ้าจะค่อยเป็ค่อยไปไปถึงไหน พี่หญิงใหญ่อายุ 64 ปี ลูกข้า 3 คน มีหลานแล้วทุกคน เดินให้วุ่นวายเต็มบ้าน แต่เ้า เ้าที่เป็ลุงน้อยของพวกเขา แม้แต่เป็ท่านตาของหลานข้า แต่... แม้แต่เมียสักคนก็ยังไม่มี" บางคำของพี่หญิงใหญ่หยาบคาย แต่ก็เป็ธรรมดา อยู่กันพี่น้อง ทั้งสองเติบโตจากชนชั้นต่ำ จะให้นางพูดเพาะโวหารดีเป็ไปไม่ได้
ิเค่อหัวเราะ ได้แต่จับมือพี่หญิงอย่างอ่อนโยนปลอบนางว่าเขาจะไม่ทำให้ลำบากใจ พี่หญิงบ่นตัวเองถูกน้องชายหลอกจนชิน
167
