หลังจากมาถึงจวนของไฉต๋าตง อาหลันสวมกอดข้าเสียแน่นพลางร้องห่มร้องไห้จนข้าพานางไปนอนในเรือนรับรองนั้นแล นางถึงยอมหลับแต่โดยดี
ข้าหันกลับมาเผชิญหน้ากับไฉต๋าตงหลังจากที่ข้าผสมน้ำอาบกลิ่นหอมฉุย ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงระรื่นเมื่อข้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนหมด
“ท่านมาอาบกับข้าดีหรือไม่”ข้าเอ่ยเสียงหวาน พลางแนบทรวงอกเข้ากับท่อนแขนแกร่ง
“เอ่อ…ข้าเกรงว่าเ้าอาจไม่ได้พักผ่อน” เขาเอ่ยเสียงสั่น จนข้าได้ยินเสียงหัวใจของเขา
“แล้วเหตุใดถึงชวนข้ามาหลับนอนกับท่านกัน”ข้าเอ่ย พลางไล้ปลายนิ้วถูวนยังอกแกร่ง “มาเถิด ให้ข้าได้ช่วยท่านผ่อนคลาย”ข้ากล่าวอีกครั้ง พร้อมช่วยอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าจนหมด
“เหม่ยหลินเรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันตั้งมากมาย…”
“ท่านทิ้งข้าไปอยู่กับหญิงอื่นถึงสองสัปดาห์ครานี้ที่ท่านกลับมา ข้าคงต้องทำให้เ้าหลงใหลข้าอีกครั้ง” ข้าเอ่ยพลางหัวเราะก่อนใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างอีกฝ่าย
“มันไม่ใช่แบบที่เ้าคิดข้าเพียงแค่ต้องทำเื่ให้เ้าได้มาอยู่กับข้าอย่างสง่าผ่าเผย”ไฉต๋าตงจับไหล่ทั้งสองข้างของข้า พลางมองด้วยสายตามาดมั่น“จะได้ไม่มีผู้ใดประณามเ้าได้อีก”
“หึ ๆ”ข้าส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนสวมกอดอีกฝ่ายแล้วฝังหน้าเข้ากับอกแกร่ง “ข้ารู้ข้าเชื่อมั่นท่านมาตลอด”
“เพราะเช่นนั้นเวลานี้เ้าควรพักดีหรือไม่” เขาเอ่ยเสียงสั่นอีกครั้ง แม้ว่ามันดูอ่อนหวานก็ตาม
“แต่เ้านี่กลับผงาดเกินกว่าที่ท่านควบคุมไหวนะ”ข้าเอ่ยเสียงเส่า พร้อมเอื้อมมือจับยอดแก่นเนื้อที่ดุนดันเนินสาวข้า
เสียงหัวใจเขาเต้นแรงนักแต่ข้ากลับชื่นชอบในท่าทางเช่นนี้ของเขา “ต๋าตง~ เ้าไม่คิดถึงเรือนร่างข้าหรือ” ข้ากระซิบเสียงแ่เบาพลางขยับฝ่ามือบนแก่นเนื้อช้า ๆ
“เหม่ยหลินเ้าช่างซุกซนนัก”เขาคำรามในลำคอ ก่อนที่เขาอุ้มข้าขึ้นสู่อ้อมแขน “ครานี้ข้าไม่ยอมเ้าจริง ๆด้วย”
“ฮึๆข้าพร้อมแล้วไฉต๋าตง” ข้ากอดลำคอหนา พลางประทับริมฝีปากบนใบหน้าเขา
ไฉต๋าตงพาข้าเข้ามาในอ่างน้ำร้อนเราสองแลกจูบกันอย่างดุเดือด และร้อนแรงยิ่งกว่าทุกคราที่เราจูบกันฝ่ามือหนาอีกฝ่ายบีบบั้นท้ายข้า อีกข้างหมุนวนยังยอดปทุมถันส่วนฝ่ามือข้าประคองใบหน้าเขา ให้สอดรับลิ้นเล็ก ๆที่กำลังยั่วยวน
จนเมื่อเราผละออกจากกันนิ้วเรียวยาวของไฉต๋าตงบดเบียดกลีบบุปผางาม จนข้าไม่อาจกลั้นเสียงร้องได้ไหวเขามอบจูบให้แก่ข้าอีกครา เมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไปในโพรงสวาท แล้วขยับอย่างช้าๆจนข้าแทบบิดตัวเป็เกลียว
“เ้าพร้อมแล้วหรือยัง”ไฉต๋าตงกระซิบข้างใบหู ข้าส่งเสียงหัวเราะหวาน ๆแล้วขบติ่งหูเขา “เ้าช่างร้ายนัก”ไฉต๋าตงส่งเสียงหัวเราะ
ก่อนที่เขาจะหมุนตัวข้าให้จับขอบอ่างแล้วยกสะโพกให้ตั้งรับกับแก่นกายอีกฝ่ายที่ถูวน ภายในท้องข้ามันหมุนวนไปหมดยิ่งเมื่อเขาค่อย ๆดันปลายแก่นเนื้อเข้ามาในโพรงหวานเสียงร้องครวญครางของข้ายิ่งดังขึ้น
“ข้าจะขยับแล้วนะ”ไฉต๋าตงเอ่ยเสียงแ่ พลางออกแรงดึงขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ “ภายในกายเ้าแน่นมาก”
“อ๊า!~ ไฉต๋าตง!~” ข้าจิกเล็บเข้าอ่างไม้แน่นแอ่นสะโพกตอบรับทุกการขยับของอีกฝ่าย
เขาช่างร้ายกาจเมื่อได้ยินเสียงร่ำร้องเขายิ่งขยับให้เข้าไปลึกขึ้น พร้อมทั้งตบบั้นท้ายข้าแล้วออกแรงบีบเคล้นเสียแรงแต่มันยิ่งทำให้ภายในกายข้าบีบรัด
“แน่นเหลือเกินเหม่ยหลินข้าเสียวจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว” ไฉต๋าตงคำราม เขาขยับสะโพกกระแทกแรงขึ้น
ในตอนที่ภายในหัวข้าขาวโพลนเขายกขาข้าข้างหนึ่ง มันช่างเป็ท่าที่น่าอาย แต่แก่นกายเขายิ่งเข้าไปลึกขึ้น
“ข้าเสียวต๋าตง! อ๊า!”ข้าแทบสิ้นเรี่ยวแรง เมื่อรับรู้ได้ถึงการพองตัวของอีกฝ่ายข้ารู้ได้ทันทีว่าเขาใกล้เสร็จแล้ว “ไฉต๋าตงเสร็จพร้อมกันกับข้า” ข้าเอ่ยเสียงแ่
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นไรแต่เขากลับยื่นนิ้วมาบดยังตุ่มไต ตัวข้ากระตุกแต่ก็แอ่นรับัันั้นยิ่งเขาขยับสะโพกเร็วมากแค่ไหน นิ้วมืออีกฝ่ายยิ่งขยับแรงมากขึ้นแค่นั้นท้ายสุดเขาคำรามพร้อม ๆกับปล่อยน้ำกามเต็มรูสวาท
และเป็ข้าที่ตัวกระตุกจนน้ำหวานไหลอาบแก่นกายเขาไฉต๋าตงยังคงขยับอย่างเบา ๆ และเมื่อเห็นข้าใกล้อ่อนแรงเขาถึงยอมดึงออกจนน้ำรักไหลอาบเต็มต้นขาข้า
“เ้าสวยมากเ้าในยามนี้ที่เต็มไปด้วยน้ำรักข้า เ้าช่างงดงาม” เขาเอ่ย
“ข้างดงามแค่ตอนนี้เท่านั้นหรือ”ข้าหัวเราะเสียงแ่
แต่ไฉต๋าตงไม่ตอบเขาวักน้ำเช็ดทำความสะอาดให้ พลางใช้ปลายลิ้นร้อน ๆกวัดเกี่ยวภายในโพรงหวาน ข้าส่งเสียงครางอีกคราดันสะโพกให้ปลายลิ้นััโดนยังจุดกระสัน
ไฉต๋าตงใช้ปลายนิ้วบดตุ่มไตอีกครั้งท้ายที่สุดข้าหลั่งน้ำหวานออกเต็มโพรง อีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะเสียงแ่พลางลูบน้ำทำความสะอาดภายในรูหวาน
“เ้าในทุกกิริยาทุกท่วงท่า ทุกสถานการณ์ต่างงามพิสุทธิ์เสียจนข้าไม่อยากให้ใครได้แลเหลียว”เขาเคลื่อนใบหน้ามายังหลังหูข้า พลางจุมพิตอย่างนุ่มนวล“ข้าเจ็บใจนักที่ช่วยแผ่นหลังเนียนสวยของเ้าจากเงื้อมมือจินเฟยไม่ทัน”
“หึ ๆไม่เป็ไรหรอกข้าว่าหลังจากนี้นางคงไม่กล้าอวดเบ่งอันใดอีกแล้ว” ข้าหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับเขาพลางดึงศีรษะอีกฝ่ายให้แนบยังทรวงอก
“เ้าช่างงดงามทั้งกายและใจนักสมแล้วที่ข้าบอกฝ่าาว่าเ้าคือคนเลอค่า เหมาะสมกับสมัญญานามสาวงามล่มเมือง”เขาเอ่ยพลางเอื้อมมือกอดเอวข้าไว้ “ขอบคุณจริง ๆที่ข้าได้เจอเ้าก่อนใคร ๆเพราะมิเช่นนั้นใจของเ้าคงหาได้เป็ข้าไม่”
ข้าลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างแ่เบาพลางเอ่ยเสียงหวานเพื่อให้เขาได้สบายใจ “ต่อให้เป็เช่นนั้นจริงเมื่อใดที่ข้าได้พบท่านอีกครา ข้าจะยังคงเป็เหม่ยหลินของท่านเพียงผู้เดียว”
สิ้นคำพูดของข้า เราจุมพิตกันอีกครั้งในครานี้มันช่างเป็จุมพิตที่อ่อนหวาน และนุ่มนวลแลดูแล้วช่างเหมือน์เราผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนที่จะผสานสายตากันไฉต๋าตงประทับริมฝีปากยังปลายจมูกที่เชิดรั้นของข้าก่อนลากไล้มายังริมฝีปากอวบอิ่ม
“ข้ารักเ้า”
“ข้าเองก็รักท่าน”
2K
