แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูลเฟย ชิงเซียนที่แอบแบกเฟยหลงขึ้นมาส่งที่ห้องนอนั้แ่เมื่อคืน (ด้วยวิชาเบาหวิวราวกับหามนุ่น) กำลังนั่งจิบชาดาวเรืองอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ พี่ชายทั้งสามที่เพิ่งตื่นจากอาการเมาค้าง
"โอย... หัวพี่จะะเิ ทำไมไวน์บ้านเฟยหลงมันแรงขนาดนี้วะ" หวังอี้กุมขมับ
"นั่นดิพี่ใหญ่ ผมฝันว่าเห็นับินว่อนอยู่ในบ้านด้วย สงสัยจะเมาหนักจริงๆ" หวังซิงพึมพำ
[หึๆ... พวกเ้าน่ะไม่ได้เมาหนักหรอก แต่ัที่เห็นน่ะของจริง! ดีนะที่ข้ากางม่านบังตาไว้ ไม่งั้นพวกเ้าคงช็อกตายไปั้แ่เห็นดาบบินแล้ว]
ทันใดนั้นเอง เสียง "โครม!!!" ดังสนั่นมาจากชั้นบน ตามด้วยเสียง "เพล้ง!" ของอะไรบางอย่างที่แตกละเอียด
"เกิดอะไรขึ้น!" พี่ชายทั้งสามสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งขึ้นไปดูที่ห้องนอนของเฟยหลง
ภาพที่ทุกคนเห็นคือ เฟยหลงยืนเซ่ออยู่กลางห้อง ในมือของเขาถือ "ลูกบิดประตูเหล็กกล้า" ที่ถูกบิดจนบิดเบี้ยวผิดรูปเหมือนดินน้ำมัน ส่วนบานประตูนั้นกระเด็นไปกองอยู่ที่พื้นเพราะบานพับขาดสะบั้น!
"เฟยหลง... แกทำอะไรของแกวะ?" หวังลั่ว (พี่รอง) อ้าปากค้าง
"ผม... ผมแค่จะเปิดประตูออกไปหาพวกคุณ" เฟยหลงพูดเสียงอ่อย หน้าตาดูสับสนสุดขีด "แต่พอจับลูกบิดนิดเดียว มันก็... หลุดติดมือมาเลย แถมพอผมจะไปพยุงตัวกับโต๊ะหัวเตียง..."
เขาก้มลงมองโต๊ะไม้โอ๊คราคาแพงที่ตอนนี้กลายเป็เศษไม้กองอยู่ที่พื้นเพราะเขาเผลอลงน้ำหนักมือไปเพียงเล็กน้อย
[ฮ่าๆๆๆ! สมน้ำหน้า! พลังหยางเทพามันพลุ่งพล่านขนาดนั้น ร่างมนุษย์บอบบางของเ้ามันยังปรับจูนไม่ได้น่ะสิ ตอนนี้เ้าไม่ต่างอะไรกับ 'มนุษย์จอมพลัง' ในหนังฝรั่งเลยนะเ้าหน้าปลาทู!]
ชิงเซียนเดินนวยนาดเข้าไปหาเฟยหลง เธอแอบใช้นิ้วแตะที่หลังมือเขาเบาๆ เพื่อถ่ายโอนพลังปราณเย็นไปช่วยสะกดพลังร้อนในตัวเขา
"ใจเย็นๆ ค่ะพี่เฟยหลง สงสัยเมื่อคืนพี่จะนอนท่าไหนไม่รู้ พลังเลยตกค้างน่ะค่ะ" ชิงเซียนยิ้มหวานพลางขยิบตาให้เขาเป็นัยว่า 'ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าต้านพลังดาบ'
เฟยหลงที่เริ่มได้สติและรู้สึกถึงไอเย็นที่ปลายนิ้วชิงเซียน เขารู้สึกได้ทันทีว่าความร้อนรุ่มในอกเริ่มสงบลง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน
"ชิงชิง... เมื่อคืนนี้ ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?" เขาถามกระซิบที่ได้ยินกันสองคน
"ฝันสิคะ ฝันหวานมากด้วย" ชิงเซียนตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะหันไปหาพี่ชายทั้งสาม "พี่ๆ คะ วันนี้เราพาพี่เฟยหลงไป 'เดินป่า' ทีู่เาหลังบ้านดีไหมคะ? ชิงชิงอยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์น่ะค่ะ"
[ต้องรีบพาหมอนี่ไปปล่อยพลังในที่กว้างๆ ก่อนที่คฤหาสน์หลังนี้จะกลายเป็กองขยะด้วยน้ำมือเขา! อีกอย่าง... ข้าััได้ว่าในป่าลึกหลังคฤหาสน์นี่มี 'สมุนไพรหยดน้ำค้าง' ที่ช่วยปรับธาตุในร่างกายได้พอดี]
ณ ป่าหลังคฤหาสน์ตระกูลเฟย
พี่ชายทั้งสามเดินนำหน้าบ่นกระปอดกระแปด เื่ความร้อนและแมลง ส่วนชิงเซียนเดินรั้งท้ายคู่กับเฟยหลงที่ตอนนี้พยายามเดินอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกลัวเท้าจะเหยียบหินแตก
"ดาบนั่น... มันหายไปไหนแล้ว?" เฟยหลงถามขึ้น
"มันกลับเข้าไปอยู่ใน 'จิติญญา' ของพี่แล้วค่ะ" ชิงเซียนอธิบาย "แต่ตอนนี้พี่ห้ามใช้พลังพร่ำเพรื่อนะ ไม่งั้นร่างกายพี่จะพังเอาได้"
"คุณรู้เื่พวกนี้ได้ยังไง?" เฟยหลงหยุดเดินแล้วหันมาประจันหน้ากับเธอ "ทั้งเื่ดาบ เื่พลัง... และเื่ที่ผมเห็นคุณลอยได้เมื่อคืน"
ชิงเซียนชะงัก [อ้าว! เมื่อคืนตาฝาดรึเปล่าเ้าหน้าปลาทู! ข้าอุตส่าห์ใช้ท่าที่เนียนที่สุดแล้วนะ!]
"ข้าก็บอกแล้วไงคะว่าข้าเรียนมาจาก... เอ่อ... วัดเส้าหลินออนไลน์!"
"ชิงชิง... เลิกล้อเล่นซักที" เฟยหลงคว้าไหล่เธอไว้ (คราวนี้เขาเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้) "ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ชิงชิงคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก แต่ไม่ว่าคุณจะเป็ใคร... คุณช่วยผมไว้หลายครั้ง และผมก็รู้สึกว่าชีวิตผมมันผูกพันกับคุณอย่างบอกไม่ถูก"
จังหวะนั้นเอง... "กรู๊วววววว!"
เสียงร้องประหลาดดังมาจากพุ่มไม้ด้านหน้า ตามด้วยร่างของสุนัขป่าขนาดใหญ่ที่มีดวงตาสีเขียวเรืองแสงและมีไอสีดำพุ่งออกมาจากตัว!
[หือ? 'อสูรเงา' รึ?! มิน่าล่ะ คฤหาสน์หลังนี้ถึงมีิญญาร้ายเยอะนัก เพราะในป่านี้มี 'รอยแยกมิติ' เล็กๆ อยู่นี่เอง! ไอ้พวกสำนักเงา์มันต้องแอบมาวางไข่ไว้แน่ๆ!]
"พี่ๆ หมอบลง!!!" ชิงเซียนะโลั่น
อสูรเงากระโจนเข้าหาพี่ชายทั้งสามที่กำลังยืนแข็งทื่อ เฟยหลงไม่รอช้า สัญชาตญาณแม่ทัพในตัวเขาสั่งการให้พุ่งออกไปขวางหน้าทันที เขาเงื้อหมัดที่เต็มไปด้วยพลังสีทองแดงซัดเข้าที่กลางหน้าผากของอสูรเงาเต็มรัก!
ตู้มมมมมมม!!!
ร่างของอสูรเงาะเิสลายเป็ควันดำทันที แต่แรงปะทะทำให้ต้นไม้รอบๆ ถึงกับหักโค่นไปหลายต้น
เฟยหลงยืนมองมือตัวเองอย่างอึ้งๆ "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันรุนแรงขนาดนี้"
[โอ้โห... หมัดเดียวจอด! ขนาดข้ายังต้องสะบัดพัดตั้งสามทีนะเนี่ย! นี่ถ้าเขาฝึกใช้ปราณเป็จริงๆ ข้าคงไม่ต้องทำมาหากินอะไรแล้ว นั่งรอให้เขาเลี้ยงอย่างเดียวก็พอ!]
ชิงเซียนเดินเข้าไปตบไหล่เขา "พี่เฟยหลงคะ... ดูเหมือนว่า 'การออกกำลังกาย' วันนี้จะเริ่มได้ที่แล้วนะคะ สนใจจะเรียน 'วิชาควบคุมพลัง' ฉบับเร่งรัดกับชิงชิงไหมคะ?"
เฟยหลงยิ้มมุมปาก ความกังวลหายไปกลายเป็ความท้าทาย "ด้วยความยินดีครับ... ท่านอาจารย์"
[ว้าย! เรียกข้าว่าอาจารย์รึ? ชาติก่อนข้าเรียกเ้าว่าแม่ทัพ ชาตินี้เ้าเรียกข้าอาจารย์... งั้นข้าจะเคี่ยวเข็ญเ้าให้หนัก ให้คุ้มกับที่เ้าทำประตูบ้านพังเลยคอยดู!]
679
