จีบแล้วนะคุณพยาบาลจอมซ่าส์

วันวุ่นยัยน้องก็ผ่านไปเร็วเนอะจนมาถึงวันหยุดได้กลับบ้านแล้วจร้าเย้ๆๆยัยน้องตั้งหน้าตั้งตารคอยวันได้หยุดพักจร้าเพราะพี่หัวหน้าเล่นเอาเวรมากระจุกที่ยัยน้องOT เป็๲10เวรยัยน้องฉันไม่ใช่เครื่องยนต์นะย่ะ 

ณ.กลับมาบ้านที่ภูเก็ต

"กลับบ้านนนนนนนเย้ๆๆๆ"

ยัยน้อง๻ั้๹แ๻่สมัครงานทำรวดเดียวไม่ได้กลับบ้านชีวิตวงโคจรของพยาบาลและเหล่าบุคลากรทางการแพทย์เนอะ 

"หืมกลับกัน...แล้วมึงจัดกระเป๋าเสร็จยัง"

"ยังแหะๆ..."

"มาดีดอยู่ได้ไปจัดดิจะได้ขับรถออกจากตัวเมืองเร็วหน่อยกว่าจะถึงภูเก็ตอีกไกลนะมึงจากกรุงเทพฯ"

"คร้าาาบบ่นเก่งมึง"

"ยัง"

"ไปแล้ววววว...ใจเย็นนี้เพื่อนเอง"

หลังจากเก็บของอะไรกลับบ้านทั้งสองคนก็ได้ขับรถกลับกันตอนเย็นเพราะอยากให้ไปถึงที่บ้านได้กลับไปกินข้าวกับที่บ้านตอนเช้านะเปลี่ยนกันขับคนละครึ่งทาง

"มึงถึงบ้านแล้วนะ"

"หืมนั้นมึงกลับไปอาบน้ำเถอะเดียวกูว่าจะอาบน้ำแล้วไปเดินเล่นนะ"

"กูไปด้วยดิ"

"ได้"

"โอเคร..15นาทีเจอกันนะ"

"หืม.."

ทั้งสองกลับบ้านได้อาบน้ำคุยอะไรกันหลังจากไม่เจอหน้ากันเล่าทุกอย่างจนถึงเวลาที่หมอสัตย์นัดกับยัยน้องไปเดินเล่นตอนเช้าอากาศดีแถวชายหาด

"มึงงงงงงมาแล้ววววววนะ"

ยัยน้อง๻ะโ๠๲กลัวใครไม่ได้ยินหรือไงยัยน้องบ้านอยู่ติดกันเสียขนาดนี้อ่ะ 

"หืมไป"

พอยัยน้องหลุดจากชุดก็ยิ้มเก่งทำให้หมอสัตย์ยิ้มตามได้เลยเพราะยัยน้องดูน่ารักน่าทะนุถนอมยัยตัวเล็ก 

"มึงยิ้มอะไร"

"เสือก"

">///<"

ยัยน้องจะโดนด่าก็เหมือนโดนชมเลยเขินดิมีคนมองตลอดเลยนะหึๆ

ทั้งสองเดินตามชายหาดฟังเสียงคลื่น....ไม่อยากให้ยัยน้องออกจากโหมดนี้เลยอยากให้ใครบ้างคนเห็นจัง 

แต่แล้วเหมือนฟ้าแกล้งยัยน้อง..มีผู้ชายร่างสูงมาทักทายยัยน้อง 

"ทิวลิป....!!!"

".....!?!?..คุณเป็๲ใครครับ"

"จำเราไม่ได้เหรอ..เสียใจจัง...จำแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ"

คนนั้นคือเมฆแฟนเก๋าของยัยน้องจร้า..แต่ยัยน้องเลิกกันไม่ค่อยดีเลยทำให้ยัยน้องจากเดินด้วยท่าทางที่สดใสกลายเป็๲หน้า...????

"แล้วมีอะไรหรือเปล่า.."

"ทักไม่ได้หรือครับคุณทิวลิป"

"ทางที่ดีอย่าทักดีกว่าเนอะ..น่ารำคาญ"

"พอดีแค่อยากคุยด้วย"

หมอสัตย์มองก็รู้จะแกล้งยัยน้องส่งพลังงานด้านมืดออกมาปกคลุมยัยน้องจร้าตาเขียวปัดเลยละ.. 

"คนไม่อยากคุยก็อย่ามาทักอีก"

"ออเดียวนี้มีบอดี้การ์ดหรือ"

"มึงอยากปากแตกไหมเดียวกูช่วย"

"ใจเย็นครับแค่มาทักทาย"

"เอาหัวมึงไปไกลตีนกูเลย"

หลังจากนั้นยัยน้องก็ไม่อยากเดินเล่นอีกแล้วทำเอาทั้งทะเลอันเงียบมันน่ากลัวจนเหมือนโดนดึงให้จมหายไป 

"มึง..กูขอนั่งแปปนะ"

"ไหวปะมึง...หน้ามึงเหมือนจะเป็๲ลม"

"ไม่ได้เป็๲ไรมึง..แค่นี้สบายมาแค่.."

"แค่เ๱ื่๵๹เก่าๆมันกลับมาให้นึกคิด...?"

"หืม"

"ถ้ามันลืมยาก...มึงลองหาคนมาสร้างสมุดหน้าใหม่กับมึงได้แล้วนะกูเป็๲ห่วง"

"ขอเป็๲มึงได้ปะ555+"

"ไอสัส....ตลกละมึง...แต่ก็ดีนะถ้ามึงยิ้มได้"

หมอสัตย์อบอุ่นจัง...พ่อหมอไมโครเวฟแต่ใดๆหมอสัตย์รู้ว่าหมอเจมส์นั้นชอบยัยน้องเลยไม่อยากเข้าไปยุ่งแต่เป็๲บุคคลที่จะอยู่ข้างยัยน้อง 

"มึง..ขอบคุณนะที่ค่อยอยู่ข้างกูตลอดเวลามีปัญหา"

"เป็๲ไรมึงอ่ะพูดเสียซึ่ง"

"เปล่าแค่กูอยากหยุดเวลาให้นิ่งไม่อยากกลับไปจุกที่กูไม่ชอบนะ"

"หืม..ชั่งมันเถอะถึงเวลาจะหยุดไม่ได้แค่ความทรงจำดีๆทำให้มึงยิ้มได้กูก็มีความละ"

"ขอบใจนะ" 

เวลาผ่านไปเร็วเมื่อยัยน้องได้นั่งเล่นอยู่ริ้มชายหาดทั้งสองนั่งคุยกันตามภาษาเพื่อนที่ปรับทุกข์

"ไปกลับบ้านกันกูเริ่มหิวแล้วนะ"

"หืมได้."

ทั้งสองเดินกลับบ้านกันแล้วมองคลื่นกระทบฝั่งทำให้จิตใจทั้งวองสงบเลยทำให้ยิ้มได้อีกครั้งจร้า...อย่าให้เจออีกนะคุณเมฆ...ทำตัวเหมือนชื่อเสียจริง 

กลับมาถึงบ้านทั้งสองบ้านมานั่งรวมตัวกันกะจะ ปาร์ตี้กันจร้าในโอกาสทั้งสองได้งานดีๆและได้กลับมาบ้าน 

"ไปกันมึง"

"แม่คับมีไรให้เตี้ยกินก่อนปะครับ"

"มีจร้า...ขนมจีน,ไก่ทอด,ขนมชั้นที่หนูทิวลิปชอบนะลูก"

"ขอบคุณนะครับป้า...ผมจะกินให้อิ่มเลยฟิวมากครับ"

"กินระวังเผ็ดด้วยละมึง...แม่กูทำน้ำยามือหนักเครื่องแกง"

"โอเครจะเบาๆๆนะ"

หมอสัตย์สังเกตุยังน้องทานอะไรได้อะไรที่ยัยน้องไม่ชอบได้หมดเพื่อสนิทนิ

"ป้าครับ..ผมขอผลไม้ได้ปะครับ"

หมอสัตย์พูดอ้อนกับที่บ้านยัยน้องเพราะสองคนนี้อ้อนบ้านตรงกันข้ามตืดกันจนคนอื่นมองเป็๲แฟนแล้วจร้าอุๆๆ 

"ได้สิลูก..มีส้ม,แตงโม,บลูเบอร์รี่ของโปรดสัตย์เลยนะ"

"ขอบคุณมากเลยครับ"

ครอบครัวของทิ้งสองอบอุ่นมากน่ารักไม่ไหวก็นะอยู่บ้านทุกคนจะเปลี่ยนกิริยาบทจากข้างนอกเจออะไรแย่ๆแล้วก็ได้มาปรับคุยกับที่บ้านจร้า

"ทั้งสองอยู่กี่วันละลูก"

"ประมาณ3วันนะครับ"

"หื้มมมม...อยากให้อยู่นานจัง...ทั้งสองกลับมาหาที่ภูเก็ตนิ"

"ก็อยากกลับบ่อยๆละครับ"

"ย้ายกลับมาทำงานแถวบ้านไหม"

"จะดีหรือครับ"

"ดีสิ"

ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันโดยที่มองตากันแบบอยากกลับแต่กลับไม่ได้เพราะหลายสาเหตุ

แล้วปาร์ตี้เล็กๆทั้งสองบ้านเลยเวลามาจนเหลือทั้งสองมานั่งหน้าบ้านมองท้องฟ้าอันมีดาวนับประมาณไม่ได้ทำให้ยัยน้องคิดถึงหมอเจมส์ว่าตอนนี้ตาหมอนี้ทำอะไรอยู่ 

"คิดถึงหมอเจมส์เหรอ??"

"ไอ...สัตย์...กูจะไปคิดถึงมันทำไม"

"หน้ามึงฟ้อง"

"เปล่าสักหน่อย"

"ปากแข็ง"

"จริงงงงงง!!!!!!"

"เสียงสูง"

"จจจจรรริงงงงงงง"

"หื้ม...แล้วไปกูกะจะบอกว่าไอเจมส์ขอจีบมึง....มึงว่าไงอ่ะ"

"ไม่มีทาง"

"แน่ใจนะมึง"

"กูแค่อยู่กับมึงตลอดไปไม่ได้เหรอ"

"มันได้แต่กูไม่อยากให้เพื่อนกูนั่งเศร้า"

"กูนั่งเศร้าตรงไหนนน????"

"ชั่งมันเถอะมึงไม่ให้มันจีบก็สิทธิ์ของมึงกูแค่บอก"

"หืม...ขอบใจนะ"

หัวใจยัยน้องเต้นแรงอีกแล้ว...ปากแข็งแต่หัวใจรับรู้ได้ว่ายัยน้องก็แอบมีใจให้เขานะแต่ทำปากแข็งด้วยละนิสัยยัยน้องนิ 

"กูไปนอนบะนะมึง...ฝันดี"

"ฝันดี"

ยัยน้องก็เข้าห้องไปนอนกอดหมอนข้างแล้วจับตรงหัวใจยังเต้นแรงไม่ลดลงเลย..ความดันขึ้นไหมหรือเราชอบหมอจริงนะยัยน้องนอนคิดไปจนปอดสมองแล้วหลับไปในที่สุด 

"เช้าแล้วจร้าตื่นๆๆๆ"

ทั้งสองบ้านปลุกลูกพร้อมๆกันชนชินแล้วละสองบ้านที่นิสัยคล้ายกัน 

"ตื่นแล้วครับแม่..."

"ตื่นแล้วคร้าบบบ..ขอ5นาทีนะ"

ยัยน้องตื่นแต่อยากหลับต่อเพราะมันสบายเนอะกลับบ้านมาได้นอนที่ของเราเซฟโซนของยัยน้อง

ตื่นมาด้วยความขี้เซาอยากนอนต่อแต่เพราะอากาศตอนเช้าบวกกับอาหารแสนอร่อยของคุณแม่เลยดีนเข้าห้องน้ำเลยจร้า 

"แม่คร้าาบวันนี้มีอะไรกินบ้างงง"

"ของโปรดของเรานั้นละจะมีอะไรละลูกคนนี้"

"แม่น่ารักที่สุดดดด"

"หื้ม..ทิวลิปลูก...เมื่อไรจะมีแฟนอ่ะ...แม่อยากเห็นแฟนเรานะ"

ยัยน้องกำลังดื่มน้ำเกอบน้ำพุ่งออกจากบ้านเลยจร้าถามเสียยัยน้องเสียอาการเลยจร้า 

"ไม่มีแม่...."

"จริงอ่ะ"

"จริงดิครับไม่มีไม่รีบไม่เอาด้วย"

"ใจร้ายอ่ะแม่อุสาอยากเห็นหน้าแฟนสักหน่อย"

"หึๆๆอีกนานครับแม่..ไม่รีบเพราะยังไม่เจอคนดีๆที่เข้ามาเท่าไร"

"ถ้ายังลืมอดีตไม่ได้ก็ต้องหาปัจจุบันให้ดีนะลูก"

คุณแม่พูดเสียยัยน้องไปไม่ถูกน้ำตาคลอเบ้าเลย

"แม่..ถ้าลูกมีเดียวพามาให้แม่สแกนเลย"

"แม่ขอแค่ยัยหนูของแม่มีความสุขก็พอละ"

คุณแม่รู้ทุกอย่างในชีวิตของหนูทิวลิปจร้าแต่ไม่พูดอยากให้ลูกถึงที่สุดค่อยมานั่งคุยกัน

"แม่ครับวันนี้..ผมขอไปในตลาดเก่านะครับ"

"นั้นซื้อของให้แม่ด้วยนะ.."

"จดมาได้เลยครับ"

"เราไปกับใครละลูก"

"ไปกับสัตย์น่ะครับ"

"ออดีเลยนั้นเดียวแม่ทำแกงมัสมั่นไก่ไปฝากบ้านนู้นด้วยนะลูก"

"ได้ครับแม่"

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จยัยน้องก็วิ่งไปบ้านหมอสัตย์เอาแกงมัสมั่นไปให้ 

"คุณป้าครับแกงมัสมั่นของแม่ผมเอามาฝากครับ"

"ที่หลังไม่ต้องเอามาก็ได้ลูกที่นี้ก็กินไม่หมดแล้วเดียวเราสองคนออกไปข้างนอกใช่ไหมจร้า"

"ครับ"

"อย่าไปซนอีกละลูกขับรถระวังไปกันละ"

"ได้คร้าาบแม่..สัตย์ขับรถระวังอยู่แล้ว"

ทั้งสองก็นั่งรถเล่นวนไปในเมืองแล้ววนไปตลาดเก่าไปซื้อของให้แม่ยัยน้องตามสั่ง..หมอสัตย์ขับรถไปเรื่อยๆจนมาถึงหาดป่าตอง

"มึงดูทะเลดิสวยมาก"

"หืมสวยจริง"

"วันนี้เป็๲ไรมึงเนี่ยหน้าตาไม่สดชื่นเลย"

ยัยน้องถามหมอเพราะดูเหมือนหน้าหมอสัตย์จะซีดจะเป็๲ลม

"เปล่าก็แค่คิดอะไรนิดหน่อยนะ"

"ออเหรอ"

ยัยน้องก็มองจองจะจำผิดหมอสัตย์แต่ไม่เป็๲ผลเลยหันกลับไปมองทะเลในมือได้โอ้เอ๋วมาถ้วยหนึ่ง 

"แดกแต่ของหวานอย่ามาบ่นให้กูได้ยินว่ามึงน่ำหนักขึ้นนะ"

"ไม่บ่นหรอกแค่คุยให้ฟังเฉยๆ"

ยัยน้องยิ้มแก้มปริไปทางหมอสัตย์..หมอสัตย์มองยัยน้องแล้วปวดหัวได้แต่แย่งยัยน้องกินด้วยอิๆ

หลังจากยัยน้องเดินวนไปวนมาจนเหนื่อยก็กลับบ้านกันจน2ทุ่มก็ออกมานั่งมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า 

"สัตย์...พรุ่งนี้ก่อนกลับไปซื้อของฝากได้ปะ"

"เอาดิกูว่าจะซื้อไปฝากเพื่อนๆด้วย"

"มึง..ถ้าวันหนึ่งกูมีใครมึงจะดีกับกูแบบเดิมไหม"

"ทำไมต้องถาม...กูเพื่อนมึง"

"ขอบใจนะ"

"ไปนอนกันเถอะเดียวพรุ่งนี้เลือกของกลับ กทม.กัน"

"ได้ฝันดีละมึง"

"ฝันดีนะ"

เวลาที่แสนสนุกและอบอุ่นมันมักจะผ่านไปอย่างเร็วจนยัยน้องไม่ทนตั้งตัวว่าจะกลับไปทำงานอีกแล้ว 

วันรุ่งขึ้นก็จะเป็๲วันสุดท้ายของการลาพักร้อนของยัยน้องแล้วมันเร็วจัง 

"เร็วเกินไปไหมนะวันหยุดของฉันเนี่ย"

...............................

รุ่งเช้าวันใหม่อันสดใสที่เสียงคลื่นกระทบฝั่งแสงแดดค่อยๆลอดผ่านม่านห้องยัยน้องทำให้รู้ว่าตอนนี้เริ่มเช้าแล้ว 

"ตื่นได้แล้วลูก...วันนี้จะออกไปซื้อของไม่ใช่เหรอ???"

"ใช่คร้าบตื่นแล้ว"

"ตื่นแล้วอาบน้ำ,ล้างหน้า,แปรงฟัน,สระผมด้วยละ"

"คร้าาาาบแม่"

ยัยน้องก็ทำกิจวัตรตอนเช้าเสร็จก็ลงมาล้อมวงทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน 

"ป๊าครับ...วันนี้ไม่เข้ารพ.เหรอครับ"

"ไม่วันนี้พ่อไม่มีเวรนะ"

"แล้วแม่ละครับ"

"วันนี้หยุดจร้า"

ครอบครัวบุคลากรทางการแพทย์อ่ะนะ...ป๊าเป็๲หมอ...ม๊าเป็๲เภสัชกรจร้าเริศ...ลูกเป็๲พยาบาลต้าวน้อยของบ้านจร้า 

"สวัสดีครับ...ทิวลิปเสร็จยังครับ"

"เสร็จแล้วจร้าสัตย์..ทานไรมายังลูก"

"ทานแล้วครับป้า"

"นั้นวันนี้ผมขอพาทิวลิปไปซื้อของนะครับ"

"ได้จร้าขับรถกันดีและลูก"

"ครับ/คร้าาาาบ"