บทที่ 17 เธออยากให้เด็กคนนั้นตายเหรอ งั้นฉันก็อยากให้เธอตายเหมือนกัน !
หญิงชราคนนั้นไม่ยอมแพ้ "คุณบอกเองนะว่าหลานคุณเป็โรคหัวใจ ฉันก็แค่บอกว่าโรคหัวใจมันรักษาไม่หายหรอก เสียเงินเปล่า ๆ พูดผิดตรงไหน !"
"ฉันจะตบแกให้ตาย!" สวี่กว่างเฟินพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
"แม่คะ !" ถังซีเหมียนรีบยื่นมือห้ามแม่สามีเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองหญิงชราด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ป้าคะ คุณพูดแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ พวกเราต่างก็หวังให้เด็กหายดี แต่คุณกลับมาบอกว่าหลานของเรารักษาไม่หาย"
"ก็แค่เด็กผู้หญิงคนนึง !" หญิงชราเบ้ปาก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับถังซีเหมียน เธอยิ่งรู้สึกไม่กดดันเลย
ฉู่เจียงหรงหัวเราะเยาะ "แต่คุณก็เป็ผู้หญิงเหมือนกันนั่นแหละ คนไร้ค่า !"
"แกว่ายังไงนะ ?!" หญิงชราร้องเสียงแหลม
ถังซีเหมียนแค่นเสียง หึ
"นั่นสิ ! แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวนี้มีคนแก่บางคนอายุไม่ถึง 40 ก็ตายแล้ว ทำไมคุณถึงยังไม่ตายล่ะ ? คุณนี่มันภาระชัด ๆ !"
"ใครกล้าพูดกับแม่ฉันแบบนี้ !"
ทันใดนั้นมีเงาร่างผอมแห้งวิ่งมาจากที่ไกล ๆ หญิงชรารู้สึกเหมือนเจอที่พึ่งกำลังจะร้องไห้โวยวาย แต่เสียงของฉู่เจียงชวนก็ดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี
"เฮ่ยซาน นายเก่งขึ้นมากเลยสินะ หืม ?"
เฮ่ยซานชะงักกึก มองคนตรงหน้าด้วยความใ "ฉู่... ไม่ ๆ พี่ชวน !"
ความดุร้ายบนใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็ประจบประแจงในทันที "พี่ชวน! ฮ่า ๆ ๆ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ ? มีอะไรหรือเปล่า ? แม่ผมพูดอะไรไม่ดีเหรอ ? อย่าถือสาเลยนะ ! ฮ่า ๆ ๆ นี่พี่สะใภ้ใช่ไหมครับเนี้ย ?"
ทุกคน "..."
ฉู่เจียงชวนหรี่ตา "ไม่นึกเลยนะ ออกจากคุกมาปีกว่าก็ยังทำนิสัยแบบเดิมอยู่ ทำไม ? นายจะทำร้ายคนเหรอ ?"
"ไม่มีทางครับ!" เฮ่ยซานรีบพูดประจบ "ผมไม่กล้าทำร้ายคนของพี่หรอก เอ่อ ไม่ใช่สิ ผมไม่ทำร้ายใครทั้งนั้น !"
เื่นี้จบลงเพราะการมาถึงของเฮ่ยซาน และการออกหน้าของฉู่เจียงชวน
หลังกลับถึงห้องผู้ป่วย ถังซีเหมียนถึงได้รู้ว่าตอนที่ฉู่เจียงชวนยังอยู่ในกองทัพ ระหว่างเดินทางกลับบ้านมาเยี่ยมญาติ เฮ่ยซานล้วงกระเป๋าเขา พอเขาจับได้เลยจับอีกฝ่ายส่งตำรวจ
แต่เฮ่ยซานกลับรู้สึกชื่นชมเขามากไม่รู้สึกแค้นเคืองแต่อย่างใด ภายหลังเมื่อเจอกันก็ยังสุภาพดี เขารู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็คนที่ตัวเองไม่ควรไปยุ่งด้วย แต่ต้องคบเป็สหายเท่านั้น
หลังจัดการเื่พวกนี้เสร็จ ถังซีเหมียนก็กลับที่ทำงานเตรียมจะแปลบทความต่อ
"เธอว่าถังซีเหมียนโง่หรือเปล่า เด็กคนนั้นเป็โรคหัวใจ รอให้ถึงวันตายเท่านั้นแหละ ถึงรักษาหายก็ต้องกินยาอยู่ดี แบบนี้ไม่ใช่มาทวงหนี้ชาติก่อนเหรอ ?" เสียงของหลี่เฟยเฟิ่งดังมาจากข้างใน ทำให้ถังซีเหมียนที่กำลังจะเปิดประตูชะงักงัน
"โอ๊ย เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง เด็กก็ตัวเล็กแค่นั้นตายไปก็น่าสงสารแย่ รักษาได้ก็รักษาไปสิ ! พวกเขาไม่ได้ใช้เงินเธอสักหน่อย ทำไมปากคอเราะรายแบบนี้นะ !"
เพื่อนร่วมงานไม่ค่อยพอใจหลี่เฟยเฟิ่งเท่าไหร่
การนินทาลับหลังคนอื่นมันไม่เป็ผลดีจริง ๆ !
"เฮอะ ฉันแค่พูดประโยคสองประโยคเอง อาศัยว่าตัวเองหน้าตาดีหาเงินได้แล้วจะดูถูกใครก็ได้เหรอ ! ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เด็กคนนั้นจะตาย... ว๊ายย !"
แรงกระชากมหาศาลทำให้หลี่เฟยเฟิ่งต้องเงยหน้าขึ้น แล้วเธอก็เห็นถังซีเหมียนจ้องมาด้วยดวงตาที่เหมือนจะฆ่าคน
เธอคว้าผมของหลี่เฟยเฟิ่งแล้วเตะก้นเธออย่างแรง ทำให้หลี่เฟยเฟิ่งล้มกระแทกกำแพง
"โอ๊ย !"
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ถังซีเหมียนไม่พูดอะไร ก้มหน้าก้มตาตบหลี่เฟยเฟิ่งจนร้องไห้ไม่ออก
เพียะ !
แบบนี้ไม่ใช่การต่อสู้แล้ว แต่เป็การทำร้ายฝ่ายเดียวชัด ๆ !
ทุกคนต่างตกตะลึง พอได้สติก็รีบแกล้งเข้าไปห้าม "อย่าตีกันเลย !"
ถังซีเหมียนเตะหลี่เฟยเฟิ่งอีกหลายทีก่อนจะถูกดึงตัวออกมาได้สำเร็จ
หลี่เฟยเฟิ่งรู้ตัวว่าผิดจึงได้แต่ร้องไห้ และไม่กล้าแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น
"เด็กตัวเล็กแค่นั้นไปทำอะไรให้เธอหะ ? เด็กคนนั้นคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัวเรา เธออยากให้เด็กคนนั้นตายงั้นเหรอ ? งั้นฉันก็อยากให้เธอโดนรถชนตายตอนออกจากบ้านเหมือนกัน ! ทำไมไม่ไปหาเชือกมาแขวนคอตายซะล่ะ ! ปากเสียจริง ๆ !"
เสียงดังโหวกเหวกโวยวายเกิดขึ้น แต่แปลกที่พวกหัวหน้าไม่มีใครออกมาดู
ทุกคนต่างรู้กันดีว่าคนปากเสียสมควรโดนตี !
ขอแค่ไม่ถึงตายก็พอ !
โจวเสวี่ยและหลิวเมิ่งเจียออกไปซื้อของกลับมาก็เห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนกำลังทำความสะอาดสำนักงาน ส่วนหลี่เฟยเฟิ่งกำลังร้องไห้อยู่ข้าง ๆ แต่ไม่มีใครสนใจเธอ
"เหมียนเหมียนกลับมาแล้วเหรอ ? เกิดอะไรขึ้นน่ะ ?" หลิวเมิ่งเจียถามขึ้นลอย ๆ
"หลานของเหมียนเหมียนอยู่โรงพยาบาล แต่คนไร้หัวใจคนนี้ไม่ได้หวังดีกับเธอเลย แถมยังพูดให้เธอได้ยินอีก !" เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ พูดพลางเบ้ปาก
หลิวเมิ่งเจียจ้องหลี่เฟยเฟิ่งด้วยสายตาดุดัน แล้วหันไปถามถึงอาการหลานของถัง ซีเหมียน
ไม่นานหลี่เฟยเฟิ่งก็ถูกย้ายไปอยู่แผนกสนับสนุน แค่นี้นับว่าซ่งเว่ยกั๋วยังใจดีด้วยซ้ำ
เวลานี้คนที่มีความประพฤติไม่ดีอย่างหลี่เฟยเฟิ่งมักจะถูกไล่ออกได้ง่าย
ตอนกลางคืนกลับหอพัก หลี่เฟยเฟิ่งยังไม่ย้ายออกและยังกลับมานอนที่หอ
ปัง !
ผัวะ !
โครม !
ตอนโจวเสวี่ยไปตักน้ำก็ทำของตกเสียงดังสนั่น "บางคนนี่ไม่รู้จักอายเลย ! อิจฉาคนอื่นใช่ไหม ! อิจฉาคนอื่นทำไมไม่ไปตายซะล่ะ !"
"เสี่ยวเสวี่ย อย่าก่อเื่เลย เหมียนเหมียนยังทำงานอยู่" หลิวเมิ่งเจียจับตัวโจวเสวี่ยที่กำลังหงุดหงิดไว้
ถังซีเหมียนวางปากกาลง หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวออกมา 2 เม็ด "กินลูกอมกันดีกว่า อารมณ์จะได้ดีขึ้น !"
มีแค่ 2 เม็ดเท่านั้น
หลี่เฟยเฟิ่งนั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง สายตาหม่นหมองลง
แต่เธอไม่กล้า !
ถ้าเธอก่อเื่ขึ้นมาอีก คราวนี้คงไม่มีโอกาสได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป
แม้จะเหลือเงินแค่สามสิบหยวน แต่ก็ยังดีกว่าข้างนอกที่ได้แค่ยี่สิบหยวน
โจวเสวี่ยก็จ้องมองหลี่เฟยเฟิ่งนิ่งไม่ขยับเช่นกัน
ตอนแรกพวกเธอไม่ค่อยมองถังซีเหมียนในแง่ดีนัก แต่เธอพูดภาษากลางได้มาตรฐาน ทำให้หัวหน้าให้ความสำคัญ และตัวเธอเองก็สง่างามมีมารยาท ในเมื่อพวกเธอสู้เธอไม่ได้ก็ไม่มีอะไรจะพูด
ตอนแรกพวกเธอมองแค่วุฒิการศึกษา แต่ตอนนี้ได้เห็นความสามารถที่แท้จริงแล้ว นอกจากความอิจฉาก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีกเลย
ความสามารถของเธอ บ่งบอกว่าพวกเธอไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน !
หลังจากแปลส่วนของวันนี้เสร็จ ถังซีเหมียนก็รีบเข้านอน
หลี่เฟยเฟิ่งพลิกตัวไปมาหลายครั้ง สุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
"ถังซีเหมียน ฉันกำลังจะถูกปลด เธอพอใจแล้วใช่ไหม ?"
"ประสาท"
ถังซีเหมียนพลิกตัวแล้วนอนต่อ
หลิวเมิ่งเจียลุกขึ้นมองร่างของหลี่เฟยเฟิ่งและไม่พูดอะไร ส่วนโจวเสวี่ยดึงผ้าห่มที่คลุมหัวลงมาทันที
"จะนอนก็นอน ไม่นอนก็ไปให้พ้น !"
หลี่เฟยเฟิ่งกล้ำกลืนความโกรธลงคอ จากนั้นลุกขึ้นลงจากเตียง สองเท้าก้าวไปหยุดข้างเตียงถังซีเหมียน ในมือถือมีดปอกผลไม้เล็ก ๆ อยู่กำลังจะดึงผ้าห่มของถังซีเหมียนออก
"ยังไม่จบอีกใช่ไหม ?"
เสียงของถังซีเหมียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงลม หลี่เฟยเฟิ่งโดนเธอต่อยเข้าที่คางอย่างจัง
"เก็บมีดไปซะ เธอคงไม่อยากโดนแจ้งความข้อหาพยายามฆ่าหรอกใช่ไหม ?" เสียงของถังซีเหมียนดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ข้อมูลที่เธอเปิดเผยทำให้คนอื่นที่นอนอยู่บนเตียงต้องลุกขึ้นนั่งด้วยความใ
"อะไรนะ !"
"นอนได้แล้ว ไม่มีอะไรแล้ว"
ถังซีเหมียนทิ้งตัวลงนอนทันที
หลี่เฟยเฟิ่งกุมคางไว้ เธอถูกการกระทำอันน่าใของถังซีเหมียนทำเอาพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่กลับไปนอนบนเตียงของตัวเองอย่างขุ่นเคือง
ไม่นานลมหายใจของถังซีเหมียนก็เริ่มสม่ำเสมอ
มีความสามารถก็เข้ามาเลย ตัวเองก็รู้สึกได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ !
เช้าวันถัดมา ตอนที่ถังซีเหมียนตื่นขึ้นมาคนอื่นยังคงหลับอยู่ เธอค่อย ๆ จุดเทียนแล้วทำงานแปลต่อ
10K
