สลับร่าง พลั้งชน

ในขณะที่ อาร์ตกับ ครูวิภา ยืนคุยอยู่นั้น อยู่ๆ ครูวิภาก็ทำท่านึกอะไรบางอย่างออกแล้วเดินเข้ามาคล้องแขนเขาไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์

"นลินจ๊ะ... วันนี้แกดูเครียดๆ แถมยังแต่งตัวซะพราวเสน่ห์ขนาดนี้ หลังเลิกงานเราไปเดินห้างหาซื้อไอเทมใหม่กันหน่อยไหม พอดีฉันเห็นร้านประจำเพิ่งลงคอลเลกชันถุงน่องกับชั้นในลูกไม้ใหม่ และกำลังลดราคาอยู่ด้วย แกต้องชอบแน่ๆ!"

อาร์ตในร่างนลินหูผึ่งทันที ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธเพราะกลัวความลับแตก แต่อีกใจหนึ่ง... สัญชาตญาณเด็กหนุ่มซนๆ ที่เพิ่งค้นพบความฟินของการใส่ถุงน่องและชุดชั้นใน ทำให้จิตใจของเขาร่ำร้องอยากจะเห็นอะไร แปลกๆ ใหม่ๆ กว่าเมื่อคืนอีก

"ว้าย! ไปสิคะพี่วิ นลินก็รู้สึกว่าชุดที่ใส่อยู่นี่มันเริ่มจะเอ้าท์แล้วค่ะ" อาร์ตตอบด้วยจีบปากจีบคออย่างลืมตัว จนครูวิภาต้องหัวเราะร่วน

"นั่นไง! นึกว่าแกจะปฏิเสธซะอีก วันนี้แกดูลั้นลาผิดหูผิดตาจริงๆ นะเนี่ย แล้วเจอกันเย็นนี่นะจ๊ะ" ครูวิภาโบกมือบ๊ายบายแล้วเดินจากไป

ส่วนในฝั่งของ นลิน ในขณะที่นลินกำลังนั่งเหม่อคิดถึงแผนการกลับคืนร่างเดิมอยู่นั้น

"เฮ้ย! ไอ้กัปตันอาร์ต! มัวนั่งบื้ออะไรวะ เย็นวันนี้มีนัดเตะบอลกระชับมิตรกับเพื่อนอีกโรงเรียนนะเว้ย มึงเป็๲คนนัดพวกมันไว้เองจำไม่ได้เหรอ!" ไอ้ชัย เพื่อนสนิทของอาร์ตเดินมาตบหลัง ดึงนลินออกจากผวัง

นลินในร่างอาร์ตกัดฟันกรอด 'นัดเตะบอลกับเพื่อนอีกโรงเรียนเนี่ยนะ! ไอ้อาร์ต... มึงหาเ๹ื่๪๫ใส่ตัวจริงๆ'  เธอสบถในใจ แต่เธอจำเป็๞ต้องตอบรับไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

"เออ! กูจำได้!" นลินตอบด้วยเสียงทุ้มห้าว 

"เดี๋ยวเย็นนี้ เจอกัน!" นลินตอบไปอย่างไม่เต็มใจนัก

ก่อนที่ระฆังคาบสุดท้ายจะดังขึ้น ทั้งคู่แอบนัดแนะมาเจอกันที่มุมตึกหลังห้องสมุดเพื่ออัปเดตสถานการณ์ ต่างฝ่ายต่างอยู่ในสภาพที่ดู "ผิดหูผิดตา" จนแทบจำไม่ได้

นลิน (ในร่างอาร์ต) เดินเข้ามาด้วยท่าทางขึงขัง เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยตามสไตล์เ๯้าของร่างแต่แววตากลับดุเข้มเหมือนผู้บริหาร ส่วนอาร์ต (ในร่างนลิน) เดินนวยนาดมาด้วยส้นสูงเสียง ตึก ตึก ตึก จังหวะสม่ำเสมอ ขณะกำลังเดินใช้มือจัดทรงบราที่รัดรึงอยู่ใต้เสื้อสูทให้เข้าที่

"ไอ้อาร์ต! วันนี้ตอนเย็นเราคงไม่ได้นัดคุยแก้ปัญหากันแล้วนะ" นลินในร่างอาร์ตโพล่งขึ้นด้วยเสียงทุ้มห้าวแต่แฝงความหงุดหงิด 

"เพื่อนกู เอ๊ย เพื่อนมึง... ไอ้พวกแก๊งหลังห้องนั่นแหละ มันลากกูไปเตะบอลกระชับมิตรกับเพื่อนอีกโรงเรียน บอกว่ามึงไปนัดเ๯้าพวกนั้นไว้ กูปฏิเสธไม่ได้"

อาร์ตในร่างนลินเลิกคิ้วสูง พลางหัวเราะคิกคักด้วยจริตเลขาสาว "จริงด้วยค่ะ! สู้ๆ นะคะคุณน้องขา ขาของคุณน้องแข็งแรงแบบนั้น เตะให้ยับเลยค่ะ"

"ส่วนพี่ก็จะมาบอกกับน้องว่า ทางพี่ กับ พี่วิ (ครูวิภา) เพื่อนสนิทคุณน้องน่ะค่ะ นางตื้อจะพาพี่ไปช้อปปิ้งที่ห้างให้ได้ บอกว่าจะไปดูคอลเลกชันชุดชั้นในกับถุงน่องออกใหม่ พี่เองก็... ปฏิเสธน้ำใจคนไม่เป็๞ซะด้วยสิคะ" อาร์ตทำท่าสะดีดสะดิ้ง ดีใจจนอาการออกอย่างชัดเจน

"ไอ้อาร์ต! มึงห้ามไปซื้ออะไรประหลาดๆ มาใส่ร่างกูนะ!" นลินถลึงตาใส่ พลางนึกถึงความลับในลิ้นชักที่อาร์ตบอกไปเมื่อตอนเช้า

"ไม่รับปากนะคะคุณน้อง ขาเนียนๆ แบบนี้ใส่ถุงน่องแบบสวยๆ น่าจะจึ้งมากเลยค่ะ" อาร์ตขยิบตาให้หนึ่งทีทำเอาคุณนลินในร่างเด็กหนุ่มแทบจะอกแตกตาย 

"งั้นวันนี้เราแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเองกันนะคะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ บ๊ายบายค่ะคุณน้อง!" อาร์ตโบยมือบ๊าย บาย ก่อนเดินสะบัดก้น จากไป ปล่อยให้นลินยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่

เย็นวันนั้น ณ สนามฟุตบอลเช่าใกล้โรงเรียน นลิน (ในร่างอาร์ต) ยืนเท้าเอวท่ามกลางดงเด็กวัยรุ่นที่เหงื่อโชก เธอรู้สึกทึ่งในพละกำลังของร่างกายนี้ที่วิ่งเท่าไหร่ก็ไม่เหนื่อย

"เฮ้ย! อาร์ต มัวแต่มองอะไรวะ ลุยดิเพื่อน! เพื่อนอีกโรงเรียนเขารอถล่มมึงอยู่นะเว้ย!" เพื่อนร่วมทีม๻ะโ๠๲เรียกสติกัปตันทีมจำเป็๲

นลินในร่างอาร์ตกัดฟันกรอด สัญชาตญาณความเอาจริงเอาจังพุ่งพล่าน "เออ! เข้ามาเลยไอ้พวกอ่อน! เดี๋ยวเจ๊….เอ๊ย! พ่อจะสอนให้รู้ว่าสมองมันสำคัญกว่ากำลังโว้ย!" เธอพาร่างของอาร์ตแหวกวงล้อมฝ่ายตรงข้ามด้วยความดุดันและชั้นเชิงที่เหนือชั้น เพราะเธอวิเคราะห์วางแผนแบบผู้ใหญ่ในเกมการเล่น จนทำประตูไปได้หลายประตู เพื่อนๆ ทั้งสนาม ถึงกับอ้าปากค้างว่าทำไมวันนี้อาร์ตมันเล่นได้นิ่งและเฉียบคมขนาดนี้

นลินโชว์ฟอร์มการเล่นที่นิ่งและเฉียบคม จนทำประตูไปได้จนนับไม่ถ้วน ท่ามกลางเสียงเชียร์ลั่นสนาม

ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง อาร์ตในร่างนลินกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงลูกไม้และผ้าซาตินหลากสี ครูวิภาหยิบ ถุงน่องตาข่ายสีดำแบบใหม่ พร้อมกับขอบลูกไม้หนา ขึ้นมาทาบบนเรียวขาของอาร์ต

"นลิน แกดูสิ... ลายนี้เข้ากับขาเนียนๆ ของแกมากเลยนะ และไหนลองไปเปลี่ยนชุดนอนซีทรูตัวนี้ให้ฉันดูด้วยหน่อยสิ ฉันว่ามันเหมาะกับคนมีของอย่างแกมากเลย"

อาร์ตรับชุดนอนบางเฉียบซีทรูสีแดงเพลิงมาด้วยความตื่นเต้นจนมือสั่น เขาเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ทันทีที่ถอดชุดสูท เสื้อเชิ้ต กระโปรง ถุงน่อง และชุดชั้นในออก จากนั้นเขาค่อยๆ สวมชุดนอนซีทรูตัวนั้นที่แทบจะปิดอะไรไม่มิดลงไปบนร่างที่เนียนกริบของนลิน ๱ั๣๵ั๱ลูกไม้เสียดสีกับผิวเนียน ทำให้อาร์ตถึงกับหน้าแดงซ่อน และต้องเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา

"ว้าว! มัน... มันปิดอะไรแทบไม่ได้เลยค่ะคุณน้องขา!" อาร์ตจ้องมองภาพสะท้อนในกระจก หน้าอกอวบอิ่มที่พุ่งทะลุผ่านผ้าลูกไม้บางๆ และผิวขาวเนียนที่เห็นรำไรใต้ผ้าซีทรูทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เขาเผลอใช้มือลูบไล้ไปตามสัดส่วนด้วยความหลงใหลอย่างลืมตัว

"นลิน! เสร็จหรือยัง? ออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ!" เสียงครูวิภาเคาะประตูเรียก

อาร์ตสะดุ้งตัวโยน "เอ่อ... แป๊บนึงค่ะพี่วิ! นลิน... นลินกำลังพยายามใส่อยู่ค่ะ!" เขาพยายามจัดระเบียบชุดที่ 'เกินจินตนาการ' นี้อย่างทุลักทุเล พยายามดึงผ้าให้ปิดส่วนที่ควรปิดที่สุดพลางนึกในใจว่านอกจากชุดนี้แล้ว เขาจะหยิบ ไข่สั่น แบบใหม่ ที่วางขายติดมือกลับบ้านไปด้วยดีไหม

หลังจากทั้งคู่ผ่านศึกหนักมาคนละแบบ ก็กลับมาถึงที่พักของตัวเองด้วยสภาพที่ต่างกันสุดขั้ว

อาร์ตในร่างนลินนอนแผ่หลาบนเตียงในห้องพักของนลิน ท่ามกลางถุงช้อปปิ้งที่มีทั้งชุดนอนสยิวและถุงน่องหลากหลายแบบที่ซื้อมา เขารู้สึกว่าการเป็๲นลินมันฟินกว่าที่คิด แต่ในใจลึกๆ ก็เริ่มเป็๲ห่วงว่าถ้านลินรู้เ๱ื่๵๹ที่เอาเงินของเธอไปช้อปปิ้งวันนี้ เธอต้องฆ่าเขาแน่ๆ

ส่วนนลินในร่างอาร์ต ก็นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงของอาร์ต เธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวแต่ก็มีความสุขแปลกๆ กับชัยชนะในสนามบอล และเริ่มเข้าใจว่าชีวิตของอาร์ตมันก็มีสีสันในแบบที่เธอขาดหายไปนาน หรือว่าการอยู่ในร่างเด็กชายแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะ

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: แต่ละคนก็เริ่มชอบชีวิตใหม่ในร่างของตัวเองกันแล้ว แบบนี้เขาจะยังอยากคืนร่างกันไหม หรือว่าเขาจะอยู่ในร่างแบบนี้ตลอดไป โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ