เคยอ่านเจอแต่นิยายออนไลน์เกี่ยวกับคนที่ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยาย บ้างก็เป็นางร้าย บ้างเป็ลูกลับๆ ของปีศาจ แต่ไหงเธอซึ่งยังไม่เคยมีแฟนมาก่อนถึงต้องมาเป็คุณแม่ลูกสามในยุคเซียนา
เหม่ยอิงนั่นคือชื่อของนางในยุคนี้ ผู้หญิงคนนี้มีร่างกายค่อนข้างบอบบาง ผิวขาวดังศพ ั์ตาคู่นั้นมัวหมองเพราะทำงานหนัก ดูเป็สาวขี้โรคแรงน้อยแต่เพราะเ้าตัวเล็กสามคนเหม่ยอิงจึงต้องสู้
และดูเหมือนว่าจะโหมงานหนักจนสิ้นใจตาย ซึ่งคนที่ฟื้นขึ้นมาก็เป็หญิงสาวในศตวรรษที่ 21
“เฮ้อ...จะทำยังไงดีเนี่ยเบื่อชะมัดโทรศัพท์ก็ไม่มี อินเตอร์เน็ตคอมพิวเตอร์ไม่มีแล้ว แล้วฉันจะอยู่ยังไงล่ะเนี่ย” เหม่ยอิงนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง มันเป็บ้านไม้เก่าๆ โทรมๆ ท้ายหมู่บ้านของครอบครัวสกุลหลี่ หลี่คือสกุลของสามีที่เ้าของร่างแต่งงานด้วย เป็ชายร่างสูงใหญ่ทำงานหนักอยู่ในโรงหล่อเหล็กของหมู่บ้าน
สำหรับชายคนนั้นเหม่ยอิงคนปัจจุบันไม่ค่อยมีความประทับใจนัก หลังอยู่ด้วยกันหนึ่งวันนางรู้สึกว่าหัวเขาค่อนข้างช้า เป็ลาโง่โดยสมบูรณ์ จะดีก็ตรงที่รักเหม่ยอิงด้วยใจอันบริสุทธิ์
“ฉันไม่สามารถไปไหนได้ คงต้องอยู่ที่นี่ไปจนตายแหงๆ” เหม่ยอิงอยากจะร้องไห้เหลือเกิน สำหรับนางที่อ่านนวนิยายออนไลน์มามาก เข้าใจได้ไม่ยากว่ายุคที่ตนอยู่อาศัยนั้นน่ากลัวมากแค่ไหน
นี่คือยุคเซียนา แค่ชื่อที่ได้ยินก็มีมนต์ขลังแล้ว แต่นางไม่มีความเกี่ยวข้องกับเซียน เป็เพียงปุถุชนธรรมดาเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ
“เหม่ยอิง ตื่นหรือยังข้าหิวแล้วเนี่ย รีบๆ ออกมาข้างนอกหาอาหารให้ข้ากินได้แล้ว”
เสียงะโโหวกเหวกโวยวายทำให้หญิงสาวหน้ามุ่ยไม่รับแขก คนที่มาะโไม่อายชาวบ้านเป็พี่สาวของหลี่หานสามีของนาง มีชื่อว่าหลี่อี้ วันนี้ก็ดูเหมือนจะี้เีทำกับข้าวถึงได้ถ่อมาถึงท้ายหมู่บ้านเพื่อขอข้าวเหม่ยอิงกิน
เหม่ยอิงคนใหม่ลุกขึ้นยืนจากโต๊ะตัวเตี้ยด้วยความยากลำบาก ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปแทบไม่มีแรงลุกขึ้นยืน ดูสิเนี่ยแค่เดินไปเปิดประตูก็แทบหายใจลำบาก
ชะโงกหน้าออกไปดูเล็กน้อยเห็นหญิงวัย 30 ยืนเท้าสะเอวในชุดจีนโบราณเก่าๆ สีซีดที่ผ่านการซักและปะชุนมานับครั้งไม่ถ้วน
“มองอะไรอยู่ได้ เห็นว่าข้ามาแล้วก็รีบๆ เอาข้าวมาให้ข้ากินสิ” หลี่อี้คนนี้ไร้การศึกษาโดยแท้ มาขออาหารบ้านอื่นแทนที่จะมีมารยาทแต่กลับใช้คำพูดไม่สุภาพ กระโชกโฮกฮากดังมารร้าย
“หลี่อี้คนนี้เปรียบดังพี่สาวใจร้ายที่เหม่ยอิงต้องพบเจอ การที่เธอต้องเสียชีวิตเพราะทำงานหนักเป็ไปได้ไหมว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับหลี่อี้ เอาอาหารให้หล่อนกินทุกวันและตัวเองต้องกินของไร้คุณภาพ จนร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงทำงาน สุดท้ายต้องลาลับจากโลกไป?” เหม่ยอิงคิดเงียบๆ กับตัวเองแต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูดูเหมือนจะไม่พอใจ นางเดินเข้ามาแล้วใช้มือจิกหัวเหม่ยอิง ตะคอกเสียงใส่ดังแว๊ดๆ
“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไงน้องสะใภ้ ข้าบอกว่าข้าหิวแล้วเอาข้าวมาให้ข้า ข้าเป็คนมีมารยาทดังนั้นจึงไม่อยากใช้ความรุนแรง หวังว่าน้องสะใภ้จะเข้าใจนะ”
เหม่ยอิงกัดฟันกรอด ั์ตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยโทสะ แทนที่จะนำข้าวปลามาให้หลี่อี้จอมี้เีหล่อนกลับผลักอีกฝ่ายออกไปด้วยแรงอันน้อยนิด
หลี่อี้ไม่ทันตั้งตัวจึงล้มก้นจ้ำเบ้า เพราะฝนที่เพิ่งตกเมื่อคืนทำให้ดินหน้าบ้านเป็น้ำโคลน นางที่ล้มลงไปจึงเปื้อนโคลนดูไม่ได้ หน้าตาบูดบึ้งอย่างกับั์กับมาร มองเหม่ยอิงอย่างไม่เชื่อสายตา
“เ้ากล้าผลักข้าหรือเหม่ยอิง เดี๋ยวนี้น้องสะใภ้ไม่เคารพพี่สาวคนนี้แล้วหรือ!” หลี่อี้ลุกขึ้นยืนใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม มีเพียงความโกรธแค้นเท่านั้น
“เ้าทำข้าเจ็บดังนั้นก็สมควรแล้วนี่” เหม่ยอิงโต้ตอบเสียงแหบแห้งไร้ทางสู้ หากอีกฝ่ายโจมตีเข้ามายามนี้เกรงว่าเหม่ยอิงคนใหม่คงได้สิ้นชีพอีกครา
“ชีวิตของหญิงสาวบ้านนอกท่ามกลางป่าเขาถูกเอาเปรียบโดยครอบครัวของสามี เหอะๆ นี่มันนิยายดราม่าชัดๆ ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย” เหม่ยอิงกรีดร้องในใจ
“นางนี่นี่ เป็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำไร้สกุลสูงศักดิ์ ดีแค่ไหนแล้วที่น้องชายข้าแต่งงานกับเ้า หากไม่มีเขาเ้าคงเป็ได้เพียงหญิงโคมเขียว!” หลี่อี้คนนี้ร้ายกาจยิ่ง พอไม่ได้ดั่งใจอยากก็กล่าวร้ายกันโต้งๆ
“หยุดว่าแม่พวกข้าได้แล้วป้าหลี่ หากท่านกระทำมากไปกว่านี้ล่ะก็ พวกข้าจะปาโคลนใส่หน้าท่านจนเละแน่ๆ” เสียงเล็กๆ เรียกให้เหม่ยอิงหันไปมอง นั่นคือลูกสาวเ้าของร่างตัวจริง หลี่เหนียง หลี่กุ้ย หลี่จุน
ตอนนั้นเ้าตัวเล็กทั้งสามคนกลับมาบ้านในสภาพเสื้อผ้ามอมแมม ดูก็รู้ว่าเพิ่งเล่นกับเพื่อนมา โรงเรียนไม่ไปเพราะใช้เวลาไปกับเื่ไร้สาระ
“ว่ายังไงนะไอ้เด็กเปรต! ลูกของอีนังแพศยานี่มันร้ายเหมือนกับแม่มันไม่มีผิด วันนี้ในฐานะป้าข้าคงต้องสั่งสอนให้รู้จักหลาบจำสักหน่อย!” หลี่อี้เป็ผู้หญิงแต่ใจเหี้ยมเลวทรามโดยแท้ นางมีร่างกายที่สูงใหญ่แต่กลับเริ่มใช้กำลังกับเด็กตัวเล็กๆ อายุไม่ถึงสิบขวบ
สัญชาตญาณคนเป็แม่บอกให้เหม่ยอิงเคลื่อนไหว ไม่รู้ว่าเพราะร่างกายนี้แต่เดิมเป็ของผู้อื่นหรือเปล่านางซึ่งไร้เรี่ยวแรงมาก่อนจึงได้วิ่งไปประจันหน้ากับหลี่อี้ โดยที่มือหยิบฉวยไม้กวาดมาจากประตูหน้าบ้าน
“หลี่อี้อย่าทำอะไรลูกข้า ไม่งั้นไม้กวาดนี่จะไม่ใช่เพียงไว้กวาดพื้นแต่จะไปกวาดบนหัวของเ้า!”
หลี่อี้ที่ได้ยินแบบนั้นก็ใต้องถอยกลับไปหลายก้าว สำหรับนางเหม่ยอิงรังแกได้ง่ายเพราะฉะนั้นจึงมักจะมาเอาเปรียบบ่อยๆ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับแปรเปลี่ยน ไม่รู้ว่านางแพศยานี่ไปกินดีหมีมาแต่ไหนถึงกล้าขัดขืน
หลังชั่งใจเล็กน้อยหลี่อี้กล่าวว่า “หึหึ นับว่าวันนี้เ้าโชคดีจะปล่อยเอาไว้ก่อนแล้วกัน แต่หากคราวหน้าเ้ากล้าชี้ไม้กวาดมาที่ข้าอีกล่ะก็ ตอนนั้นแม้แต่สามีก็คงช่วยเ้าไม่ได้!” กล่าวจบก็เดินจากไป
เหม่ยอิงทรุดตัวลงบนพื้นเปียกหอบหายใจอย่างหนักจนลูกสามคนต้องเข้ามาช่วยพยุง พากลับเข้าไปในบ้าน
สำหรับเหม่ยอิงหญิงสาวจากศตวรรษที่ 21 หล่อนไม่เคยแต่งงานมาก่อน อย่าว่าแต่มีแฟนเลยวันว่างๆ จะไปเที่ยวยังไม่มีเพราะทุกวันทำแต่งาน พอสามเกอเข้ามาช่วยจึงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยิ้มตอบ
……..
เหม่ยอิงกลับเข้ามาในบ้าน ลูกสามคนยืนอยู่ตรงหน้านางด้วยความเป็ห่วง คนที่โตที่สุดชื่อหลี่จุนกล่าวว่า “ท่านแม่ป้าหลี่ทำเกินไป นางมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายท่าน ดูสิเนี่ยหากเรากลับมาไม่ทันท่านคงถูกทำร้ายเหมือนวันก่อนๆ”
“เหมือนวันก่อนๆ...จากคำพูดของหลี่จุนดูเหมือนว่าเหม่ยอิงคนนี้ที่มีชื่อเหมือนฉันจะเป็พวกไม่สู้คน มิน่าถึงได้อยู่สภาพนี้แล้วเสียชีวิต น่าเศร้าจริงๆ” เหม่ยอิงถอนหายใจ
“ท่านแม่วันนี้ข้าจะต้องบอกท่านพ่อเกี่ยวกับสิ่งที่ป้าหลี่ทำ เพราะฉะนั้นท่านอย่าได้ห้ามเลย!” หลี่กุ้ยกล่าวเสริม
“ใช่แล้วท่านแม่ ป้าหลี่รังแกกันเกินไปแล้ว!” หลี่เหนียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ร้องไห้ตาแดงก่ำ ดูเหมือนนางจะทนไม่ได้ที่เห็นเหม่ยอิงถูกกระทำ
จู่ๆ เหม่ยอิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็มีอารมณ์ขึ้นมา หัวใจดวงนี้ที่ดูเย็นชืดราวกับมีปฏิกิริยากับเด็กๆ ตรงหน้า อดไม่ได้ต้องยื่นมือไปซับน้ำตาให้ลูกคนสุดท้อง
“แม่จะไม่รั้งพวกเ้า ป้าหลี่ทำกับแม่เกินไปจริงๆ ทุกวันแม่ทำได้เพียงเก็บความโกรธนั้นไว้แต่ครั้งนี้แม่ทำไม่ได้ โดยเฉพาะกับลูกๆ ที่เป็เหมือนแก้วตาดวงใจของแม่ แม่จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเ้าเด็ดขาด” เหม่ยอิงกล่าวด้วยเสียงอ่อนแอราวกับคนไร้กำลัง แต่สำหรับเด็กสกุลหลี่สามคนที่อยู่เบื้องหน้าคล้ายกับพลังอันยิ่งใหญ่
นานแล้วที่แม่เอาแต่อ่อนโยนและยอมคนอื่น ดูเหมือนว่าวันนี้แม่จะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
หลี่จุน หลี่กุ้ย หลี่เหนียง ทั้งสามคนค่อนข้างดีใจที่แม่เปลี่ยนไปในทิศทางนี้ บางทีเด็กๆ อาจไม่อยากเห็นแม่ต้องทนทุกข์เกินไปกับครอบครัวหลี่ แต่เหม่ยอิงคนก่อนกลับยอมจำนนเพราะความกลัวที่อยู่ในใจ แต่วันนี้ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ
3K
