2
“อึก อือ!!” เสียงครางอย่างรำคาญใจออกจากปากของมาดแมนหากแต่เสียงกลับดูทุ้มต่ำติดหวานดูเหมือนไม่ใช้เสียงของตัวเขาเลยสักนิดภาพตรงหน้าดำมืด
มาดแมนเริ่มได้สติหลังจากถูกดูดเข้ามาในความมืดมิด เขาค่อย ๆหรี่ตามองก่อนจะหลับตาลงแล้วหรี่ตาขึ้นอีกครั้ง จึงมีแสงสลัวกระทบสายตา แต่มันชั่งยากเย็นที่ตัวเขาจะปรับสายตาภาพตรงหน้าพร่าเบลอไหวสั่น เหมือนแผ่นดินะเืหรือจะมีแผ่นดินไหวกัน บ้าน่ารู้สึกตวขึ้นมาก็จะเจอกับแผ่นดินไหวตายอีกรอบเลยหรือไง! มาดแมนได้แต่พยายามปรับสายตาทว่าก่อนที่สายตาของเขาจะเริ่มชินความเ็ปเหมือนร่างจะแยกออกทำให้เขาต้องเบิกตากว้างมาดแมนเปล่งเสียงร้องออกมาอย่างเ็ปกับสิ่งที่ได้รับ
“อ๊ากกก!! อึก เหี้ย แม่งอะไรวะ”
โครม...ร่างกายไปเร็วกว่าความคิดมาดแมนใช้เท้ายันเข้าไปที่ต้นตอความเ็ปที่โยกขยับอยู่บนร่างของเขาร่วงหล่นลงไป
“อึก เฉินซืออ้ายเ้ากินดีเสือหัวใจหมีหรือไรถึงบังอาจถีบเปิ่นหวางเช่นนี้ ทำร้ายเชื้อพระวงศ์มีโทษสถานใดเ้าคงลืมไปแล้วใช่หรือไม่”
หยางไป๋หลงเอ่ยอย่างมีโทสะดวงตาคมทอดมองไปยังร่างเปลือยเปล่าบนเตียงด้วยความชิงชัง เขาแทบอยากจะหักคอเรียวๆของเฉินซืออ้ายทิ้งเสียให้สมกับความเจ็บแค้นนี้เหตุที่ตัวเขาต้องมีวันนี้ก็เพราะความไร้ยางอายของเฉินซืออ้ายมิใช่หรือ เขาก็ทำตามความ้าแล้วอย่างไรเล่าแล้วจะมาเล่นลิ้นอันใดอีก
“ใครชื่อเฉินซืออ้ายวะ แม่งกูตื่นขึ้นมาเจอคนโยกอยู่บนตัวจนหัวสั่นหัวคลอนจะให้กูนอนร้องครางให้มึงล่อเฉยๆ หรือไง”มาดแมนตะคอกกลับเป็ภาษาไทยอย่างอารมณ์เสียโดยลืมนึกไปว่าทำไมตนถึงสามารถฟังภาษาจีนโบราณออก
เหี้ย!! อะไรวะ?แม่งตื่นขึ้นมาก็โดนเสียบกูไม่เตะก้านคอหักก็บุญเท่าไหร่แล้ว หมดกันชื่อมาดแมนที่พ่อตั้งให้ลูกพ่อเสียเอกราชตอนไมได้สติเสียแล้วกูฆ่าแม่งเลยดีไหมเนี่ยแค่นี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว
เพียงแต่มาดแมนยังไม่ได้ทำตามอย่างที่ใจคิด หัวของเขาพลันเจ็บแปล๊บร่างทั้งร่างก็โอนเอียงก่อนทรุดนั่งลงไปที่เตียงความทรงจำอันหลากหลายทยอยเข้ามาในหัวผสมปนเปกันไปหมด เขาพยายามทำความเข้าใจเื่ราวทั้งหมดที่ไหลเข้ามาในหัวแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ปล่อยให้เป็ไปดั่งใจของเขาคนที่มาดแมนเพิ่งถีบตกเตียงไปก็เข้ากระชากร่างของเขาที่ล้มลงไปนั่งอยู่บนเตียงจนหงายหลังลงไปนอนแล้วจับสองมือของเขามัดโยงขึ้นคานไม้ตรงหัวเตียงอย่างไม่คิดจะถนอมเขาเลยสักนิดเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาเองก็ตั้งตัวแทบไม่ทัน เมื่อเขาตั้งตัวได้ก็โดนจับมัดจนแทบขยับไม่ได้แล้ว
“อึก มึงจะทำเหี้ยอะไร อะ...” มาดแมนพูดได้แค่นั้นก็ต้องหยุดชะงักเพราะนอกจากมือที่โดนมัดแล้ว ริมฝีปากเขายังโดนริมฝีปากของอีกคนประกบลงมาอย่างแรงจนปากแตกก่อนจะถูกบดจูบอย่างรุนแรงลิ้นสากตวัดพัวพันกวาดต้อนลิ้นของเขาอย่างไม่ลดละเขารับรู้ได้ถึงรสของเืที่คละเคล้าอยู่ในโพรงปากมาดแมนพยายามจะกัดลิ้นสากที่ตวัดในเข้ามาในโพรงปากแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันบีบกรามเขาไว้อย่างแรงซะจนเหมือนกรามจะหักคามือก่อนที่ความอุ่นร้อนจะแทรกเข้ามาในช่องทางข้างหลังอีกครั้งจนมิดความรุนแรงครั้งนี้ทำให้มาดแมนอดไม่ได้ต้องร้องครางออกมาด้วยความเจ็บเหมือนร่างจะแยกออกจากกัน
“อือ!! เอ็บ เอาออกไอ อือ อือ!!” มาดแมนเปล่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะปากโดนบีบให้รับจูบอยู่แบบนั้น เขาพยายามจะเปล่งเสียงพูดแต่ก็จนปัญญาจะหาวิธีให้คนที่กระทำอุกอาจผละออกจากริมฝีปากของตนจนอีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไปแล้วแทนที่ด้วยผ้าคาดเอวผืนหนาอย่างรวดเร็วราวกับว่าหากช้าเพียงนิดอาจจะเกิดเื่ที่ไม่คาดฝันขึ้นได้
‘เอ้า! ไอห่านี่จะไม่ฟังกูพูดเลยใช่ไหม’ มาดแมนได้แต่ถลึงตามองคนตรงหน้า ก่อนจะสบถด่าในใจ
“เ้าอยู่เช่นนี้ก็ดีเหมือนกันเปิ่นหวางมิอยากได้ยินเสียงเ้าให้ระคายหูเ้าคงไม่คิดว่าเปิ่นหวางจะรักหยกถนอมบุปผากับเ้ากระมัง”
หยางไป๋หลงเอ่ยวาจาเชือดเฉือนออกไปด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นดุจดังลิ่มน้ำแข็งแหลมคมในฤดูเหมันต์ที่พร้อมจะพุ่งเข้าทิ่มแทงผู้ที่ได้ฟังก่อนจะชันตัวขึ้นมือหนาจับเรียวขาอ้าออกกว้างจนมิอาจกว้างได้กว่านี้อีกสะโพกแกร่งขยับกระแทกกระทั้นถี่เร็วหนักหน่วงจนคนใต้ร่างไหวโยกตามแรงกระแทกกระทั้นของเขา
“อึก อือ!!” แม้เขาจะโกรธที่ถูกกระทำเช่นนี้จนอยากฆ่าอีกคนให้ตายแต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็าประดุจน้ำแข็งผสมกับความเกรี้ยวกราดของคนบนร่างที่ส่งมาให้เขาก็ทำให้อดขนลุกไม่ได้เอวสอบกระแทกกระทั้นรัวเร็วเน้นย้ำราวกับ้าระบายอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่มี ขาทั้งสองข้างของเขาพยายามถีบประท้วงต่อต้านอย่างสุดแรงอยากจะถีบคนที่ขยับกายอย่างหนักหน่วงบนร่างของเขาออกไปแต่กลับกลายเป็ว่าคนผู้นั้นยึดขาเปลือยเปล่าของเขาไว้แน่นขึ้นมือหยาบกร้านบีบขาเขาไว้อย่างแรงราวกับคีบเหล็ก ก่อนจะกดขาเขาโน้มลงติดตรงหน้าอกเมื่อจัดท่าทางที่ตนพอใจแล้วขยับเอวถี่เร็วอย่างไม่คิดปรานี เขาได้แต่ครางอื้ออึงอยู่ในลำคอหยาดน้ำตาไหลปริ่มคลอหางตา เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องเมื่อได้ยินดังนั้นร่างกายมาดแมนก็สั่นสะท้านด้วยความอับอายเ้าของร่างที่เขามาอยู่ช่างบอบบางไร้เรี่ยวแรงเกินไปแล้วนี่มึงใช่ผู้ชายแน่หรือวะ
“อึก อืออออ”
หยางไป๋หลงขมวดคิ้วแน่นเมื่อััถึงร่างกายสั่นสะท้านจากใต้ร่างสายตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นอย่างไม่ยอมจำนนคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสเสียงสะอื้นที่ฝืนกลั้นไว้ช่างปลุกเร้าอารมณ์ดิบของเขาที่อยู่ภายในได้ดีภาพเบื้องหน้าช่างดูน่าถนอมหากแต่แฝงไปด้วยเย้ายวน แตกต่างจากตอนแรกยิ่งนักที่สายตาเต็มไปด้วยความยั่วยวนรักใคร่ในตัวเขายิ่งจนเขาอยากจะทำลายคนใต้ร่างให้แหลกสลายไปเหมือนกับใจของเขาที่แหลกสลายเพราะคนที่นอนครางอยู่ใต้ร่างเขาตอนนี้แต่บัดนี้เขาอยากบดขยี้สายตาดื้อรั้นนั้นให้อ้อนวอนร้องขอให้เขากระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะส่ายหัวไปมาไล่ความคิดนั้นออกไป คนอย่างเฉินซืออ้ายหรือจะเป็เช่นนั้นนี่คงเป็งิ้วฉากหนึ่งที่เ้าตัวเล่นให้เขาชมเสียมากกว่า แต่ถึงกระนั้นหยางไป๋หลงก็ลดแรงที่บีบข้อขาลงอย่างไม่รู้ตัว
มาดแมนเห็นว่าอีกฝ่ายผ่อนแรงที่จับขาไว้ก็ใช้จังหวะนั้นออกแรงถีบออกไปอย่างสุดแรงปลายเท้าเฉียดใบหน้าหล่อเหลาไปเพียงนิดเพราะคนบนร่างเอียงหลบทันและคว้าข้อขาของเขาบีบแน่นราวกับจะหักมันคามือก่อนจะพลิกร่างเขาคว่ำลงแล้วใช้ฝ่ามือกดแผ่นหลังเขาไว้เริ่มขบกัดต้นคอและแผ่นหลังจนเืซิบราวกับว่า้าแก้แค้นการกระทำเมื่อครู่ทุกท่วงท่ากระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วงฝ่ามือบีบเคล้นเคล้าคลึงไปทั่วสะโพกกลม สะโพกหนาทำหน้าที่อย่างดียิ่งกระแทกกระทั้นจนเกิดเสียงหยาบโลนดังก้อง
หยางไป๋หลงกัดฟันกรอดอย่างข่มกลั้นอารมณ์ที่จวนเจียนจะปะทุเสียงครางต่ำเปล่งออกมาจากคน้าเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝันก่อนกระตุกเกร็งปลดปล่อยของเหลวอุ่นร้อนเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดแก่นกายเขาจนล้นทะลักเปรอะเปื้อนเรียวขางาม
“อึก อืม”
หยางไป๋หลงกำลังจะถอดถอนตัวตนออกหากแต่เหลือบสายตาไปมองหน้าคนที่อยู่ใต้ร่าง แก่นกายกลับแข็งขืนขึ้นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาสายตาที่ดื้อรั้นอย่างไม่ยอมสยบจ้องมองมาราวกับกระบี่ชั้นดีที่พร้อมจะปลิดชีพตนสายตาของหยางไป๋หลงวาวโรจน์อย่างราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ อยาก!! เขาอยากบดขยี้สายตานั้นสายตาที่ทำให้ความดิบเถื่อนในกายเขาพลุกพล่าน หยางไป๋หลงดึงแก่นกายออกมาจนสุดก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปจนมิดชักออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปจนมิดซ้ำๆ คนใต้ร่างสะดุ้งเฮือกน้ำตาไหลซึมออกจากหางตายิ่งทำให้กำหนัดของเขาพุ่งทะยานจนไม่อาจข่มกลั้นดูดเม้มขบกัดทั่วลำคอขาวเอวสอบขยับไหวเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นสลับช้าเร็ว แต่ยังคงหนักแน่นเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องข้ารับใช้ที่เฝ้าประตูเรือนหอต่างพากันขยับร่างออกห่างไปอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“อือ!! อือออ” มาดแมนได้แต่ร้องอื้ออึงในลำคอ หัวสมองขาวโพลนก่อนจะปลดปล่อยออกมาสติเริ่มพร่าเลือนก่อนจะค่อยๆ ตกอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง
หยางไป๋หลงเห็นอีกฝ่ายปลดปล่อยแล้วก็เร่งจังหวะถี่เร็วขึ้นเพื่อปลดปล่อยทุกหยาดหยด “อะอึก อืมมม” หยางไป๋หลงครางเสียงพร่าอย่างสุขสมก่อนจะปลดปล่อยกระแสอุ่นร้อนอีกครา
“หึๆ ถึงกับสลบไปเชียวรึ” หยางไป๋หลงหัวเราะในลำคอก่อนเอ่ยวาจาเย้ยหยันร่างบางที่สลบไสลไปเขามองร่างตรงหน้านิ่งก่อนจะแก้มัดมือและปากออกให้ร่างบอบบางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยขบกัดรอยช้ำทั่วทั้งร่างก่อนจะตวัดผ้าขึ้นคลุมร่างของเฉินซืออ้ายไว้ก่อนจะเรียกข้ารับใช้เอาน้ำเข้ามาเขาชำระร่างกายเสร็จก็กลับไปยังเรือนนอนของตนโดยไม่สนใจคนที่นอนสลบอยู่บนเตียงว่าจะเป็เช่นไร
ยามเฉินมาดแมนฟื้นคืนสติขึ้นมาเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นสายตาเหม่อมองลวดลายเตียงเงียบๆนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่คิดอยากขยับร่างกายแม้เพียงนิดความทรงจำทั้งหลายของเ้าของร่างย้อนเข้ามาในหัวแจ่มชัดยิ่งขึ้นเมื่อไม่มีสิ่งใดมารบกวน
มาดแมนไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงต้องเจอเหตุการณ์บ้า ๆ แบบนี้แล้วเพราะอะไรเขาต้องมาอยู่ในร่างนี้ด้วย เหตุใดต้องมารับกรรมที่ร่างนี้ก่อเอาไว้เขาได้แต่ใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมาหากแต่ยิ่งคิดมากเพียงใดก็ยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นเท่านั้นน้ำตาลูกผู้ชายไหลคลอหน่วยอยู่หางตา เขาไม่เคยคิดว่าเขาต้องเจอเื่อัปยศแบบนี้มาก่อนในชีวิตลูกผู้ชายถูกดึงมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จักพอลืมตาขึ้นมาไม่ทันได้เต็มตาด้วยซ้ำก็ต้องมาถูกใครไม่รู้เหยียดหยามย่ำยีแล้วแบบนี้จะให้คนธรรมดาคนหนึ่งตั้งตัวทันได้อย่างไร ได้แต่คิดแค้นโชคชะตาบ้าๆนี้เท่านั้น อยากจะคิดแค้นคนกระทำแก้แค้นมันให้สาสมกับสิ่งที่มันได้ทำกับเขาแต่จะให้โทษไอ้อ๋องชั่วช้านั่นมันก็โทษได้ไม่เต็มปากเพราะเื่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเ้าของร่างนี้ทั้งสิ้น
เ้าของร่างนี้ชื่อเฉินซืออ้าย เป็บุตรชายสามที่รักยิ่งของเสนาบดีของแคว้นหยางนี้ซึ่งหลงรักอ๋องที่ขึ้นชื่อเื่ความโเี้อย่างหัวปักหัวปำถึงขั้นอ้อนวอนบิดาขอราชโองการอดีตฮ่องเต้มาใช้ราชโองการเปล่าของจักรพรรดิองค์ก่อนที่มอบให้ท่านเสนาบดีเฉินเนื่องจากใช้ร่างกายมารับกระบี่ของนักฆ่าแทนองค์รัชทายาทหรือก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันในราชโองการสามารถเขียนอะไรก็ได้หนึ่งครั้งซึ่งต้องไม่ขัดต่อกฎมณเฑียรบาลและไม่เสียหายต่อแว่นแคว้น
หากไม่ผิดสองข้อที่เอ่ยมาก็สามารถบังคับใช้ได้ทุกสิ่งโดยไม่อาจมีสิ่งใดสามารถใช้มาขัดราชโองการฉบับนี้ได้ แต่เฉินซืออ้ายถึงกับใช้มันบังคับให้อ๋องหยางไป๋หลงตบแต่งตนเป็ชายารองทั้งยังระบุว่าอ๋องหยางไป๋หลงต้องเข้าหอกับตนแค่นั้นยังไม่พอยังวางยาปลุกกำหนัดในเหล้ามงคลอีก ช่างไร้ยางอายอย่างที่ไอ้อ๋องหยางไป๋หลงว่าเกือบสมหวังอยู่แล้วเชียวแต่ดันตายไม่รู้เพราะเหตุใดเสียก่อนกรรมทั้งหมดเลยตกลงมาที่เขาซึ่งมาอยู่ในร่างนี้แทนไงเล่า เขาถึงบอกจะโทษมันก็โทษไม่ได้เขาอยากฆ่าตัวตายอีกรอบเลยทีเดียวแต่ถ้าตายอีกครั้งเขาจะไปอยู่ที่ไหนอีกวะ
เฮ้อ!! ตัวเขาไม่อยากเสี่ยงเท่าไหร่เพราะไม่รู้จะดีหรือแย่ไปกว่านี้กัน แต่จะให้ทำตัวกระตุ้งกระติ้งแบบเ้าของร่างคิดแล้วสยองตัวเองชิบถึงแม้ร่างนี้จะงามปานล่มเมืองผิวนวลเนียน สะโพกกลมกลึงจนแยกแทบไม่ออกว่าเป็บุรุษหรือสตรีก็เถอะ
มาดแมนกำลังครุ่นคิดว่าจะเอาไงดีกับชีวิตบ้าๆนี่ ถึงจะมีความทรงจำของเ้าของร่างก็จริง แต่แม่งไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลย เย็บปักเพลงพิณ หมากล้อม แม่งจะเอามาทำอะไรได้จะเอาสิ่งที่เรียนมาวิศวะไฟฟ้าแล้วนี่มันมีไฟฟ้าให้กูใช้ไหมเล่า ก็ไม่มีไง!! จะหย่าออกไปแล้วกลับเข้าตระกูลก็ทำไม่ได้อีกในเมื่อบิดายื่นคำขาดแลกกับราชโองการเปล่าอันนั้น ลองขอหย่าดูก่อนแล้วกันถึงยังไงก็ยังมีสินเดิมของเ้าของร่างเยอะอยู่นี่หว่าจะอย่างไรก็คงไม่ลำบากอะไรมากนักหาวางแผนทำการค้าสักชิ้นก็คงได้มั้งแต่ก่อนอื่นคงต้องทำความสะอาดตัวเองก่อนอย่างแรก
เขาจะพยายามสะกดจิตตัวเองว่าเขาคือเฉินซืออ้ายไม่ใช่นายมาดแมนอีกแล้วต้องพูดแต่ภาษาของที่นี่ให้ชินไม่ให้หลุดภาษาพ่อขุนรามคำแหงหรือคำแปลกๆ ออกมาอีกไม่อย่างงั้นใครได้ยินคงหาว่าตัวเขาเป็บ้าพูดจาแปลกประหลาดแค่นั้นก็ดีไปกลัวจะคิดว่าเขาเป็ภูตผีปีศาจจำแลงมาแล้วเอาไปเผาทั้งเป็สิอย่างในหนังนี่สิคิดแล้วก็สยอง
แต่เขาว่าโชคชะตาของเขาต่างหากที่วิปลาสยิ่งกว่า ชะตาบ้าๆที่ส่งเขามายังร่างนี้แทนที่จะไปชดใช้กรรมหรือเกิดใหม่เป็ทารกแต่กลับส่งเขามารับกรรมของคนอื่นแบบไม่ทันตั้งตัว คิดแล้วอยากจะจระเข้ฟาดหาง คนที่ส่งเขามาสักทีสองทีให้หายแค้นอยากหักคอเอราวัณสั่งสอนิญญาเฉินซืออ้ายที่ใช้ราชโองการอันมีค่ามาทำเื่ไร้สาระแบบนี้พูดแล้วก็ขึ้น ฮึ่ม…
1K
