ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องขาพิการ

การปฏิรูปการแพทย์ที่ริเริ่มโดย จ้าวชิงเหยา และสนับสนุนโดย ฉินอ๋อง หลี่จ้าน ได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง โรงพยาบาลสาธารณะ แห่งแรกของแคว้นกำลังถูกก่อตั้งขึ้นตามหลักการของสุขอนามัยและการแบ่งแยกผู้ป่วยตามแบบสมัยใหม่ นำมาซึ่ง ความเชื่อมั่น และ ความเคารพ จากประชาชนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ชิงเหยา ในฐานะ ที่ปรึกษาทางการแพทย์ ของราชสำนัก ต้องใช้ความรู้และความเด็ดขาดในการฝึกฝนบุคลากรทางการแพทย์ชุดใหม่ เธอเน้นย้ำถึงหลักการสำคัญคือ การฆ่าเชื้อ และ การวินิจฉัย ที่แม่นยำ ทุกรายละเอียดถูกกำหนดโดยเธออย่างเคร่งครัด แม้จะถูกต่อต้านจากหมอหลวงหัวโบราณ แต่ อำนาจ และ อิทธิพล ของฉินอ๋องก็ทำให้การปฏิรูปดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนบ่ายวันหนึ่ง หลี่จ้าน เดินเข้ามาในห้องทำงานของชิงเหยา เขาเห็นภรรยาของตนกำลังวาดแผนผังการจัดการบุคลากรทางการแพทย์อย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเดินเข้าสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน ความรัก ของเขานั้นมั่นคงและลึกซึ้ง ไม่เหลือร่องรอยของความหวาดระแวงในอดีต

“เจ้ากำลังสร้าง ประวัติศาสตร์ ให้กับแคว้นนี้ ชิงเหยา” หลี่จ้านกระซิบ “เจ้าได้มอบ ชีวิตใหม่ ให้กับผู้คนมากมาย”

ชิงเหยาพยักหน้า “อำนาจของท่านทำให้ข้าสามารถทำได้สำเร็จเพคะ ท่านเป็น นักรบผู้เข้มแข็ง ที่คอยปกป้องวิชาความรู้ของข้า”

ขณะที่ ชิงเหยา กำลังสร้างประโยชน์ให้แคว้นในด้านการแพทย์ หลี่จ้าน ก็ใช้ อำนาจที่กลับคืน มาขยายอิทธิพลทางการเมืองและทหารอย่างชาญฉลาด เขาได้พันธมิตรที่แข็งแกร่งอย่าง อัครเสนาบดีซู ทำให้ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาได้อีก

จวนฉินอ๋อง ได้เปลี่ยนจาก คุกทองคำ ที่เงียบเหงาและโดดเดี่ยว ไปเป็น ศูนย์บัญชาการ ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวัง โรงหมอแห่งความหวัง ที่ตั้งอยู่ในจวนนั้นเป็นที่ที่ชิงเหยาสามารถใช้ความรู้ทางการแพทย์ได้อย่างเต็มที่ และเป็นที่ที่เธอยืนยัน ความสุข ในการเลือกที่จะใช้ชีวิตในยุคโบราณต่อไปอย่างเต็มตัว

เสี่ยวเยว่ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ ได้ก้าวขึ้นเป็น พยาบาลมือหนึ่ง ที่เก่งกาจในการช่วยเหลือคุณหนูของเธอในการรักษาผู้ป่วย เธอมีความสามารถในการจัดการยาและการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างยอดเยี่ยม ความภักดี และ ความสามารถ ของเธอกลายเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชิงเหยา

ส่วน หลิ่งเฟิง องครักษ์เงาผู้ภักดี ยังคงทำหน้าที่ กำแพงป้องกันภัย ให้กับทั้งคู่ แต่ตอนนี้เขาต้องจัดการเรื่องการบริหารจัดการบุคลากรของโรงพยาบาลสาธารณะ และการจัดหาสมุนไพรหายาก ซึ่งเป็นงานที่ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบ

ความสัมพันธ์ ระหว่าง หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนขึ้น เสี่ยวเยว่ มักจะแอบชื่นชมความภักดีและความเก่งกาจของหลิ่งเฟิง ส่วนหลิ่งเฟิงเองก็มองว่าเสี่ยวเยว่เป็นสาวใช้ที่ซื่อตรงและเป็นประโยชน์ต่อชิงเหยา ซึ่งหมายถึงเป็นประโยชน์ต่อเจ้านายของเขาด้วย

ในค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่ หลิ่งเฟิง กำลังจัดเตรียมเอกสารเกี่ยวกับบุคลากรของโรงพยาบาล เสี่ยวเยว่ ก็เดินนำชาสมุนไพรมาให้เขา

“องครักษ์หลิ่ง” เสี่ยวเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ท่านทำงานหนักมากเจ้าค่ะ โปรดพักผ่อนบ้างนะเจ้าคะ”

หลิ่งเฟิงรับถ้วยชาไว้ ใบหน้าของเขาแม้จะยังเย็นชา แต่ก็มีร่องรอยของ ความอ่อนโยน ปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย “ขอบใจเจ้า เสี่ยวเยว่ ความละเอียดรอบคอบของเจ้ามีประโยชน์ต่อชายามาก”

การปฏิรูปการแพทย์ที่นำโดย ฉินอ๋อง และ ชายา ของเขา ได้นำพาแคว้นเข้าสู่ยุคใหม่ที่รุ่งเรืองที่สุด ชิงเหยา ได้ใช้ทักษะทางการแพทย์เพื่อสร้างประโยชน์และชื่อเสียงเคียงคู่สามีที่เป็นทั้งนักรบผู้เข้มแข็งและคู่รักที่อ่อนโยนของเธอ

ความรุ่งเรืองของ จวนฉินอ๋อง ภายใต้การนำของ หลี่จ้าน และ จ้าวชิงเหยา ได้กลายเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งแคว้น หลี่จ้าน ได้กลับสู่ฐานะ นักรบผู้เข้มแข็ง ผู้มีอำนาจล้นเหลือ ส่วน ชิงเหยา ได้ใช้ทักษะการแพทย์เพื่อสร้างประโยชน์และชื่อเสียงเคียงคู่สามีของเธออย่างเต็มที่

โรงพยาบาลสาธารณะ ที่ชิงเหยากำลังสร้างเป็นไปตามแผนการอย่างรวดเร็ว เธอไม่เพียงแต่สอนหลักการฆ่าเชื้อและการผ่าตัดเท่านั้น แต่ยังได้สอนเรื่อง โภชนาการ และ การป้องกันโรค ให้แก่บุคลากรทางการแพทย์ด้วย ทุกรายละเอียดที่เธอถ่ายทอดมาจากโลกสมัยใหม่นั้น ล้วนสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลต่อการสาธารณสุขของแคว้น

ในขณะที่พระนางกำลังสร้างความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง ความสัมพันธ์ ของคู่รองก็กำลังพัฒนาไปอย่างช้า ๆ หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ พบกันบ่อยขึ้นภายใต้ภารกิจร่วมกันในการดูแลจวนและโรงหมอ หลิ่งเฟิง ยังคงเป็นคนพูดน้อย ใบหน้าเย็นชาและเคร่งครัดตามแบบฉบับ องครักษ์เงาผู้ภักดี แต่เขากลับแสดงความสนใจในตัว เสี่ยวเยว่ อย่างเงียบ ๆ

“องครักษ์หลิ่ง” เสี่ยวเยว่ กล่าวด้วยความเคารพขณะยื่นรายการสมุนไพรหายากให้เขา “คุณหนูสั่งให้ข้ามาบอกท่านว่า ต้องการ โสมอายุร้อยปี เพื่อใช้ในการรักษาผู้ป่วยที่อาการหนักเจ้าค่ะ”

หลิ่งเฟิง รับรายการไว้ เขาไม่พูดมาก แต่ดวงตาของเขาสังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของสาวใช้ “เจ้าพักผ่อนน้อยไปหรือไม่ เสี่ยวเยว่?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง แต่แฝงด้วยความห่วงใย

เสี่ยวเยว่ ตกใจเล็กน้อยที่เขาจำชื่อเธอและแสดงความเป็นห่วง “ข้า... ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ข้าต้องช่วยคุณหนูปรุงยาให้ทันก่อนที่โรงพยาบาลสาธารณะจะเปิด”

หลิ่งเฟิง ไม่ได้ตอบ แต่ในวันรุ่งขึ้น เสี่ยวเยว่ ก็พบ สมุนไพรบำรุง หายากวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ โดยมีโน้ตสั้น ๆ จาก หลิ่งเฟิง ว่า “บำรุงร่างกายเพื่อช่วยเหลือชายา”

เสี่ยวเยว่ รู้สึกอบอุ่นในใจ เธอรู้ดีว่าภายใต้ความเย็นชาและไร้อารมณ์ขององครักษ์ผู้นี้ ยังมีความอ่อนโยนและความใส่ใจซ่อนอยู่ หลิ่งเฟิง ไม่สามารถแสดงความรู้สึกได้อย่างเปิดเผย แต่เขาก็แสดงออกด้วย การกระทำ ที่ตรงไปตรงมาเสมอ

หลี่จ้าน และ ชิงเหยา สังเกตเห็นความสัมพันธ์ที่น่ารักปนตึงเครียดของคนทั้งสอง พวกเขาต่างยิ้มให้กันอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็น เสี่ยวเยว่ มีความสุขมากขึ้น และเห็น หลิ่งเฟิง มีอารมณ์ที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่า หลิ่งเฟิง จะเริ่มมีความสุขกับชีวิตแล้วนะ ชิงเหยา” หลี่จ้านกล่าวด้วยความยินดี “เจ้าไม่ได้แค่เยียวยาข้า แต่ยังนำพาความสุขมาสู่คนรอบข้างเราด้วย”

ชิงเหยายิ้มอย่างอ่อนโยน “ความรักมักจะเบ่งบานในที่ที่ไม่คาดคิดเสมอเพคะ ท่านอ๋อง”

ชิงเหยา ยังคงทำงานอย่างหนักเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปิด โรงพยาบาลสาธารณะ ที่จะเป็น มรดก ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ เธอรู้สึกเติมเต็มอย่างที่สุดกับการตัดสินใจที่จะ ใช้ชีวิตในยุคโบราณต่อไปอย่างเต็มตัว โดยใช้ความรู้ความสามารถของตนเองสร้างประโยชน์ให้กับแคว้น

เธอได้ ความรัก และ ความเชื่อใจ จาก หลี่จ้าน ผู้เป็นทั้ง นักรบผู้เข้มแข็ง และ คู่รักที่อ่อนโยน และได้สร้าง พันธมิตร ที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นแล้ว อำนาจ ที่กลับคืนมาของฉินอ๋องถูกใช้เพื่อ ความก้าวหน้า และ ความเมตตา อย่างแท้จริง