ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงไม่ได้เอ่ยห้ามปรามอันใดอีกแท้จริงแล้วคำพูดของเขาก็มีเหตุผล มนุษย์ทุกคนล้วนแต่เรียกร้องจากผู้อื่นหากแต่เมื่อเรื่องราวกระทบถึงตนเอง กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง    

        ความจริงแล้วกู้ชิงเฉิงคิดจะเตือนเกอจวิ้นว่าการจะสังหารโม่อวี้เฉินนั้นอาจมีอุปสรรคอยู่บ้างแม้แต่การสังหารกู้ตงหลิงก็ยังเป็นเรื่องยากถึงแม้ว่าตอนนี้คนที่นางกำลังเผชิญหน้าอยู่ล้วนเป็นคนที่มีชีวิตแต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ยังคงเป็นเพียงหนังสือนิยายที่ถูกกำหนดชะตาเอาไว้แล้วยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้

        นางอยากจะเอ่ยเตือนเกอจวิ้นสักประโยคแต่คำพูดนั้นกลับถูกกลืนลงคอไปในที่สุดเพราะต่อให้นางเอ่ยว่าการสังหารกู้ตงหลิงและโม่อวี้เฉินเป็นเรื่องยากเย็นเพียงใดเกอจวิ้นก็คงจะไม่หยุด ด้วยความแค้นที่ฝังลึก จะให้เขาปล่อยวางได้อย่างไร

        เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาได้ทำตามใจเถิด อย่างไรเสียบั้นปลายชีวิตของเขาในหนังสือก็จบลงด้วยดีไม่ถึงกับเสียชีวิต  ดังนั้นไม่ว่าเขาจะกระทำสิ่งใดในตอนนี้ ก็คงไม่ถึงแก่ชีวิตกระมัง เพราะด้วยพละกำลังของเขาการปะทะกับองค์รัชทายาทนั้น ย่อมต่างกันราวฟ้ากับเหว

        "กู้ตงหลิงคงคิดจะใช้ตระกูลอวี๋มาจัดการท่าน" เกอจวิ้นพลันนึกขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย "แม้ท่านจะโยนความผิดให้องค์รัชทายาทก็เกรงว่ายากจะหลุดพ้น"

        "เรื่องนี้ท่านวางใจเถอะ กู้ตงหลิงรักองค์รัชทายาทมากถึงเพียงนั้นนางคงไม่ยอมให้องค์รัชทายาทตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่" กู้ชิงเฉิงแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ด้วยเหตุผลนี้ นางจึงได้ชักนำคนของตระกูลอวี๋ให้มุ่งหน้าสู่โม่อวี้เฉินเมื่อถึงเวลา กู้ตงหลิงย่อมหาทางจัดการเรื่องราวให้สงบลงได้เอง

        เกอจวิ้นเองก็รับรู้ถึงความรักของกู้ตงหลิงที่มีต่อองค์รัชทายาทเขาจึงไม่ได้แปลกใจนัก หากแต่กลับหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน"ในอดีตผู้คนกล่าวหาท่านว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำทรามต่อองค์รัชทายาทแล้วกู้ตงหลิงผู้นี้เล่า สูงส่งกว่าท่านตรงไหนกัน…" เกอจวิ้นรำพึงกับตนเองอย่างตัดพ้อในยามนี้เขารู้สึกขุ่นเคืองต่อโลกหล้ายิ่งนักเพียงแต่ปกติแล้วเขาสามารถปกปิดมันได้อย่างแนบเนียนจึงไม่มีใครเห็นว่าเขาแสดงท่าทีนั้นออกมา

        "ไม่เหมือนกันหรอกเจ้าค่ะอย่างน้อยกู้ตงหลิงก็ไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำทรามเช่นนั้น" กู้ชิงเฉิงเองก็รู้สึกรังเกียจการกระทำของเจ้าของร่างเดิมในอดีตเช่นกันเพื่อบุรุษผู้หนึ่ง กลับทำตนไม่เหมือนมนุษย์ และทุ่มเทชีวิตทั้งหมดลงไปช่างไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อนึกถึงชาติที่แล้วที่เจ้าของร่างเดิมเอาแต่สร้างปัญหาจนกระทั่งชีวิตของกู้จิ่งเซวียนต้องจบสิ้นลง นางก็รู้สึกโกรธแค้นยิ่งนักนางอุตส่าห์เลี้ยงดูกู้จิ่งเซวียนจนเติบใหญ่ ดังนั้นนางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายเขาได้แม้แต่เส้นผมเดียว

        เมื่อได้ยินคำพูดนั้นเกอจวิ้นพลันชะงัก เขามองกู้ชิงเฉิงด้วยความไม่เข้าใจ... เขาไม่อาจเข้าใจได้จริงๆว่าเหตุใดกู้ชิงเฉิงจึงเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้หากนางเป็นคนมีเหตุผลเช่นนี้มาตั้งแต่ต้น ก็คงไม่กระทำเรื่องราวเช่นนั้นในอดีตหากแต่นางกลับกระทำไปแล้ว มาถึงขั้นนี้แล้ว นางรู้สึกเสียใจกระมัง

        ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดตอนนี้ถึงได้แตกต่างจากเดิมมากนักความคลางแคลงใจสงสัยของเขาก็ลดน้อยลงไปหลายส่วน หากแต่ก็ยังไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

        "บัดนี้ฐานะของท่านถูกเปิดเผยแล้ว เช่นนั้นท่านตั้งใจจะ...กลับเข้าเมืองหลวงกับองค์รัชทายาทหรือ?" เกอจวิ้นเอ่ยถามด้วยความประหม่าเล็กน้อย เขาไม่ต้องการให้นางจากไป 

        แม้เขาจะเกลียดชังกู้ตงหลิงและโม่อวี้เฉินมากเพียงใดก็ยังไม่ได้ทุ่มเทแก้แค้นอย่างสุดกำลัง เพราะในบางช่วงเวลาเขาอยากจะคงอยู่ในเมืองอี๋สุ่ย เขาอยากจะเจอกู้ชิงเฉิงในทุกวันแม้ตอนนี้จะรู้ฐานะของนางแล้ว รู้ว่าใบหน้าของนางถูกทำลายด้วยเพลิงแต่ก็ยังคงปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างนาง เขารักความรู้สึกที่ได้อยู่เคียงข้างนางมันทำให้จิตใจสงบลง และช่วยให้ลืมความเกลียดชังเหล่านั้นไปชั่วขณะ

        กู้ชิงเฉิงเองก็คิดถึงปัญหานี้เช่นกันเมื่อฐานะของนางถูกเปิดเผย กู้ตงหลิงย่อมหาวิธีจัดการให้นางอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด 

        กู้ตงหลิงกลับชาติมาเกิดใหม่ย่อมเกลียดชังกู้ชิงเฉิงที่สุดนางจะปล่อยให้กู้ชิงเฉิงมีชีวิตอย่างสุขสบายได้อย่างไรด้วยความสามารถของกู้ชิงเฉิง หากทุ่มเททุกสิ่งอย่างก็ย่อมสามารถต่อกรกับกู้ตงหลิงได้ แต่กู้จิ่งเซวียนกับอันหยวนถังเล่า จะทำอย่างไร?

        ด้วยเหตุนี้นางจึงลังเล หรือนางควรเปลี่ยนวิธีการใหม่ ไม่ควรปะทะโดยตรงหากแต่ใช้กลยุทธ์แบบอ้อมค้อมแทน  แม้เรื่องการสังหารโม่อวี้เฉินกับการพึ่งพาอำนาจอันยิ่งใหญ่นางอาจจะลังเล หากแต่เรื่องการสังหารกู้ตงหลิงนั้น นางไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย

        เกอจวิ้นเห็นนางเงียบไปครู่หนึ่งในใจก็ลอบเปลี่ยนสีหน้าไปมา เขาก็พอจะคาดเดาได้แล้ว จึงกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวความเกลียดชังในใจก็พลุ่งพล่านยิ่งขึ้นเขารู้สึกว่าหากกู้ตงหลิงและโม่อวี้เฉินไม่ปรากฏตัว เมืองอี๋สุ่ยก็จะยังคงสงบสุขอันหยวนถังก็จะยังคงอยู่ และกู้ชิงเฉิงก็จะไม่จากไป ดังนั้นตอนนี้ความเกลียดชังในใจของเขาก็ยิ่งมากขึ้นตอนนี้อยากจะบุกไปสังหารโม่อวี้เฉินให้สิ้นซากเสีย

        --------

        ครึ่งเดือนต่อมารุ่ยอ๋องก็สามารถลุกจากเตียงมาเดินเหินได้แล้วชิงหลิวเองก็คอยติดตามอยู่เบื้องหลังเขาคอยเดินรอบลานของอันหยวนถังเป็นเพื่อนท่านอ๋องหลายรอบ

        อันหยวนถังแห่งนี้ได้รับการสร้างขึ้นใหม่แต่ก็ยังคงรักษาสภาพเดิมไว้ทุกประการ

        “ที่นี่บรรยากาศดีจริงๆ” รุ่ยอ๋องแหงนหน้ามองท้องฟ้า“ที่นี่ดีกว่าในวังหลวงนับร้อยเท่า” จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่งพลางเอ่ยว่า “โรคของข้าหายดีแล้วจริงๆ หรือ?”

        เขารู้ดีว่าห้องพักผู้ป่วยที่นี่มีจำกัดหากเขาหายดีแล้วก็จะต้องถูกกู้ชิงเฉิงขับไล่ออกไปดังนั้นเขาจึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

        “ท่านอาทรงกล่าวเช่นนี้ การที่ทรงหายดีไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”โม่อวี้เฉินเพิ่งจะไปจัดการกับคนกลุ่มหนึ่งของตระกูลอวี๋เมื่อหลายวันมานี้ เขามักใช้เวลาส่วนใหญ่เพื่อเอาใจกู้จิ่งเซวียนโดยเริ่มจากการเข้าใกล้กู้จิ่งเซวียนเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับกู้ชิงเฉิง

        “เจ้าอย่าเพิ่งรีบได้ใจไปนักเลย แม้ว่าโรคของข้าจะหายดีแล้วแต่ร่างกายก็ยังคงไม่สบายอยู่มาก เมื่อข้ากลับเมืองหลวงเจ้าจะต้องคุ้มกันข้าไปด้วยตนเอง” รุ่ยอ๋องเอ่ยด้วยความไม่พอใจพลางมองโม่อวี้เฉิน

        “มีชิงหลิวอยู่ก็พอแล้วพ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี้เฉินปฏิเสธทันทีด้วยความไม่เต็มใจเขาจะต้องเกลี้ยกล่อมกู้ชิงเฉิงให้กลับไปด้วยกันให้ได้ก่อนอีกทั้งช่วงนี้ตระกูลอวี๋ได้ส่งคนมาหลายกลุ่ม โดยมุ่งเป้ามาที่กู้ชิงเฉิงโดยตรงดังนั้น เขาจึงไม่อาจเพิกเฉยได้

        ครู่ต่อมาโม่อวี้เฉินพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามรุ่ยอ๋องว่า“ท่านอาจะกลับเมืองหลวงแล้วหรือ? แล้วหอชิงอวี่จะทำอย่างไร?”

        หอชิงอวี่จัดการประมูลขึ้นทุกเดือนและของที่นำออกมาประมูลล้วนเป็นของหายากล้ำค่าผู้คนจากทั่วทุกสารทิศจะหลั่งไหลมาที่นี่และสิ่งที่ถูกแย่งชิงมากที่สุดก็คือยาอายุวัฒนะ ซึ่งมีเพียงไม่กี่เม็ดแม้จะมีเงินพันตำลึงก็ไม่อาจหาซื้อได้

        เมื่อได้ยินคำว่า‘หอชิงอวี่’ แววตาของรุ่ยอ๋องก็พลันเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

        “ชิงเฉิงก็น่าจะไปด้วยเช่นกัน” โม่อวี้เฉินเอ่ยเสียงเบาแม้เขาจะไม่ได้สืบประวัติของกู้ชิงเฉิงอีกต่อไป แต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าการที่นางมียาอายุวัฒนะมากมายเช่นนี้ย่อมต้องมีความเกี่ยวข้องกับหอชิงอวี่อย่างแน่นอน

        รุ่ยอ๋องพยักหน้า“ข้าก็อยากไป แต่ร่างกายข้ายังไม่แข็งแรง” แม้พิษในกายของเขาจะถูกกำจัดออกไปเกือบหมดแล้วแต่การจะฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาเป็นปกติคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

        “ข้าจะคุ้มกันท่านอาเองพ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนั้นคิ้วของรุ่ยอ๋องก็ขมวดแน่นเข้า เขารู้สึกว่าโม่อวี้เฉินกำลังคิดแผนการบางอย่างอยู่เขาหรี่ตาลงพลางมองสำรวจโม่อวี้เฉินขึ้นลง “เป็นอะไรไป?เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นตัวถ่วงเจ้าหรือ? เจ้าควรรู้เอาไว้ว่าครั้งนี้ข้าไม่ตายคนบางคนคงจะร้อนใจแย่แล้ว”

        เดิมทีพวกเขากำลังรอวันตายของรุ่ยอ๋องแต่เขากลับถูกอันหยวนถังรักษาจนหายดี ดังนั้น ฝ่ายตรงข้ามจะยอมรามือไปง่ายๆได้อย่างไร

        “ท่านอาโปรดวางใจ ข้าจะปกป้องท่านให้ดีที่สุด” โม่อวี้เฉินกล่าวเสียงเบา

        รุ่ยอ๋องรู้จักหลานชายผู้นี้เป็นอย่างดีใบหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไปหลายครั้ง

        เมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าเช่นนั้นของรุ่ยอ๋องโม่อวี้เฉินก็ยังคงยิ้มเล็กน้อย “อันที่จริง...ท่านอาสามารถบอกว่าร่างกายของท่านยังไม่หายดีนักและให้กู้ชิงเฉิงดูแลตลอดการเดินทางได้นะพ่ะย่ะค่ะ” ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีเหตุผลที่จะอยู่กับกู้ชิงเฉิงได้ ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่สามารถอยู่ข้างกายนางได้เลย

        “เซวียนเอ๋อร์ยังไม่ยอมรับเจ้าอีกหรือ?” ในที่สุดรุ่ยอ๋องก็เข้าใจเจตนาของเขาและจ้องเขาด้วยความไม่พอใจ

        “เด็กคนนั้นมีความแค้นฝังลึกยิ่งนัก” โม่อวี้เฉินกล่าวอย่างจนใจพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตนเอง

        “องค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าฉิน ถึงกับมีวันที่ถูกรังเกียจเชียวหรือ”รุ่ยอ๋องหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ

        ทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกอยากจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมาหากรุ่ยอ๋องไม่ได้ป่วย เขาจะต้องต่อสู้กับรุ่ยอ๋องเป็นแน่ นี่มันเกินไปแล้วจริงๆ

        “ท่านอ๋องเองก็ดูเต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังวังชาเช่นนี้คงจะหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วกระมังเพคะ” ในขณะนั้นกู้ชิงเฉิงในชุดสีแดงก็เดินเข้ามานางมองดูราวกับนางฟ้า ดวงตาของนางราบเรียบไร้อารมณ์ใดๆทำให้ผู้คนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของนางได้

        นางรู้สึกว่าคนเหล่านี้จะอยู่ในอันหยวนถังนานเกินไปแล้วและหากขับไล่ตระกูลอวี๋ออกไปได้ อันหยวนถังก็จะสงบสุขได้ซึ่งคนที่จะสามารถขับไล่ตระกูลอวี๋ไปได้ในตอนนี้มีเพียงโม่อวี้เฉินเท่านั้นเพราะนางได้ร่วมมือกับเกอจวิ้นปล่อยข่าวการสังหารอวี๋ชิงฮวาของโม่อวี้เฉินออกไปแล้ว