พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่เก้าสิบสองไว้ชีวิตผู้ที่ไม่สมควรไว้ชีวิต

อันที่จริงผมต้องหักห้ามความอยากบุกเข้าไปสังหารโจโฉอ้วนเสี้ยวหลายครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะมีคุณธรรมแต่เพราะผมโดนผูกมัดด้วยความพยายามจะสร้างกฎเกณฑ์บรรทัดฐานใหม่ขึ้นมาในนครลั่วหยางนี้

ว่าเหนืออื่นใดแผนการของผมนั้นคือการถ่วงเวลาให้มากกว่าในประวัติศาสตร์สักปีสองปีก่อนที่พวกบรรดาขุนศึกทหารจะก่อความวุ่นวายขึ้นก็ถือว่าชนะแล้ว

อันที่จริงหากคำนวณกันอย่างเป็นธรรม

เป้าหมายของท่านปรมาจารย์เตียวก๊กที่มองว่าราชวงศ์ฮั่นสิ้นสุดลงนั้นบรรลุแล้วก็ว่าได้

เมื่อราชวงศ์ฮั่นได้

ดื่มยาพิษดับกระหาย

ได้ยอมปล่อยอำนาจให้กับบรรดาขุนศึกเพื่อตอบโต้ความวุ่นวายที่ท่านปรมาจารย์เตียวก๊กก่อขึ้น

เมื่อผีลุกขึ้นจากหลุมแล้วก็อยากที่จะอัญเชิญภูตผีกลับลงหลุมไปได้

หากศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นหรือราชวงศ์จิ้นในประวัติศาสตร์ที่ต่อจากนี้จะพบว่าพวกอ๋องหัวเมืองมีอำนาจมหาศาลที่จะก่อความวุ่นวายต่อราชสำนักได้

ผมกัดฟันในใจที่คิดว่าเมื่อไม่สามารถแก้ไขรวบอำนาจกลับมาได้ง่ายๆก็ผลักเรือตามน้ำไปเลย

เป็นวิธีที่ผม

ดื่มยาพิษดับกระหาย

พวกขุนนางในราชสำนักนั้นพยายามตั้งขุนนางตำแหน่งสูงๆขึ้นกว่าเดิมไปดูแลเหนือขอบเขตแคว้นมณฑลอีกทีเพื่อป้องกันพวกขุนศึกเอาใจออกห่างแต่ไม่ได้ผล

ที่เราเห็นเหตุการณ์ดำเนินตามประวัติศาสตร์นั้นทางเทคนิคมีคนที่คิดจะแก้ไขล้วงหน้าแล้วแต่มันทำไม่ได้ผลนั่นเอง

ผมก็ไม่คิดว่าจะได้ผลหรือไม่แต่ก็ต้องลอง

อย่างน้อยต่อให้ไม่ได้ผล ปริมาณทหารและทรัพยากรที่ผมรวบรวมมาได้ก็จะมากกว่าเดิมไม่มีอะไรเสียหาย

จัดสรรที่ดินแก่ทหารผ่านศึก

ไอ้พวกมีความทะเยอทะยานวีรบุรุษแห่งยุคอย่างโจโฉ อ้วนเสี้ยว เล่าปี่ อ้วนสุด นั้นปล่อยมันไปเถอะ

แต่ผมยังเดิมพันกับความโลภและการมองการณ์ใกล้ของมนุษยชาติ

ว่าวีรบุรุษมิอาจไร้วาสนาคนต่ำช้าไม่อาจไร้ซึ่งทรัพย์สินเงินทองอย่างที่อุ้ยเสี่ยวป้อว่าเอาไว้

เมื่อพวกนั้นเป็นวีรบุรุษแห่งยุคก็ปล่อยมันไป

ผมจะเกลี้ยกล่อมคนต่ำช้าต้องการทรัพย์สินเงินทองอย่างพวกทหารระดับผู้น้อยแทนให้วางหอกจับคันไถแทนโดยการมอบที่ดินให้กับพวกเขา

ผมยิ้มเยาะในใจ

“ในสภาวะที่ราชวงศ์ฮั่นยังพอจะนับว่าเป็นปึกแผ่นอยู่ชาวม่านใต้คงยากที่จะก่อการณ์อันใดได้”

ผมต้องการส่งพวกทหารไปบุกทางเสฉวนบุกเบิกที่ดิน

ผมไม่เก่งเท่าขงเบ้งแต่หากเราส่งทหารไปมากกว่าขงเบ้งสักสิบเท่าหากขุนพลไม่กากเกินไปเราก็คงจะชนะนั่นล่ะ