ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

 ไป๋เฉียนฉิงและพระสนมไฉ่เหรียนเข้ามาพร้อมกันตามมาด้วยองค์ชายสี่และบุคคลสำคัญท่านอื่นๆที่เข้ามาในท้องพระโรงจึงทำให้ตอนนี้เธอมองเห็นว่าที่แห่งนี้ล้วนมีแต่คนที่เป็นขุนนางขึ้นชื่อในแคว้นเหลียงทั้งนั้นที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เป็นภาพที่หาดูได้ยาก เธอนั้นโชคดีจริงๆ

"ฝ่าบาทเสด็จแล้ว"

ทุกคนต่างลุกขึ้นจากที่นั่งและก้มหัวประสานมือทำความเคารพ 

"ถวายพระพรฝ่าบาท"

ไม่นานองค์จักรพรรดิแคว้นเหลียงก็เสด็จเข้ามานั่งประทับเด่นเป็นสง่าอยู่บนบัลลังก์ เขาพายมือขึ้นเพื่ออนุญาติให้ทุกคนนั่งลงได้ เขาใช้สายตามองไปยังบุคคลสำคัญทั้งหลายที่ได้มาร่วมงานในวันนี้

"วันนี้ข้าจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาเพื่อฉลองให้กับองค์ชายแปดโอรสของข้า และนอกจากนั้นข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องการจะประกาศ เนื่องด้วยว่าผลงานในการปราบโจรครั้งนี้ของเขานั้นโดดเด่นมากรวมถึงผลงานอื่นๆก็ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง ข้าจึงขอแต่ตั้งให้เขาเป็น องค์รัชทายาท ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป"

เสียงประกาศกังวาลก้องไปทั่วท้องพระโรง ทุกคนต่างพากันตกใจ บางคนก็ยินดี บางคนก็ไม่ค่อยพอใจ พวกที่ไม่พอใจคือพวกขุนนางที่สนับสนุนองค์ชายสี่ 

หลงเป่าเฟยกำมือแน่นด้วยความแค้นเขาไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ เขาอุตส่าห์ส่งคนออกไปสังหารหลงเจี่ยนหยางแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ เขาก็แค้นใจมากพออยู่แล้ว แต่มาวันนี้เสด็จพ่อกับมอบตำแหน่งองค์รัชทายาทให้หลงเจี่ยนหยางและประกาศต่อหน้าทุกคนยิ่งทำให้เขาแค้นใจจนแทบกระอักเลือด แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้

พระสนมไฉ่เหรียนจิกเล็บเข้ากลางฝ่ามือตัวเองด้วยความไม่พอใจและต้องการระงับอารมณ์ไม่ให้แสดงสีหน้าใดๆออกมา ตอนนี้พระสนมไฉ่เหรียนรู้สึกเหมือนกำลังมีไฟเผาอยู่ในอก พระสนมมองไปที่องค์ชายสี่บุตรชายที่นางรักมากและพยายามส่งสายตาให้เขาอดทนเอาไว้ เพื่อไม่ให้เขาก่อเรื่องใดๆขึ้นในขณะนี้

ไป๋เฉียนฉิงและจวินเถาต่างยิ้มอย่างดีใจที่องค์ชายแปดได้เป็นองค์รัชทายาทพวกนางจ้องมองไปที่องค์ชายอย่างรักใคร่ และพร้อมจะมอบชีวิตให้ แต่ก็ติดตรงที่ดันมองมาเจอเธอซะก่อนพวกนางต่างจ้องมองเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ และแสดงสายตาอาฆาตมาที่เธอ

'ข้าต้องกำจัดเจ้าให้ได้ แล้วข้าก็จะได้เป็นพระชายาขององค์รัชทายาท'

ไป๋เฉียนฉิงคิดในใจ

'นางปีศาจที่ตรงนั้นมันต้องเป็นของข้า'

จวินเถาเองก็กำลังคิดในใจอยู่เช่นกัน

เธอเองก็กำลังมึนๆงงๆเพราะว่ามันเกิดขึ้นเร็วมากตอนนี้หลงเจี่ยนหยางได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว เธอเห็นว่าไป๋เฉียนฉิงกับจวินเถามองมาที่เธออย่างไม่พอใจ อันนี้เธอก็พอรู้ตอนนี้พวกนางคงอยากจะฆ่าเธอ หลงเจี่ยนหยางออกไปยืนใจกลางท้องพระโรงและคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ"

"ลุกขึ้นได้ ต่อไปเจ้าก็ต้องตั้งใจทำงานอย่าละเลยต่อหน้าที่"

"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ"

กงกงเอาพระราชโองการที่ประทับตราขององค์จักรพรรดิมอบให้เขา เพราะองค์จักรพรรดิได้เป็นคนประกาศเอง กงกงจึงไม่ต้องประกาศ เขารับพระราชองค์การแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม

"เริ่มงานเลี้ยงได้"

ฝ่าบาทตรัสเริ่มงาน

นางระบำที่นุ่งน้อยห่มน้อยต่างพากันเดินขบวนออกมาเป็นทิวแถวและเริ่มร่ายรำ นักดนตรีประจำวังเริ่มบรรเลงเพลงตามจังหวะ หญิงสาวมากมายที่ร่ายรำอยู่นั้นต่างแสดงท่าร่ายรำยั่วยวนก่อนจะกระจายกันออกไปตามที่บุรุษรูปงามนั่งอยู่คนไหนที่พวกนางหมายตาเอาไว้พวกนางก็จะไปร่ายรำอยู่ที่หน้าบุคคลนั้น ถ้าพวกเขาสนใจในตัวนางก็สามารถรับนางมาเลี้ยงดูเป็นภรรยาได้ โดยการมอบสิ่งของให้ ถึงแม้พวกนางจะเป็นได้แค่เพียงอนุก็ตาม เพราะพวกนางเป็นแค่นางระบำ แต่พวกนางก็จะได้รับการเลี้ยงดู อยู่ดีกินดี ดีกว่าแต่งงานกับคนธรรมดา เพราะในท้องพระโรงแห่งนี้มีแต่ขุนนางชั้นสูงที่มีเกียรติยศ ศักดิ์ศรี บารมี มากไปด้วยเงินทองมั่งมี ทั้งนั้น และเป็นเรื่องธรรมดาของโลกนี้ที่บุรุษย่อมมีภรรยาหลายคน ซึ่งการระบำหาคู่แบบนี้เป็นเรื่องปกติของที่นี่

มีนางระบำนางหนึ่งใส่ชุดชมพูโชว์หน้าท้องแบนราบ ทรวดทรงองเอวยั่วยวนมากกำลังมาระบำต่อหน้าหลงเจี่ยนหยางและมันก็คือต่อหน้าเธอด้วยเพราะเธอนั่งอยู่กับเขา แน่นอนยังมีตามมาอีกสองคนทั้งชุดม่วงและชุดเหลืองที่เต้นระบำหน้าท้องแบบเซ็กซี่ จนเธอดูเพลินไปเลย เธอกำลังดูพวกนางระบำอย่างเพลิดเพลินและก็เห็นว่าองค์ชายสี่ยื่นแหวนให้นางระบำนางหนึ่งที่กำลังเต้นยั่วยวนเขา นั่นแสดงให้เห็นว่าเขารับนางเป็นอนุแล้ว นางหยุดระบำและนั่งลงข้างๆเขาพร้อมทั้งรินเหล้าและป้อนอาหารให้ เธอมองไปยังโต๊ะอื่นๆก็เห็นแบบเดียวกันผู้ชายมักจะถอดแหวนให้

กลับมาที่เธอตอนนี้กำลังดื่มไปด้วยชมนางระบำไปด้วย หลงเจี่ยนหยางนั้นคอยคีบอาหารให้เธอตลอดเธอก็กินอย่างเอร็ดอร่อยมิหนำซ้ำเขายังคอยรินเหล้าให้เธออีกด้วย มันกลับกันหรือปล่าว เธอสิต้องคอยรินเหล้าและคีบอาหารให้เขา แต่ตอนนี้เธอกำลังมองดูนางระบำอย่างสนุกสนานมันทำให้งานเลี้ยงมีสีสันมากเพราะพวกนางต่างแต่งเสื้อผ้ามากันคนละสี และเพลงที่บรรเลงก็ไพเราะมาก

"นางพวกนั้น คิดจะยั่วองค์ชาย"

ไป๋เฉียนฉิงสบถอย่างไม่พอใจ

"นางบ้า พวกเจ้าคิดจะแย่งองค์ชายของข้า"

จวินเถาเองก็ไม่พอใจเช่นกัน

ตอนนี้ทุกคนกำลังลุ้นว่าองค์รัชทายาทจะเลือกหญิงสาวคนใดในสามคนนั้นกันต่างพากันเดาไปต่างๆนาๆ

"ข้าว่าพระองค์ต้องเลือกหญิงสาวที่สวมชุดชมพูแน่"

"ไม่อะข้าว่าต้องเป็นแม่นางชุดสีเหลืองมากกว่า"

"ข้าขอเดาว่าเป็นแม่นางชุดสีม่วง"

"ข้าว่าพระองค์คงจะรับนางทั้งสามคนเลย"

ทุกคนต่างพากันพูดคุยเรื่องนี้กัน เพราะยังไม่เห็นว่าองค์ชายจะเลือกใครสักที เธอได้ยินที่พวกเขาคุยกันแล้ว และคิดว่าหลงเจี่ยนหยางน่าจะมีอนุไว้บ้างเพราะเขาก็เป็นถึงรัชทายาทแล้วดูอย่างองค์ชายคุณชายบ้านอื่นๆมีภรรยาเป็นโหลแต่เขาไม่มีสักคน กลัวว่าคนอื่นจะหาว่าเขาตัดแขนเสื้อตัวเองปล่าวๆ หรือที่เขาเรียกกันว่าเกย์ในโลกของเธอนั้นเอง เธอจึงกระซิบข้างหูเขา

"แม่นางชุดชมพูงดงามมากเพคะองค์ชาย"

เธอช่วยเขาเลือกแบบอ้อมๆ

"แต่ข้าชอบแม่นางในชุดสีแดงมากกว่า"

เขาพูดกับเธอและยิ้ม

ซึ่งคนที่ใส่ชุดแดงตอนนี้ก็มีเธอแค่คนเดียว เธอได้แต่ยิ้มอย่างเขินๆ พวกนางสามคนยังคงยั่วยวนแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเพราะหลงเจี่ยนหยางไม่มองพวกนางเลยแม้แต่น้อยเขายังคงคีบอาหารให้เธออย่างใจเย็นและคีบต้นหอมออกให้เพราะเขารู้ว่าเธอไม่ชอบกินต้นหอม แต่อาหารแต่ละจานก็ใส่ต้นหอมมาทั้งนั้น เขาจึงต้องคอยนั่งคีบออกให้ จนเพลงบรรเลงจบพวกนางระบำที่ไม่ถูกเลือกจึงเดินถอยหลังกลับออกไปจากท้องพระโรง

"อะเกือบลืมไปเลย วันนี้ข้ามีเรื่องจะประกาศอีก"

ฝ่าบาทตรัสขึ้น

"ฟางเหม่ยหลิง"

"เพคะฝ่าบาท"

ฝ่าบาทเรียกชื่อเธอขึ้นมาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแต่เธอต้องเดินไปใจกลางท้องพระโรงตรงหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาท เมื่อโดนเรียกชื่อตามธรรมเนียม

"ไป๋เฉียนฉิง" 

"เพคะฝ่าบาท"

ไป๋เฉียนฉิงลุกจากที่นั่งและเข้ามายืนอยู่ข้างเธอ

"จวินเถา"

"เพคะฝ่าบาท"

จวินเถาเองก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างเธอ ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงกลาง

"พวกเจ้าทั้งสามคนทำความดีความชอบได้ช่วยกันปราบปรามทลายกลุ่มโจรหลี่หมิงจนสิ้นซาก ทำหน้าที่ของพลเมืองที่ดีของแค้วนเหลียง ข้าขอชื่นชม และข้าจะประทานรางวัลให้ เอาของรางวัลเข้ามา"

'ออ แบบนี้นี่เอง'

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงโดนเรียกตัว

ขันทีได้ถือกู่เจิงตัวใหญ่ตัวหนึ่งเข้ามา

"กู่เจิง ข้ามอบให้ไป๋เฉียนฉิง"

ขันทีเดินนำกู่เจิงมามอบให้ไป๋เฉียนฉิงนางรับมาและวางลงก่อนจะคุกเข่า

"ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท"

ไป๋เฉียนฉิงยิ้มดีใจกู่เจิงตัวนี้แค่แวบแรกที่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นของล้ำค่าหายาก ด้วยนางนั้นชอบเครื่องดนตรีจึงมองออก คนที่ทำต้องฝีมือปราณีตมากจึงจะทำออกมาได้สวยงามขนาดนี้ เสนาไป๋เองก็พลอยยิ้มอย่างปลื้มปริ่มเมื่อได้ที่เห็นว่าลูกสาวได้รับของพระราชทาน เขารู้สึกภูมิใจมากจึงยืดตัว

"ผีผา ข้ามอบให้กับจวินเถา"

ขันทีถือผีผาและเดินเข้าไปยื่นให้กับจวินเถานางรับและยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะคุกเข่าลง

"เจ้าถึงไม่ใช่คนแค้วนเหลียงแต่ก็เป็นศิษย์ของสำนักวังบาดาล ข้าจึงมอบรางวัลนี้ให้กับเจ้า เจ้าได้ทำความดีความชอบเป็นหน้าเป็นตาให้กับทั้งแคว้นซ่งและสำนักวังบาดาล"

"ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท"

นางยิ้มจนแก้มแทบปริ ตอนนี้ข่าวที่นางช่วยปราบโจรคงดังไปทั่วแคว้นซ่งแล้วทุกคนในแคว้นซ่งจะต้องยิ่งเถิดทูลนาง

"ดูสิ คุณหนูทั้งสองได้รับพระราชทานของล้ำค่าทั้งนั้นเลย"

"นั่นสิ ดูผีผานั่น แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่าหายาก"

"กู่เจิงตัวนั้นลวดลายปราณีตมาก"

"สมกับเป็นลูกเสนาบดีไป๋ได้ของล้ำค่าเช่นนี้"

"คุณหนูจวินเถาจากแค้วนซ่งก็งดงามแถมยังเป็นศิษย์สำนักวังบาดดาลอีกไม่เลวเลย"

พวกขุนนางทั้งน้อยใหญ่ต่างพากันชื่นชมคุณหนูทั้งสอง ที่หลังจากวันนี้พวกนางคงมีชื่อเสียงกันไปทั่ว พวกเขาจึงต้องรีบเข้าไปตีสนิทเพื่อหวังผลประโยชน์

"และข้าขอมอบ ธนูสิบเก้าให้กับเจ้าฟางเหม่ยหลิง"

ขันทียกธนูขึ้นมาและเดินมามอบให้เธอพร้อมกับซองใส่ลูกธนูซึ่งมีธนูอยู่สิบเก้าดอก

"ขอบพระทัยเพคะ"

เธอคุกเข่าลงและขอบพระทัยฝ่าบาท เธอมองไปยังธนูที่ได้รับเป็นธนูที่ดีมากทีเดียว 

"นั่นมันธนูของฝ่าบาท"

"ฝ่าบาทได้มอบธนูร้อยเก้าให้กับองค์รัชทายาทไปแล้วเมื่อครั้งที่เขาเป็นแม่ทัพไปออกศึกครั้งแรก เขาได้รับชัยชนะกลับมาและถูกเรียกว่าเทพเจ้าแห่งสงครามนับแต่นั้น"

"ใช่แล้วไม่ผิดแน่ ฝ่าบาทมีธนูอยู่สองชุด คือธนูร้อยเก้า กับ ธนูสิบเก้า"

"เหตุใดฝ่าบาทจึงมอบของสำคัญเช่นนี้ให้กับคุณหนูตระกูลฟาง"

"หรือว่าฝ่าบาทก็ยอมรับนางในฐานะว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทแล้ว"

"ไม่ผิดแน่ ข้าว่าต้องเป็นเช่นนั้นแน่"

พวกเขาต่างมองไปที่เธออย่างตกตลึง ไป๋เฉียนฉิงนั้นพยายามเก็บอารมณ์เอาไว้และไม่ให้แสดงสีหน้าใดๆออกมาต่อหน้าพระพักตร์ นางอยากได้ธนูสิบเก้ามากกว่าจะได้คู่กับองค์รัชทายาทที่มีธนูร้อยเก้าอยู่

จวินเถานั้นพอได้ยินคนอื่นๆพูดถึงธนูสิบเก้าว่ามีความสำคัญอย่างไรนางจึงได้รู้และเคียดแค้นมาก นางอยากได้ของสำคัญแบบนั้นมากกว่า ทั้งนางและไป๋เฉียนฉิงต่างได้เครื่องดนตรีแล้วทำไมฟางเหม่ยหลิงถึงได้ธนูกัน แถมเป็นธนูของฝ่าบาท มันคู่ควรกับนางมากกว่า นางอยากได้ แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้

พวกนางทั้งสามพอได้ของพระราชทานแล้วก็กลับเข้าที่ของตัวเองตามเดิม เธอไม่รู้ว่าธนูมีความสำคัญขนาดนี้ เป็นถึงธนูของฝ่าบาท ล้ำค่ามากจริงๆ เธอเอาธนูมาวางไว้ข้างกายหลงเจี่ยนหยางก็รินเหล้าและคีบอาหารให้เธอ

"เสด็จพ่อช่างใจกว้างจริงๆ"

เขาพูดยิ้มๆ เขาพอใจมากที่เสด็จพ่อได้มอบธนูสิบเก้าให้กับคนที่เขารัก

งานเลี้ยงก็ยังดำเนินต่อไป แล้วเธอก็เห็นไป๋เฉียนฉิงเดินออกมากลางท้องพระโรงอีกครั้ง

"ฝ่าบาท เพื่อสร้างความครื้นเครงให้กับงานเลี้ยงในวันนี้ หม่อมฉันขอร่ายรำประกอบเพลงเพื่อสร้างความสนุกสนานให้กับงานเลี้ยงเพคะ"

"ได้ ข้าอนุญาติ"

"ขอบพระทัยเพคะ"

นางลุกขึ้นและถอดเสื้อคลุมที่หนาและหนัก ตัวนอกออกก่อนจะเดินไปกลางเวทีและนางให้สาวใช้คนสนิทไปบอกกับนักดนตรีของวังหลวงแล้วว่านางจะร่ายรำเพลงอะไร เพลงฤดูหนาวได้บรรเลงขึ้น ไป๋เฉียนฉิงได้วาดเท้าไปมาและกระโดดหมุนตัวร่ายรำตามจังหวะดนตรีทันที

"คุณหนูเพลงนี้ร่ายรำยากมากเพคะ ไม่คิดว่าคุณหนูไป๋เฉียนฉิงจะร่ายรำได้แล้ว"

เลียงลี่ที่นั่งอยู่ด้านหลังของเธอเพื่อคอยรับใช้ได้กระซิบที่ข้างหูเธอ

เธอมองดูการร่ายรำที่สวยงามนั้นไม่วางตา ใช่แล้วทุกคนก็เช่นกันเหมือนตกอยู่ในภวังค์มันงดงามมากจริงๆ เธอเองยังยอมรับเลย ไป๋เฉียนฉิงคงฝึกซ้อมอย่างหนัก นางถึงทำได้ขนาดนี้ พอการร่ายรำจบ ทุกคนต่างปรบมือให้กับไป๋เฉียนฉิง เธอเองก็ปรบมือให้กับนางเช่นกัน

"ร่ายรำได้งดงามมาก พระราชทานรางวัลให้นาง"

ขันทีได้นำปิ่นปักผมมามอบให้นาง ซึ่งของพระราชทานนี้ล้วนเป็นปกติที่มีไว้เพื่อมอบให้สตรี ส่วนมากก็จะได้เป็นเครื่องประดับที่เตรียมไว้เป็นของพระราชทานเล็กๆน้อยๆให้กับคนที่ทำให้ฝ่าบาทพึงพอใจ

"ขอบพระทัยเพคะ"

นางกล่าว

"สมกับเป็นบุตรีท่านเสนาไป๋ เสนาใหญ่ของเรา"

"การร่ายรำของนาง ไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริง"

"ดีใจด้วยนะ ท่านเสนาที่มีบุตรีเก่งเช่นนี้"

"นางไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง"

เสนาบดีไป๋ยิ้มภูมิใจเข้าไปอีก ตอนนี้มีแต่คนชมบุตรีของเขาไม่ขาดปาก

ไป๋เฉียนฉิงเดินหน้าบานกลับไปนั่งที่ของตัวเองและยังยิ้มเยาะใส่จวินเถาที่นั่งใกล้ๆนางอีกด้วย จวินเถาเห็นว่าไป๋เฉียนฉิงยิ้มเยาะใส่นางเช่นนั้นนางก็ไม่พอใจและได้ถอดชุดคลุมออกก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาท

"ฝ่าบาท หม่อมฉันเองก็ขอร่ายรำเพลงพื้นเมืองของแค้วนซ่งเพคะ"

"ได้ อนุญาติ"

องค์จักรพรรดินั้นเห็นว่าเพื่อสร้างความครื้นเครงให้กับงานเลี้ยงจึงได้คิดว่าจะอนุญาติทุกคนที่จะแสดงโชว์ในวันนี้

ไป๋เฉียนฉิงไม่พอใจที่จวินเถาก็คิดจะร่ายรำเหมือนกัน นักดนตรีประจำวังหลวงนั้นเก่งมากพวกเขาสามารถบรรเลงเพลงได้หมดทุกแคว้น เพลงประจำถิ่นของแค้วนซ่งพวกเขาก็รู้จักดี จึงเริ่มบรรเลงเพลง

จวินเถาถอดรองเท้าออกและเริ่มร่ายรำตามสิ่งที่นางได้เรียนมาตั้งแต่เด็ก เพลงซึ่งแสดงถึงเอกลักษณ์ของแค้วนซ่งถูกบรรเลงอย่างต่อเนื่องนางได้ร่ายรำกวัดแกว่งมือไปมาอย่างอ่อนช้อย และค่อยๆหงายหลังโค้งตัวไปข้างหลังจนหัวแทบจะติดกับพื้น แสดงให้เห็นว่าตัวอ่อนมากเพียงใด นางทำตัวพลิ้วไหวไปมา พอการร่ายรำจบลงทุกคนต่างปรบมือและชื่นชมว่านาง

"ร่ายรำได้งดงามมาก"

"ข้าได้ยินว่านางเป็นถึงหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นซ่ง"

"จริงหรือ"

"ใช่แล้วเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของเสนาใหญ่แห่งแคว้นซ่ง"

"ทุกคนในแคว้นซ่งต่างเรียกนางว่าอัจฉริยะด้วยนะ"

"ไม่น่าละถึงสอบเข้าสำนักวังบาดาลได้"

พวกเขาพากันพูดถึงนางและชมนางกันใหญ่

ว่านางนั้นเป็นหญิงสาวจากแคว้นซ่งที่มีความสามารถไม่แพ้ใครทีเดียว

"งดงามมากจริงๆ พระราชทานรางวัลให้นาง"

ขันทีรับคำสั่งแล้วจึงมอบต่างหูหยกให้จวินเถา

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"

จวินเถายิ้มปลาบปลื้มนางเดินเข้าไปนั่งที่ประจำของตัวเอง และยิ้มเยาะคืนให้ไป๋เฉียนฉิง ไป๋เฉียนฉิงไม่พอใจจ้องนางแทบตาถลน แต่นางก็ทำหน้ายียวนกวนประสาทจนไป๋เฉียนฉิงอยากจะเข้าไปตบสั่งสอน ตอนนี้ไป๋เฉียนฉิงได้ยินคนพูดชื่นชมจวินเถาก็แทบไม่อยากฟังแล้ว