“มีคนะโลงไปแล้ว!”
“ไม่ใช่คน! เป็หมาต่างหาก!!”
“อะไรนะ!”
“เชี่ย! ไอ้หมานั่นมันจะไปช่วยคนงั้นเหรอ!”
“โคตรจริง! มันกำลังว่ายไปทางเด็กคนนั้นแล้ว!”
“ฮัสกี้เว้ย! ฮัสกี้ดันะโลงน้ำไปช่วยคนซะงั้น!”
“ว่ายโคตรเร็ว!!”
“บางทีอาจจะช่วยขึ้นมาได้จริงๆ ก็ได้นะ! สู้เขา!”
“สู้เขา! ฮัสกี้ สู้เข้าไป!!”
“…”
ตอนนี้ เหล่าฝูงชนที่ยืนดูอยู่ก็เพิ่งเห็นฮัสกี้ที่กระโจนลงน้ำไปหลังจากตกตะลึงก็พากันส่งเสียงเชียร์ลั่นร้อยกว่าสายตาจับจ้องไปยังเ้าฮัสกี้ในแม่น้ำแน่นิ่ง
ห้องไลฟ์เองก็แทบจะะเิ หากตัวอักษรจากคอมเมนต์กลายเป็เสียงได้คงดังกว่าเสียงที่หน้างานเป็ร้อยเท่า
แม่มเอ๊ย!มัวแต่ะโเชียร์ทำซากอะไรกัน! มีปัญญาก็ลงมาช่วยสิวะ!!
สวี่มั่วในแม่น้ำกำลังฝืนแรงน้ำเชี่ยวกรากใช้สี่ขาพยายามตะเกียกตะกายว่ายไปข้างหน้า พอได้ยินเสียงเชียร์จากฝั่งไฟในอกก็แทบลุกโชน คิดในใจอย่างหัวเสียว่า
น้ำแม่งเชี่ยวชะมัด แม่มเอ๊ย!รู้งี้ไม่ะโลงมาอย่างหุนหันแบบนี้หรอกดันลืมไปว่าตอนนี้ว่ายน้ำได้แค่ท่าหมาลอยคอเท่านั้น…
ยิ่งเข้ามากลางแม่น้ำ กระแสน้ำยิ่งเชี่ยวกรากคลื่นซัดมาก็แทบกลืนร่างสวี่มั่วให้จมหายหากไม่ใช่เพราะร่างกายที่เหนืุ์คงจมน้ำตายไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น น้ำยังขุ่นจนมองอะไรใต้น้ำไม่ได้เลยสูญเสียแม้แต่การใช้ประสาทรับกลิ่น ตอนนี้ทำได้เพียงมองหาตัวเด็กบนผิวน้ำเท่านั้นทว่า เด็กคนนั้นกลับไม่ดิ้นรนอีกแล้ว เห็นเพียงเขาลอยขึ้นมากับกระแสน้ำครั้งหนึ่งก่อนจะจมหายไปไม่โผล่ขึ้นมาอีกเลย
สวี่มั่วเริ่มใจร้อน ขบฟันแน่น แหงนหน้าสูดลมหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็ดำดิ่งลงไปในน้ำมุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่เขาเห็นเด็กคนนั้นโผล่ขึ้นมาครั้งสุดท้าย
“อยู่ไหน… อยู่ไหน…”
สวี่มั่วไม่อาจลืมตาได้ ทำได้เพียงว่ายไปพลางใช้สี่ขาคลำไปในน้ำพร้อมทั้งรวบรวมสมาธิฟังเสียงต่างๆ เผื่อจะจับทิศทางของเป้าหมายได้
ในหัวของเขาราวกับทุกสิ่งรอบกายกลายเป็เส้นสีขาวดำ เสียงต่างๆกลายเป็คลื่นที่มีรูปร่าง วัตถุรอบด้านถูกลากเส้นเป็โครงร่างขึ้นมา เขาเหมือนจะ‘มองเห็น’ รูปทรงของละอองคลื่น เห็นก้อนหินใต้น้ำ เห็นสิ่งของต่างๆที่ลอยอยู่ในน้ำ…
ทันใดนั้น เงาร่างพิเศษหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในการรับรู้ อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เขารีบถีบตัวพุ่งไปทางนั้นครึ่งเมตร สองขาหน้าคว้าควานออกไปแล้วก็ััได้ถึงสิ่งที่นุ่มนิ่ม!
เป็คน!!
เจอแล้ว!!
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนริมฝั่งต่างหยุดส่งเสียงโวยวายไปชั่วขณะแม้แต่ลมหายใจก็เหมือนจะกลั้นไว้ สายตานับร้อยจับจ้องอยู่บนผิวน้ำคอยมองหาร่างของคนที่จมน้ำกับฮัสกี้
ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็แทบไม่ต่างกัน หลายคนลืมพิมพ์คอมเมนต์ไปเลยที่ลอยผ่านก็มีแต่ข้อความถามไถ่อย่างร้อนรน
[เชี่ยแล้ว! ยังไม่โผล่ขึ้นมาเลย! จะครึ่งนาทีแล้วนะ!!]
[ใจจะขาดแล้วโว้ย!หรือว่าฮัสกี้เองก็กำลังจะจมน้ำไปด้วย?]
[เมนต์บน หุบปากหมาๆ ของแกไปเลยนะ!!]
[พระเ้าช่วย…ขอให้ช่วยขึ้นมาได้ด้วยเถอะ!]
[ฮัสกี้ สู้เขา! ฉันเชื่อว่าแกต้องทำได้แน่!!]
[ช่วยไม่สำเร็จไม่ว่าแต่ขออย่าให้แกต้องตายไปด้วยเลยนะ!!
[…]
ยังไม่โผล่ขึ้นมาเลย…
ในเวลานี้ จ้าวลี่อิ่งเองก็ร้อนใจสุดขีดมือหนึ่งยังถือโทรศัพท์ให้ผู้ชมในไลฟ์เห็นภาพ อีกมือหันไปทางหลิวซือซือพูดเสียงสะอื้น “พี่ซือซือ! เ้าหมาบ้ายังไม่โผล่ขึ้นมาเลยนะ!จะครบหนึ่งนาทีแล้ว!”
หลิวซือซือเองก็เกร็งไม่แพ้กัน มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัวเม้มปากตอบเสียงเคร่ง “อย่าใไป บางทีอาจจะโผล่ขึ้นมาเดี๋ยวนี้แล้วก็ได้…”
ท่ามกลางสายตาที่จ้องเขม็งของทุกคน จู่ๆที่บริเวณปลายน้ำห่างจากจุดที่สวี่มั่วดำลงไปหลายสิบเมตรเงาร่างหนึ่งก็พุ่งโผล่ขึ้นมา
เป็ฮัสกี้!
และพอมองดีๆ ก็เห็นว่าปากของมันคาบเด็กคนหนึ่งเอาไว้!
“ตรงนั้น!!”
“เป็คน! เป็เด็กคนนั้น!!”
“ช่วยขึ้นมาแล้ว! โอ้โฮ! ช่วยขึ้นมาได้จริงๆ!!”
“ปาฏิหาริย์ชัดๆ!!”
“มัวเหม่ออะไรกัน รีบไปรับตัวเร็วเข้า!!”
ฝูงชนถึงกับคลุ้มคลั่ง ร้องโหวกเหวกพร้อมกันแล้วแห่กรูวิ่งไปทางปลายน้ำ
“โผล่ขึ้นมาแล้ว! พี่ซือซือ!เ้าหมาบ้านั่นโผล่ขึ้นมาแล้ว! แถมยังเจอเด็กด้วย! เร็วเข้า รีบไปกันเถอะ!!”
จ้าวลี่อิ่งเองก็ตื่นเต้นสุดขีดคว้ามือหลิวซือซือแล้ววิ่งไปทางปลายน้ำ พร้อมกับหันกล้องถ่ายทอดไปยังร่างในแม่น้ำเอ่ยกับคนดูในไลฟ์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนภาคภูมิ “ทุกคน! ช่วยขึ้นมาแล้ว!หมาของฉันช่วยคนขึ้นมาได้! ฮ่าๆ ดีจริงๆ เลย!”
87K
