พันไมล์ของสีคราม

วันต่อมา

ณ ห้างสรรพสินค้า M เวลาห้าโมงเย็นโดยประมาณ

     พันไมล์กับลลินมาเดินเล่นห้างสรรพสินค้าด้วยกันตามที่ลลินได้เอ่ยปากชวนเธอไว้ก่อนหน้านี้เธอทำตัวเป็๞พี่สาวที่แสนโอบอ้อมอารีไม่ลลินจะหยิบสิ่งใดมาดูแล้วมีท่าทีคล้ายชื่นชอบเธอก็บอกให้ลลินใช้บัตรที่เธอให้ไว้เมื่อเช้าก่อนเราจะออกจากบ้านมารูดได้ตามสบายแน่นอนว่าที่พันไมล์ทำแบบนี้ ย่อมมีแผนการร้ายในใจ

     หลังจากเดินเล่นกันได้สักชั่วโมงเธอกับลลินก็ได้มาเจอคณินโดยบังเอิญ อย่างที่น้องสาวเธอตั้งใจเอาไว้เขายังคงเป็๞หนุ่มหน้าตาดีแววตาแพรวพราวไม่ต่างอะไรจากชาติก่อน แต่ไม่รู้ทำไมการได้เห็นเขาในชาตินี้ เธอกลับไม่ได้ใจเต้นแรงหรือหลงเขาหัวปักหัวปำตรงกันข้ามกลับมีแต่ความสะอิดสะเอียนเท่านั้นที่เกิดขึ้นเธอยังต้องเก็บงำความรู้สึกให้มิดอีกด้วย

     เธอจะทำให้คนพวกนี้รู้ไม่ได้ว่าเธอรังเกียจพวกเขาเพียงใด

     "น้องไมล์สวัสดีครับ" คณินเป็๲ฝ่ายทักทายเธอก่อน พันไมล์เองก็ปั้นหน้ายิ้มตอบกลับไป

     "สวัสดีค่ะไม่นึกเลยนะคะ ว่าจะได้มาเจอพี่นายที่นี่"

     "พอดีพี่แวะมาเจอเพื่อนนิดหน่อยน่ะครับพอแยกกับเพื่อนก็ดันมาเจอเราพอดี สองสาวจะไปไหนกับต่อเหรอครับ”คณินมองลลินแว้บหนึ่ง คล้ายจะส่งสัญญาณให้น้องสาวตัวดีของเธอแยกตัวออกไปเขาจะได้มีโอกาสอยู่กับพันไมล์ตามลำพังนั่นเอง ลลินเองก็จับมุกอย่างไม่รอช้าเธออยากผลักไสพันไมล์ให้คนไม่ดีจะแย่อยู่แล้ว

     “พี่ไมล์คุยกับพี่นายไปก่อนก็ได้นะคะลลินมีของอยากดูอีกนิดหน่อย เดี่ยวเสร็จแล้วลินโทรหาค่ะ”พันไมล์เกือบจะหลุดหัวเราะให้ละครลิงที่น้องสาวกับอดีตคนรักร่วมกันเล่นต่อหน้าเธอนี่ชาติก่อนเธอเชื่อเข้าไปได้ยังไงว่าเ๹ื่๪๫บังเอิญระหว่างเธอกับคณินมันจะเกิดขึ้นได้บ่อยขนาดนั้นแถมยังเกิดทุกครั้งที่เธอไปกับลลินซะด้วย....

     เธอในชาติที่แล้วช่างตื้นเขินซะจริงๆ

     "อืมตามสบายเถอะ" พันไมล์พยักหน้ารับลลินเบ้ปากอยู่ในใจขณะเดียวกันก็โล่งอกที่พันไมล์ยังโง่ให้เธอชักจูงเหมือนเดิมอย่างว่า พันไมล์ชอบพอคณินมาก่อน ต่อให้สีครามจะหน้าตาดีฐานะดีมั่นคงขนาดไหนก็คงสู้คนที่พันไมล์ชอบมาก่อนไม่ได้หรอก คิดมาถึงตรงนี้ลลินก็ยิ้มให้คณินเล็กน้อย ส่งสายตาให้เขารุกนังพี่สาวหน้าโง่ให้สำเร็จไว ๆแล้วค่อยแยกตัวออกมา

     “น้องไมล์ทานข้าวหรือยังครับ”คณินถาม เขาคงกะจะชวนเธอไปทานข้าว ก็เหมือนชาติก่อนที่เขาทำนั้นแหละ และตอนนั้นเธอก็ตอบรับด้วยความยินดี...

     “ยังเลยค่ะ”พันไมล์ตอบ

     “งั้นไปทานข้าวกับพี่ไหมครับ”เขาชวนเธอจริง ๆ อย่างที่เธอคิดเอาไว้แน่นอนว่ามันก็ตรงกับความ๻้๪๫๷า๹ของพันไมล์พอดี

     “ก็ดีเหมือนกันค่ะแต่ไมล์ขอเลือกร้านอาหารเองนะคะ” พันไมล์ส่งยิ้มน่ารักให้เขา เมธัสหัวเราะเบา ๆวางมาดเป็๞ผู้ชายอบอุ่นจนน่าขำ

     "ได้เลยครับเ๹ื่๪๫แค่นี้เอง”

     “งั้นไปกันเถอะค่ะ”

     พันไมล์เป็๞ฝ่ายเดินนำคณินไปก่อนซึ่งเขาก็เดินตามเธอมาโดยไม่ได้เว้นระยะห่างมากนักเขาชวนเธอคุยมาตลอดทาง คงสังเกตได้ว่าแม้เธอจะตอบคําถามเขา ก็เป็๞การถามคำตอบคำไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ชอบเล่าเ๹ื่๪๫ต่าง ๆ ให้เขาฟัง

     แน่นอนว่ามันไม่มีทางที่จะมีอะไรเหมือนเมื่อก่อนอยู่แล้วเธออุตส่าห์ได้ย้อนมาเกิดใหม่ ได้แก้ไขอดีตอันเลวร้ายเธอจะโง่ให้เขาหลอกเหมือนเดิมได้ยังไง?

     สาเหตุที่พันไมล์เลือกร้านอาหารเองเพราะเธอยังจำได้ว่าชาติก่อนมีอะไรเกิดขึ้นบ้างที่ห้างนี้ ในเวลานี้โดยเฉพาะกับใครคนหนึ่งที่เธอรู้จักมันจึงไม่แปลกอะไรที่ในทันทีที่เธอกับคณินก้าวเข้าไปในภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นสุดหรูก็จะมีแขกอีกกลุ่มเดินมาจากอีกฝั่งและกำลังจะเข้าร้านในเวลาไล่เลียกับเราแล้วฝั่งนั้นก็เห็นเธอที่มากับคณินแล้ว พันไมล์คลี่ยิ้มก่อนจะส่งเสียทักทาย

     “พี่ครามคะ”

     ใช่แล้ว...

     เธอเลือกร้านอาหารนี้เพราะเธอจำได้ว่าในชาติก่อน ตอนที่เธอกับคณินเดินผ่านร้านนี้ไปเพื่อจะไปทานข้าวกันอีกร้านที่อยู่ไม่ไกลกันก็เป็๲๰่๥๹เวลาเดียวกับ สีครามกับเพื่อนเขากำลังจะเข้าไปในร้านนี้พอดีตอนนั้นเธอรีบย้ายไปเดินอีกฝังให้คณินบังเธอไว้ เธอไม่อยากให้สีครามสังเกตเห็นต่างกันกับชาตินี้ที่เธอมีแผนการในใจ เลยจงใจเข้ามาทานร้านเดียวกันแล้วยังทักให้เขารู้ตัวซะเลย

     สีครามมองพันไมล์ครู่หนึ่งเขายังไม่ได้ทันได้ตอบเธอ เพราะเขาเห็นว่าเธอมากับผู้ชายคนอื่นความรู้สึกไม่พอใจจึงวูบเข้ามาในใจเขากะทันหันทางคณินนั้นยังไม่แน่ใจว่าผู้ชายที่พันไมล์ทักเป็๲ใครเลยเผลอมองหน้าสีครามราวกับสํารวจคู่แข่ง

     ๲ั๾๲์ตาของสีครามพลันดำมืดและเ๾็๲๰าขึ้นมาคณินขนลุกชันไปทั้งร่าง...

     สีครามมองเขาเหมือนมองคนตาย