ตกดึก...
เสียงไขประตูค่อยๆถูกงัดแงะ ในเวลายามวิกาลเช่นนี้ ถ้าเป็คนอื่นคงคิดว่าโจรขึ้นห้องแน่ๆ แต่สำหรับขุนเขา มันเป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นประจำ ไอ้หนุ่มกล้ามล่ำมักจะออกไปที่แปลงเกษตรในยามเย็น และจะกลับมาหลังจากเที่ยงคืนตลอดเวลา
ตู้เสื้อผ้าของแมนมีกล่องใบใหญ่อยู่ด้านใน ขุนเขาไม่รู้ว่ามันคือกล่องอะไร เพราะเ้าตัวค่อนข้างหวงแหนและใส่กุญแจล็อคไว้ตลอด
“กลับมาแล้วหรอ”
“ม…มึงยังไม่นอนหรอ”
“เออ ่นี้กูนอนไม่หลับ”
หนุ่มบริหารเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง ทันทีที่สายตาหันไปมองเพื่อนร่วมห้อง คิ้วของขุนเขาก็ขมวดเป็ปมด้วยความสงสัย ร่างกายกำยำของแมนเต็มไปด้วยเหงื่อไคล ใบหน้าคมคายแดงจัดเหมือนกับมีเตาไฟสิงอยู่ในตัว
ปกติแล้วขุนเขาไม่เคยเปิดไฟขึ้นมาดูเพื่อนร่วมห้องมาก่อน และดูจากชุดที่แมนสวมใส่แล้ว มันก็ไม่ใช่ชุดเดิมที่ใส่ออกไปั้แ่่เย็น
“ม…มึงมองอะไร” แมนตะกุกตะกัก
“เปล่า คณะเกษตรเรียนหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ เหงื่อโชกตัวเชียว”
“อ…อ๋อ ใช่…กูพึ่ง…ไปเตรียมแปลงรอทำสวนน่ะ”
แมนรีบคว้าผ้าขนหนู ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปยังห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว ท่าทางกระสับกระส่ายดังกล่าวมันยิ่งทำให้ขุนเขาสงสัยมากกว่าเดิม พักหลังมานี้พฤติกรรมแปลกๆของเพื่อนร่วมห้องมักจะหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ ขุนเขาอยากรู้นักว่าแมนปกปิดอะไรไว้
มากไปกว่านั้น...คืออะไรกันที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขา!
1K
