ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 132 ให้สิทธิ์คุณรับผิดชอบทั้งหมด

        “ผู้จัดการคะ ฉันได้รวบรวมข้อมูลคร่าวๆ มาให้ดูค่ะ ถ้าท่านเห็นว่าพอใช้ประโยชน์ได้ ก็นับว่าฉันได้มีส่วนร่วมกับโรงงานเรา แต่ถ้าใช้ไม่ได้ ก็ถือว่าท่านไม่ได้เห็นมันแล้วกันค่ะ”

        หานชีเยวี่ยนำกระดาษออกมาหลายแผ่น ซึ่งเต็มไปด้วยข้อความมากมายที่เขียนไว้อย่างละเอียด ผู้จัดการโรงงานรับกระดาษมาด้วยความสงสัยพลางมองหานชีเยวี่ยสองสามครั้ง

        เด็กสาวคนนี้ช่างเก่งกาจเกินไปแล้ว แค่ไม่กี่วัน เธอกลับสามารถเขียนอะไรได้มากมายขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่การเขียนตัวอักษรเหล่านี้ออกมาทีละตัวก็จำเป็นต้องใช้เวลาไม่น้อยแล้ว แต่เนื่องจากมีแผนงานก่อนหน้านี้เป็นพื้นฐาน ผู้จัดการโรงงานจึงยอมรับในความสามารถของหานชีเยวี่ยอย่างมาก เขาอ่านเอกสารที่เธอยื่นมาอย่างละเอียด

        ยิ่งอ่านก็ยิ่งประหลาดใจ ยิ่งอ่านก็ยิ่งดีใจ ผู้จัดการโรงงานรู้สึกว่าหานชีเยวี่ยเปรียบเหมือนอัญมณีอันล้ำค่า

        อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แนวคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เธอเสนอมา ตอนฟังเผินๆ เหมือนจะเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้ แต่ถ้าลองศึกษาอย่างจริงจังแล้ว มันกลับมีเหตุผลอย่างยิ่งเลยทีเดียว ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี บางทีปีหน้าโรงงานทอฝ้ายอาจจะมีพัฒนาการอย่างก้าวกระโดด และการมีส่วนร่วมในการสร้างรายได้จากการส่งออกให้กับประเทศก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

        ในช่วงเวลาสั้นๆ ผู้จัดการโรงงานรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว มีพลังแล่นอยู่ทั่วร่าง!

        “สหายหานชีเยวี่ย คุณคือดาวนำโชคของโรงงานทอฝ้ายเราจริงๆ ”

        ทันใดนั้น ผู้จัดการก็นึกขึ้นได้ว่าดาวนำโชคดวงนี้ยังไม่ใช่คนของโรงงานทอฝ้าย ตัวเขารู้สึกเสียดาย โรงงานทอฝ้ายขนาดใหญ่ที่มีพนักงานสามพันคน กลับไม่มีใครเทียบเท่าหานชีเยวี่ยได้เลย

        ไม่แปลกใจเลยที่คนมักจะพูดว่า ของบางอย่างเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ ตอนนี้เขาอยากจะไล่พนักงานทั้งหมดให้ออกไปเสีย

        “น่าเสียดายที่คุณไม่ยอมมาทำงานที่โรงงานของเรา”

        ผู้จัดการพูดด้วยความเสียดาย

        หานชีเยวี่ยเห็นผู้จัดการเสียใจเช่นนี้ จึงรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว

        “ผู้จัดการ ตอนนี้ฉันถือบัตรทำงานชั่วคราวของโรงงานเราอยู่นะคะ ถึงจะไม่มีเงินเดือน แต่ก็นับว่าเป็นคนของโรงงานแล้ว”

        เมื่อได้ฟังคำพูดที่แสนเจ้าเล่ห์นี้ ผู้จัดการเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของหานชีเยวี่ยทันที เด็กสาวคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ ช่างเถอะ ตราบใดที่เป็นคนมีความสามารถ ฉลาดแกมโกงย่อมดีกว่าโง่เง่า!

        “เดี๋ยวฉันจะแจ้งฝ่ายการเงินให้จ่ายเงินเดือนให้คุณ ตามระดับที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้”

        “ผู้จัดการ แบบนี้มันไม่เหมาะสมหรือคะ?”

        “ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม ต่อไปนี้คุณก็คือพนักงานประจำของโรงงานทอฝ้ายของเราแล้ว สิ่งที่คนอื่นมี คุณก็ต้องมี!”

        ผู้จัดการนั้นตรงไปตรงมา ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด โรงงานขนาดใหญ่ที่มีพนักงานสามพันคน เพิ่มอีกคนก็ไม่เป็นไร เขาเป็นถึงผู้จัดการ พูดอะไรก็ต้องได้!

        หานชีเยวี่ยไม่คิดว่าผู้จัดการจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ สมกับเป็นคนที่เหมาะกับการทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่คำเตือนที่ควรพูด เธอคิดว่าควรจะแจ้งเตือนเอาไว้ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาในภายหลัง

        “ผู้จัดการ แบบนี้มันไม่ดีหรือคะ? ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคาม”

        “ไม่เป็นไร คุณเป็นเจ้าหน้าที่สหคาม โรงงานทอฝ้ายก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้คุณทำงานที่นั่น ตราบใดที่ในช่วงเวลาสำคัญ คุณสามารถวางแผนและให้คำปรึกษาแก่โรงงานของเราได้ มันก็คุ้มค่ากับเงินเดือนที่ฉันจ่ายไป!”

        ถึงแม้จะอยากได้เธอมาทำงานที่โรงงานเพียงแห่งเดียว แต่เด็กสาวคนนี้ไม่ยอม

        ในเมื่อไม่ได้มาเป็นของตัวเองคนเดียว การแบ่งปันก็ไม่ได้แย่อะไรมาก

        ผู้จัดการรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนโลภมาก!

        เดิมทีหานชีเยวี่ยคิดว่าผู้จัดการจะให้ค่าล่วงเวลาสำหรับงานชั่วคราว แต่ใครจะรู้ว่าผู้จัดการใจกว้างขนาดนี้ แต่จริงๆ แล้วหานชีเยวี่ยก็รู้ดีว่าผู้จัดการพูดจาฉะฉาน แต่ถ้าเธอไม่ได้สร้างผลงานอะไร คงไม่จ่ายเงินเดือนให้เธอตลอดไปหรอก

        อย่างคำที่บอกไว้ว่า ต้องทำให้ผู้นำเห็นคุณค่า!

        “ผู้จัดการ ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อโรงงานของเรา และพยายามสร้างผลงานในการพัฒนาของโรงงานค่ะ!”

        หานชีเยวี่ยแสดงความจริงใจอย่างมาก!

        “เรื่องคราวนี้คุณทำได้ดีมาก สำหรับทิศทางการพัฒนาในอนาคตที่คุณเสนอมา ผมหวังว่าคุณจะมีแผนงานที่ละเอียดมากขึ้นกว่านี้นะ”

        หลังจากพูดจบ ผู้จัดการก็นึกขึ้นได้ว่าในช่วงนี้หานชีเยวี่ยคงจะยุ่งมาก เขาจึงคิดว่าไม่ควรสั่งงานมากเกินไป เดี๋ยวจะทำให้ดาวนำโชคตกใจกลัวหนีไป

        “ไม่ต้องรีบร้อนมากจนเกินไป รอให้คุณจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ค่อยเริ่มทำเรื่องนี้ก็ได้”

        แน่นอนว่าหานชีเยวี่ยไม่ได้ตอบรับอะไร ด้วยการโกงเวลาจากมิติ เธอคิดว่าตัวเองสามารถทำสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว แต่การเร่งเร้ามากเกินไปก็ไม่ดี ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดีกว่า

        “ผู้จัดการ เกี่ยวกับงานสัมมนาแลกเปลี่ยนครั้งนี้ ฉันยังมีคำถามอีกสองสามข้อที่อยากจะรายงานค่ะ”

        หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว หานชีเยวี่ยจึงรายงานปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับงานสัมมนาแลกเปลี่ยนครั้งนี้

        จริงๆ แล้วแผนงานก่อนหน้านี้ของหานชีเยวี่ยก็ละเอียดมากแล้ว ผู้จัดการก็ได้วางแผนตามความคิดเห็นที่หานชีเยวี่ยเสนอมา เมื่อคืนที่ผ่านมาเขาคิดเกี่ยวกับปัญหาเหล่านี้และคิดว่าตัวเองคิดอย่างรอบคอบแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อดูแผนงานของหานชีเยวี่ย มันดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก

        “สหายเสี่ยวหาน สมองของคุณคิดเรื่องพวกนี้ได้ยังไง? ทำไมฉันถึงคิดยังไงก็คิดไม่ออกเลย?”

        หานชีเยวี่ยยิ้มอย่างถ่อมตน

        สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความคิดของเธอ แต่เป็นสิ่งที่เธอลอกเลียนแบบมาจากอนาคต คนเราก็เป็นแบบนี้ เมื่อเห็นอะไรมากขึ้น มุมมองก็กว้างขึ้น ไม่ต้องพูดถึงการคิดเอง แค่นำความคิดของคนอื่นมาใช้ในทางปฏิบัติ ก็เหนือกว่าคนอื่นแล้ว

        “ผู้จัดการชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันแค่ชอบคิดถึงปัญหาน่ะค่ะ คิดไปคิดมาก็คิดได้แบบนี้แหละค่ะ”

        “สหายเสี่ยวหาน รักษาความเคยชินที่ดีนี้ไว้ต่อไป”

        ผู้จัดการรู้สึกตกตะลึงใจมาก ไม่น่าแปลกใจที่คนโบราณมักจะพูดว่า ให้คิดให้มาก ดูเหมือนว่าคำพูดนี้จะมีเหตุผล ทั้งสองปรึกษาหารือเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆ เช่น การเชิญผู้นำ การจัดแสดง ฯลฯ ตอนนี้ผู้จัดการโรงงานเชื่อใจหานชีเยวี่ยอย่างมาก รู้สึกว่าสิ่งที่หานชีเยวี่ยพูดนั้นถูกต้องทั้งหมด หาข้อผิดพลาดไม่ได้เลย

        “สหายเสี่ยวหาน ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้จะเป็นโอกาสของโรงงานทอฝ้าย คุณต้องทำงานให้เต็มที่ แน่นอนว่าจะให้คุณทำคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะบอกผู้จัดการเจียงให้จัดคนมาช่วยคุณ สำหรับเรื่องนี้ นอกจากการเชิญผู้นำและนักข่าวแล้ว เรื่องอื่นๆ ให้สิทธิ์คุณรับผิดชอบทั้งหมดเลย”

        คำพูดนี้เท่ากับมอบอำนาจการบัญชาการให้กับหานชีเยวี่ยทั้งหมด

        หานชีเยวี่ย  “…”

        เธอพูดได้ไหมว่าไม่อยากรับผิดชอบมากขนาดนี้? เธอเป็นแค่พนักงานชั่วคราวคนหนึ่ง เด่นเกินไปก็ไม่ดี! แต่ไม่นานหานชีเยวี่ยก็ล้มเลิกความคิดที่จะทำตัวไม่โดดเด่น เธอได้แต่บอกกับตัวเองว่า บางคนอาจเกิดมาเพื่อเด่นเพื่อดัง

        และแล้ว สหายหานชีเยวี่ยของเราก็จะก้าวไปบนเส้นทางแห่งความโดดเด่นอย่างไม่หวนกลับ! เจียงอวี้หมิงออกไปทำธุระตอนเช้า พอกลับมาก็ได้ยินว่าผู้จัดการโรงงานตามหาเขา

        เมื่อได้ยินผู้จัดการโรงงานกล่าวชมเชยหานชีเยวี่ย เจียงอวี้หมิงแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แค่เพียงช่วงเช้าคราวเดียว ผู้จัดการเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เชียวเหรอ? ตอนที่เจียงอวี้หมิงกลับมาบ้านด้วยความครุ่นคิด ก็เห็นหานชีเยวี่ยกำลังคุยกับแม่ของเขาอย่างสนุกสนาน

        เขามองหานชีเยวี่ยด้วยความครุ่นคิด จนหานชีเยวี่ยรู้สึกอึดอัด ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น

        “ชีเยวี่ย เธอทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ!”

        เจียงอวี้หมิงมองหานชีเยวี่ยด้วยความรู้สึกที่หลากหลายซับซ้อน เด็กสาวคนนี้มีความสามารถมากกว่าที่เขาคิด แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เธอกลับสามารถเอาใจผู้จัดการโรงงานที่เอาใจยากคนนี้ได้

        หวงพั่นหลานถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”