ระบบร้านอาหารสุดยอด กับภารกิจพลิกชีวิต พิชิตเงินล้าน

บทที่ 33 เงินไม่ถูกต้องนี่

เพราะคอร์สสอนแกะสลักเล็กๆ น้อยๆ ทำให้ไป๋เยี่ยตั้งตารอคอร์สสอนเคี่ยวน้ำตาลมาก เขาจึงรีบอาบน้ำเข้านอนเพื่อเข้าคอร์สในฝัน แม้แต่ซองแดงที่ตระกูลเฉินให้ เขาก็ยังไม่ได้เปิดดู

คืนนี้ ไป๋เยี่ยเรียนรู้ตั้งแต่การทำน้ำเชื่อมใส น้ำเชื่อมข้น ไปจนถึงการเคี่ยวน้ำตาล

ในขั้นตอนเหล่านี้ ไฟที่ใช้ต้องเปลี่ยนแปลงตลอด บางครั้งก็ช้าเป็นนาที บางครั้งก็เร็วแค่ไม่กี่วินาที ต้องอาศัยประสบการณ์และสายตาที่แม่นยำของพ่อครัว

บางครั้งก็เกิดขึ้นเร็วมาก เช่น น้ำเชื่อมใส

เมื่อวานไป๋เยี่ยทำของหวานเคลือบน้ำตาลแต่น้ำเชื่อมที่เขาทำเคลือบกับน้ำเชื่อมใสต่างกันแค่สองสามวินาที

ส่วนการเคี่ยวน้ำตาล ฟังดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ง่ายขนาดนั้น ปัจจุบันเชฟหลายคนใช้ซีอิ๊วผสมกับเครื่องปรุงอื่นๆ เพื่อแต่งสี นอกจากจะง่ายและสะดวกแล้ว ก็เป็นเพราะการเคี่ยวน้ำตาลนั้นควบคุมยาก

ถ้าอ่อนไป น้ำตาลก็จะหวานเกินไป จะมีผลต่อรสชาติของอาหาร ถ้าไฟแรงไป น้ำตาลก็จะขม ใช้ไม่ได้

ตัวไป๋เยี่ยเองก็เคี่ยวน้ำตาลเป็น เขาคิดว่าฝีมือตัวเองก็ใช้ได้ แต่พอเข้าคอร์สเรียน โดนอาจารย์ทั้งสี่วิจารณ์ เขาก็รู้ว่าตัวเองยังไม่เก่งพอ

แค่ข้ามคืน ไป๋เยี่ยก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถ้าตอนนี้ให้เขาทำลูกชิ้นมันเทศเคลือบน้ำตาลอีกครั้ง รับรองว่าต้องต่างจากเดิมมาก

เช้าวันนี้เขาถูกนาฬิกาปลุกปลุกตอนหกโมงเช้า

ไป๋เยี่ยรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าแปรงฟัน

เมื่อวานเขาบอกกับตระกูลเฉินแล้วว่าจะรีบกลับในตอนเช้า ดังนั้นหลังจากเก็บของเสร็จเขาก็ออกจากบ้านพักตากอากาศทันที

สนามหญ้าหน้าบ้านพักถูกทำความสะอาดแล้ว ศาลาเมื่อวานก็หายไปแล้ว เหลือเพียงเตาขนาดใหญ่สองสามเตาที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยของงานเลี้ยงเมื่อวาน

มีคุณปู่คนหนึ่งกำลังเล่นไทเก๊กอยู่ที่สนาม

เมื่อเห็นไป๋เยี่ยออกมา เขาก็ทักทาย

"คุณปู่เฉินนี่เอง" ไป๋เยี่ยก็เข้าไปทักทายเช่นกัน

"เสี่ยวไป๋ จะกลับแล้วเหรอ?"

"ครับ ต้องรีบกลับบ้าน มีธุระนิดหน่อย" ไป๋เยี่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"เด็กคนนี้ชอบยิ้มจังเลยนะ" คุณปู่เฉินพูด

ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เขาสังเกตเห็น หนุ่มน้อยที่อายุไม่ต่างจากหลานชายของเขาคนนี้ มักจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอ

ไม่ใช่รอยยิ้มที่เสแสร้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูสบายตา น่ามอง เหมือนเด็กในบ้าน

"ครั้งนี้ลำบากนายมากเลยนะ"

"ไม่ลำบากเลยครับ คุณเฉินให้เงินผมแล้ว!" พอพูดถึงเงิน ไป๋เยี่ยก็ยิ้มกว้างขึ้น

"คุณเฉินนี่เป็นผู้มีพระคุณของผมเลย!"

"อ้อ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

ไป๋เยี่ยเล่าคร่าวๆ ว่าเจ้านายของเขาล้มละลายแล้วหนีไป เงินเดือนครึ่งปีของเขาก็หายไปด้วย ครั้งนี้คุณเฉินให้เงินเขาห้าพันหยวน ช่วงก่อนตรุษจีนนี้ที่บ้านเขาก็ไม่ต้องลำบากแล้ว

"เด็กคนนี้..." คุณปู่เฉินรู้สึกสงสาร

เด็กอายุเท่านี้ ส่วนใหญ่ก็ยังเรียนมหาวิทยาลัย ช่วยงานบ้านได้ก็ดีมากแล้ว แต่เขากลับทำงานมาสามปีแล้ว

แถมยังเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เงินเดือนครึ่งปีหายไปในพริบตา แต่เขาก็ยังมองโลกในแง่ดี ไม่มีความรู้สึกแย่ๆ เลย น่ายกย่องจริงๆ

จ้าวถงหู่ตื่นขึ้นมาพอดี "เสี่ยวไป๋ นายจะไป ทำไมไม่บอกฉันสักคำเลยล่ะ"

"ถงหู่" คุณปู่เฉินเรียกจ้าวถงหู่แล้วกระซิบบางอย่างที่ข้างหูเขา

 "เสี่ยวไป๋ รอแป๊บนึงนะ"

ไป๋เยี่ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คุณปู่บอกให้รอ เขารอสักครู่ก็ได้

ไม่นาน จ้าวถงหู่ก็ออกมาพร้อมกับซองแดงในมือ

"เสี่ยวไป๋ ซองแดงนี้ฉันให้เธอนะ" คุณปู่เฉินให้ไป๋เยี่ยรับไว้ "ครั้งนี้เธอคงเหนื่อยมาก"

"คุณปู่ ไม่ต้องหรอกครับ คุณเฉินให้เงินผมพอแล้ว" 

ไป๋เยี่ยส่ายหน้าปฏิเสธ "ผมไม่ได้ทำอะไรเพิ่ม จะรับเงินไม่ได้หรอกครับ"

"ผู้ใหญ่ให้ของก็รับไปเถอะ!" คุณปู่เฉินพูด 

"ที่ลูกชายฉันให้น่ะเป็นเงินเดือนที่เธอควรได้ ส่วนที่ฉันให้ เป็นนี่ถือเป็นของขวัญจากผู้ใหญ่ 

ฉันอยากให้เธอมาหาฉันบ่อยๆ ทำอาหารให้ฉันกินสักสองสามอย่าง"

"ได้เลยครับ แต่ผมรับเงินไม่ได้หรอก" ไป๋เยี่ยมองซองแดงหนาๆ แต่ไม่กล้ารับ

หลังจากปฏิเสธหลายครั้ง เห็นว่าไป๋เยี่ยไม่ยอมรับจริงๆ คุณปู่เฉินก็ทำได้แค่ยอมแพ้ 

"ถ้าอย่างนั้น ว่างๆ ก็กลับมาอีกนะ"

"ครับ ถ้าคุณปู่อยากกินอะไร โทรหาผมได้เลย"

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับซองแดงเพิ่ม แต่จ้าวถงหู่ก็เตรียมของขวัญหลายอย่างให้ไป๋เยี่ย ของพวกนี้คุณเฉินบอกให้จ้าวถงหู่เตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานนี้

ไม่รับเงิน ขอรับของขวัญก็แล้วกัน ไป๋เยี่ยกล่าวขอบคุณแล้วก็ขับรถกลับบ้าน

ระหว่างทางรถไม่เยอะ ไป๋เยี่ยขับรถกลับบ้านอย่างเร็ว ถึงบ้านตอนเจ็ดโมงครึ่ง

"พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้ว!" ไป๋เยี่ยเปิดประตูแล้วตะโกนเข้าไปในบ้าน

ไม่นาน เจียงฮ่าวกับไป๋อันอันก็ออกมาจากห้อง "พี่! พี่กลับมาแล้ว! พวกเรารอพี่กินข้าวอยู่เลย!"

เจียงฮ่าวไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน เขาช่วยพ่อไป๋ทำหมูเค็ม แล้วก็นอนที่ห้องของไป๋เยี่ย

"ดีเลย มาช่วยฉันยกของหน่อย!"

ไป๋เยี่ยเรียก เจียงฮ่าวกับไป๋อันอันก็ช่วยกันยกของ ไป๋เยี่ยกับเจียงฮ่าวก็ยกหม้อ กะทะ จาน ชาม ของที่ยังไม่ต้องใช้

ในห้อง เจียงหลันกำลังทำอาหาร โจ๊กสุกแล้ว กำลังจะทอดปาท่องโก๋ พอได้ยินเสียงข้างนอก เจียงหลันก็รีบเติมฟืน เพิ่มไฟ เตรียมทอดปาท่องโก๋

หลังจากที่พวกเขายกของและล้างมือเสร็จ ปาท่องโก๋ก็ทอดเสร็จพอดี

"ไป๋เยี่ย มากินข้าวก่อนเร็ว! ฮ่าวจื่อ วางของไว้ตรงไหนก็ได้"

หลังจากที่ไป๋อันอันเอาของขวัญเข้าไปในห้อง เธอก็นั่งยองๆ แล้วมอง "พี่ พวกนี้พี่ซื้อมาเหรอ? ดูแพงจัง"

"มีอะไรบ้าง ฉันรีบกลับมาเลยไม่ได้ดู เหมือนจะมีเหล้า?" ไป๋เยี่ยถามพลางล้างมือ

"เหล้าเหลาหลงโข่วสองขวด บุหรี่ฉางไป๋ซาน 777 สองซอง" ไป๋อันอันพูด "แล้วก็ถั่วและผลไม้อบแห้งหนึ่งกล่อง ช็อกโกแลตหนึ่งกล่อง"

"ขอพ่อดูก่อน!" พ่อไป๋ที่นั่งอยู่บนเตียงพูดขึ้น ไป๋อันอันจึงยื่นของให้เขา

"บุหรี่นี่แพงไหม?"

"ซองละร้อยกว่าหยวน" เจียงฮ่าวนั่งข้างๆ พ่อไป๋แล้วพูด

 "ผู้จัดการของผมชอบสูบบุหรี่ตัวนี้ เขาซื้อแยกซองละสิบห้าหยวน เหล้านี่ก็ไม่ถูก เป็นขวดเซรามิก ขวดละเกือบสองร้อยหยวน"

"แพงขนาดนั้นเลยเหรอ" พ่อไป๋พึมพำ "ไป๋เยี่ย ได้มาจากไหน?"

"ตอนจะกลับ คุณปู่เฉินยัดใส่มือผมมา" ไป๋เยี่ยพูดพลางหยิบซองแดงออกมาจากกระเป๋า "นี่คือเงินห้าพันหยวนที่ตระกูลเฉินตกลงไว้"

เจียงหลันกำลังดูของขวัญอยู่ข้างๆ พ่อไป๋ พอได้ยินไป๋เยี่ยพูดถึงเงิน ความสนใจของเธอก็ถูกดึงดูดไปทันที

ไป๋เยี่ยกับคนอื่นๆ กินข้าว เจียงหลันก็นับเงิน

"จะนับทำไม กินข้าวก่อนเถอะ"

เจียงหลันไม่พูดอะไร ครู่หนึ่งก็มองไปที่ไป๋เยี่ย "ไป๋เยี่ย ลูกหยิบมาผิดหรือเปล่า? นี่มันไม่ใช่ห้าพันนะ"

"อะไรนะ? เงินขาดเหรอ?" ไป๋เยี่ยตกใจ

เมื่อวานเขากำลังจะนับเงิน ก็ถูกจ้าวถงหู่เรียกไปทำอาหาร พอกลับมาก็ลืมนับ

เพราะเขาคิดว่าตระกูลเฉินคงไม่จ่ายเงินขาด

"ไม่ใช่ขาด แต่มันเกิน นี่มันแปดพัน!"